จากนั้น ทรงมีพระราชบัญชาให้เหล่าเสนาตระเตรียมกองทัพใหญ่ ๑๘กองทัพ พร้อมกับให้สัญญาณแก่พระราชาทั้งร้อยเอ็ดพระองค์ว่า “ถึงเวลาแล้วที่พวกเราจะร่วมใจกันเด็ดหัวศัตรูผู้ขลาดเขลา เมื่อเผด็จศึกได้แล้ว เราถึงจะกลับมาดื่มฉลองชัยบานกันให้มโหฬารทีเดียว” สิ้นพระกระแสรับสั่งของพระเจ้าจุลนี กองทัพทั้งหมดก็เคลื่อนพลออกจากปัญจาลนครทันที
เมื่อเหตุการณ์เป็นไปตามแผนที่วางไว้ พลทหารม้าฝีมือดีของพระราชาองค์ที่ออกบวชจึงยิงธนูหัวเจาะเกราะสังหารแม่ทัพของฝ่ายตรงข้าม
จากวลีอมตะของ นโปเลียน โบนาปาร์ต ที่บอกว่า “กองทัพต้องเดินด้วยท้อง” ทำให้ผมเกิดวิชั่นขึ้นว่า..งั้น..โรงครัว ก็คือ จุดยุทธศาสตร์ ที่เป็นแหล่งผลิตอาหารเพื่อป้อนให้เกิดกำลังแก่นักสร้างบารมีทุกคน และด้วยความที่ผมอยากได้บุญใหญ่ตรงนี้เอง ผมจึงเริ่มเข้ามาเป็นอาสาสมัครช่วยวัดหุงข้าว โดยทำอย่างนี้นาน 18 ปีแล้วครับเพราะมันเป็นบุญของผมครับ
สาเหตุที่แม่ทัพภาคท่านนี้ไม่ค่อยชอบในความขยันของท่านมหาเสนาบดี เพราะท่านเป็นคนขี้คร้าน จึงรู้สึกขัดใจมาก เมื่อได้เห็นคนที่ขยันทำงานเกินหน้าเกินตาตัวท่าน อย่างท่านมหาเสนาบดี
ในพุทธันดรที่ผ่านมา ท่านมหาเสนาบดีได้เกิดอยู่ในตระกูลของข้าราชการระดับสูง หรือขุนนางชั้นผู้ใหญ่ เมื่อท่านเติบใหญ่ขึ้นก็ได้ไปศึกษาวิชาทหารประจำแคว้นของพระราชาองค์ที่ออกบวช
ลั่นทหารพร้อมดูแลไม่ทิ้ง ปชช. กระตุ้นอย่ายอมแพ้-ต้องสู้น้ำท่วม ยังไม่จำเป็นอพยพคนกรุงหนีออก ตจว. เตือนคลองทวีวัฒนา-มหาสวัสดิ์ระวังซ้ำรอยบางใหญ่ สั่งทหารเพิ่มอีก 10 กองร้อยช่วยน้ำท่วม
ยิ่งผ่านการอบรมนานวันเข้า ยิ่งสัมผัสถึงความเปลี่ยนแปลงที่ดีขึ้นของธรรมทายาททุกคน บางคนก่อนมาเคยคิดฆ่าตัวตาย น้อยใจในชีวิต พอได้มาอบรม ได้มาพัฒนาจิตใจของตนด้วยธรรมะ ใจสงบ เห็นคุณค่าของตัวเอง กระผมเชื่อมั่นว่าคนที่เห็นคุณค่าของตัวเองนั้น จะพัฒนาตัวเองต่อไปในทางที่ดีได้ครับ ทุกวันนี้รู้สึกเหมือนเราเป็นสุดยอดช่างฝีมือเจียระไนเพชรครับ ที่กำลังทำให้ก้อนหินธรรมดากลายเป็นเพชรที่สว่างไสว เจิดจรัส มีคุณค่าเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล
พระราชาของแคว้นกันชนฝั่งทิศใต้ได้วางแผนแบ่งกองทัพส่วนหนึ่งลอบไปยึดเมืองหลวงของแคว้นของพระราชาองค์ที่ออกบวชให้จงได้
ทันใดนั้น พระเจ้าจุลนีจึงทรงประกาศขึ้นในท่ามกลางมหาสมาคมว่า“มา เถิดท่านทั้งหลาย บัดนี้ถึงเวลาแล้วที่เราจะต้องห้ำหั่นมิถิลาให้เป็นจุณ วิเทหราชหรือจะรอดพ้นเงื้อมมือของเราไปได้ เมื่อจับท้าววิเทหะผู้ทรนงตนเสียได้ เราก็จักบั่นศีรษะของมันเสียด้วยพระขรรค์เล่มนี้ล่ะ
เมื่อพราหมณ์เกวัฏกราบทูลแผนการจบลง สุวโปดกมาถูระก็บินรี่ออกจากที่ซ่อน โผลงจับกิ่งสาละที่อยู่เหนือศีรษะของพราหมณ์เกวัฏ พลางถ่ายคูถรดลงบนศีรษะของเกวัฏ แล้วร้องขึ้นว่า “ปรึกษาอะไรกัน”
