ชายคนหนึ่ง เมื่อวัยเด็ก เป็นเด็กน่ารัก มีเมตตา เป็นเด็กที่เรียนเก่งมาก เรียนระดับ Advance ในวิชาคณิตศาสตร์ และ ระดับ Honor ในวิชาภาษาอังกฤษ เขาหลงใหลในมายากลมาก ถึงขนาดตั้งตนเป็นประธานชมรมมายากลคนแรกของวิทยาลัยที่เขาเรียนอยู่...ต่อมา เขาได้มีโอกาสรู้จักกับประธานใหญ่ของสมาคมมายากลชื่อดังของโลก และติดตามไปเรียนมายากลกับท่านผู้นี้...จนถึงวันนี้ ข่าวคราวของเขาได้เงียบหายไปกว่า 3 ปีแล้ว คุณแม่ของเขาคิดถึงและเป็นห่วงเขามาก...และกับคำถาม อาชีพมายากลถือเป็นสัมมาอาชีวะหรือไม่ ต่างจากการหลอกลวงหรือไม่ และเป็นสายหนึ่งของวิชาวิทยาธรหรือไม่ จะมีผลต่อปรโลกอย่างไร...
คำกล่าวที่ว่า..ลูกเป็นดั่งแก้วตาดวงใจนั้น เป็นความจริงแสนจริงเจ้าค่ะ แล้วแม่ก็ทำทุกอย่างได้เพื่อลูก เริ่มตั้งแต่ตอนตั้งท้อง 9 เดือน ต้องยอมอดเปรี้ยว อดหวาน อดทานของที่ชอบ ต้องกินแต่ของมีประโยชน์ เวลาจะลุกจะนั่งก็ต้องค่อยๆ จะไปไหนมาไหนก็ต้องระวังเพื่อไม่ให้กระทบกระเทือนลูกในท้อง พอคลอดแล้วก็ตั้งใจเลี้ยงดูอย่างดี อย่างตัวลูกเอง..ถ้ามีอะไรดีๆอร่อยๆก็จะเก็บไว้ให้ลูกชายได้กินก่อนเสมอเลยค่ะ
คุณพ่อของเธอ ทั้งดื่มเหล้า สูบบุหรี่ และเจ้าชู้อยู่เป็นประจำ ทำให้คุณแม่ของเธอต้องทนทุกข์ใจมาตลอด แต่แล้ววันหนึ่ง เมื่อครอบครัวของเธอได้รู้จักกับหมู่คณะจากการชมราการโทรทัศน์ คุณพ่อของเธอได้มาอยู่ธุดงค์ปีใหม่ พ.ศ.2529 นับแต่นั้นมา ท่านก็เปลี่ยนไป ประกาศเลิกเหล้า บุหรี่ ตลอดชีวิต...ตัวเธอเอง เมื่อเรียนจบ ก็ตัดสินใจเข้ามาสร้างบารมีกับหมู่คณะ...คำถาม...คุณแม่ของเธอเคยอธิษฐานให้คุณพ่อของเธอเข้าวัด โดยยอมแลกกับอายุขัยของตัวเอง การอธิษฐานเช่นนี้ จะทำให้อายุของคุณแม่สั้นลงหรือไม่
เรื่องของคนสู้ชีวิต...เธอเกิดมาในครอบครัวชาวจีน เป็นลูกสาวคนโต ต้องช่วยทำงานบ้านตั้งแต่เด็กๆ ไม่มีโอกาสได้เรียนหนังสือ ตามความเชื่อของชาวจีนที่ว่า ลูกสาวจะต้องคอยช่วยพ่อ-แม่ทำงาน พอโตขึ้นก็ถูกบังคับให้แต่งงานแบบคลุมถุงชน...เธอและสามีต้องอดทนต่อสู้ชีวิต โดยไม่เคยยอมแพ้ต่อโชคชะตา...มาร่วมกันศึกษาชีวิตของเธอในแบบของโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา
ลูกต้องใช้ความอดทนอยู่กับ สามีเป็นอย่างมาก เพราะสามีไม่เคยปรับตัวเข้าหาลูกเลย ซ้ำร้ายยังเอาความคิดของตัวเองเป็นใหญ่ และยังล้มเหลวในหน้าที่การงานอีกด้วยต้องออกจากงานอยู่บ่อยๆ จึงทำให้ค่าใช้จ่ายภายในครอบครัวตกมาเป็นหน้าที่ของลูกที่จะต้องหาเพื่อมา จุนเจือครอบครัว จนลูกคิดที่จะฆ่าตัวตายให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลย แต่ลูกก็จะคิดอีกว่า “ ถ้าเราตาย ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของเราต้องลำบากเป็นแน่ เมื่อคิดได้เช่นนี้ลูกจึงได้คิดว่า ต้องอยู่เพื่อลูกชายคนนี้ค่ะ ”
คำถามในพุทธันดรที่แล้ว ลูกสร้างบารมีมากับหมู่คณะมาอย่างไร มีหน้าที่อะไรครับ ??
นับตั้งแต่ผมและทีมพระภิกษุเจ้าหน้าที่ ได้รับการส่งมารับบุญที่ประเทศญี่ปุ่นนี้ เหมือนเป็นการเริ่มต้นชีวิตใหม่ทั้งหมด เพราะเราต้องเข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยที่นี่ เรียนภาษาใหม่ควบคู่ไปกับการรับบุญที่วัดสาขา ซึ่งทุกอากัปกิริยาของเรา ล้วนอยู่ในสายตาของชาวญี่ปุ่นดังที่หลวงพ่อเคยบอกว่า “เราอยู่ในสายตาของมนุษย์และเทวดาตลอดเวลา ไม่ว่าเราจะรู้ตัวหรือไม่ก็ตาม”
ลูกชายของลูกต้องมาถูกใส่ร้ายจนเป็นคดีความนั้น เป็นเพราะเหตุในปัจจุบัน ที่ลูกชายของลูกได้ไปคบคนพาล แล้วก็ไปติดกระแสโลก ซึ่งก็เป็นผลทำให้กำลังบุญในตัวของเขาหย่อนลงไป
บุพกรรมใดลูกชายจึงเป็นโรคภูมิแพ้ตั้งแต่เด็ก มักจามบ่อย นํ้ามูกไหล เขาเรียนหนังสือค่อนข้างเก่ง แต่ดื้อมากๆ ไม่ค่อยอยู่นิ่ง แม้กระทั่งมาทำบุญที่วัด
ทั้งคู่ต่างได้เข้าวัดปฏิบัติธรรมตั้งแต่ยังเด็ก และมีผลปฏิบัติธรรมที่ดี สามารถเข้าถึงพระธรรมกายภายในได้ และด้วยความที่ครอบครัวของทั้งคู่ต่างมาวัดอยู่เป็นประจำ จึงเป็นเหตุทำให้ทั้งคู่ได้มาเจอกันและได้เป็นเพื่อนรักกันในที่สุด
