ทำมาค้าขาย ชาวบรูไนนิยมทำงานราชการหรือทำงานในบริษัทใหญ่ๆ และเนื่องจากการเป็นประเทศเล็กๆ ที่มีจำนวนคนอาศัยอยู่น้อย บรูไนจึงมีปัญหาขาดแคลนแรงงานและช่างฝีมือ จึงรับจ้างแรงงานจากต่างประเทศ ไม่ว่าจะเป็นอินโดนีเซีย ฟิลิปปินส์ มาเลเซีย หรือคนไทย เข้าไปทำงานในอุตสาหกรรมต่างๆ เช่น ตัดเย็บเสื้อผ้า ก่อสร้าง
ทำมาค้าขาย ฟิลิปปินส์เป็นประเทศเกษตรกรรม ประชากรร้อยละ 60 ประกอบอาชีพเกษตรกร แต่เนื่องจากสภาพภูมิประเทศเป็นหมู่เกาะ ส่งผลให้พื้นที่เพาะปลูกมีน้อย ซึ่งส่วนใหญ่จะอยู่ในบริเวณที่ราบต่ำและเนินเขาที่ปรับให้เป็นขั้นบันไดบนเกาะลูซอน พืชสำคัญ ได้แก่ ข้าวเจ้า ข้าวโพด มันเทศ ผัก ผลไม้ ส่วนพืชที่ปลูกเพื่อการค้าและเป็นสินค้าส่งออกอันดับหนึ่งของประเทศคือ มะพร้าว นอกจากนี้ยังมีอ้อย สับปะรด ยาสูบ
ทำมาค้าขาย พม่าได้เปรียบในเชิงเศรษฐกิจตรงที่เป็นประเทศขนาดใหญ่ อุดมด้วยทรัพยากรธรรมชาติ มีพรมแดงติดแหล่งค้าขายสำคัญคืออินเดียและจีน และยังมีท่าเรือทั้งทางฝั่งมหาสมุทรอินเดีย (อ่าวเบงกอล) และฝั่งทะเลอันดามัน
ทำมาค้าขาย กัมพูชาเป็นเมืองเกษตรกรรม ประชากรราวร้อยละ 85 ประกอบอาชีพเกษตรกรและอาศัยอยู่ในชนบท อาชีพหลักชาวของชาวกัมพูชาคือเกษตรกร ประมาณร้อยละ 70 อยู่ในภาคบริการประมาณร้อยละ 17 เป็นลูกจ้างโรงงานประมาณร้อยละ 8 และแรงงานก่อสร้างประมาณร้อยละ 5 ประชากรส่วนใหญ่รายได้ไม้สูงนัก
อาชีพ ประชากรส่วนใหญ่ของประเทศไทย ประกอบอาชีพเกษตรกร ซึ่งเป็นอาชีพหลักของคนไทยมาช้านา อาชีพเกษตรกรมีความหมายรวมๆ ถึง อาชีพเพาะปลูก พืชสวน พืชไร่ ทำยาพารา เลี้ยงสัตว์ ทำประมง รองลงมาคืออาชีพด้านอุตสาหกรรมและพาณิชยกรรม นอกจากนี้เป็นการประกอบอาชีพอื่นๆ ได้แก่ อุตสาหกรรม บริการ รับราชการ รัฐวิสาหกิจ การเมือง แพทย์ ทนายความ ตลอดจนผู้ใช้ฝีมือแรงงาน ผู้ที่มีอาชีพทำนา เราเรียกว่า ชาวนา
ประเทศมาเลเซีย ได้เปลี่ยนจากประเทศที่พึ่งพาการเหมืองแร่และการส่งออกสินค้าเกษตร เป็นประเทศที่มีรายได้หลักจากการผลิตสินค้าและบริการ โดยในปี พ.ศ. 2554 มาเลเซียได้รับจัดอันดับให้ประเทศที่มีขีดความสามารถในการแข่งขันสูงเป็นอันดับที่ 16 ของโลก
