จากตอนที่แล้ว ผมได้เล่าถึงว่า..โรงครัวหอฉันเราคับแคบมาก เนื่องจากมีสถานที่จัดเตรียมและผลิตอาหารไม่พอสำหรับเลี้ยงคนล้าน ด้วยเหตุนี้เองครับ จึงมีความจำเป็นต้องสร้างโรงครัว 71 ปี พระเทพญาณมหามุนีขึ้นด่วนที่สุด ซึ่งถ้าโรงครัวนี้สร้างเสร็จบริบูรณ์ ก็จะสามารถรองรับการเลี้ยงล้านได้จริงๆ
สิ่งต่างๆ ในโลกนี้ ไม่ว่าจะเป็นบุตรธิดา ทรัพย์สินเงินทอง ญาติพี่น้อง ล้วนไม่อาจติดตามเราไปสู่ปรโลกได้ มีแต่กุศลผลบุญที่สั่งสมไว้ดีแล้วเท่านั้น ที่จะเป็นดังเงาติดตามตัวไป ดังนั้น เราต้องตระหนัก และแสวงหาหลัก ของชีวิต ด้วยการสั่งสมบุญบารมี รีบประพฤติปฏิบัติธรรมให้เข้าถึงที่พึ่งที่ระลึกภายใน
ชาวบ้านปาจีนยวมัชฌคามได้อาศัยวิธีหุงต้มตามที่ มโหสถแนะนำ ในที่สุดก็สามารถช่วยกันหุงข้าวเปรี้ยวขึ้นมาได้สำเร็จตามพระราชประสงค์ ข้าวเปรี้ยวนั้นได้ถึงพร้อมด้วยองค์ ๘ ประการครบถ้วนบริบูรณ์ นั่นคือ ข้อ ๑ ในเมื่อไม่ให้หุงด้วยข้าวสาร ท่านสิริวัฒกะก็ให้จัดการหุงด้วยข้าวป่น และปลายข้าวที่ตำแหลกละเอียดแล้ว จึงไม่ชื่อว่าข้าวสาร
เธอเคยเข้าใจหมู่คณะผิด ต่อมาเมื่อมีโอกาสมาวัด เธอจึงมีความเข้าใจที่ถูกต้อง และทำบุญทุกบุญ มาวัดเป็นประจำไม่เคยขาด...เธอเป็นลูกกตัญญู ดูแลคุณพ่อในยามเจ็บป่วย และช่วยให้ท่านอยู่ในบุญจนวาระสุดท้าย...เคยเกิดเรื่องประหลาดกับเธอ เมื่อครั้งที่เธอไปที่จังหวัดนครราชสีมา จู่ๆตั้งแต่เช้าจนถึงเย็น เธอก็ไม่รู้สึกตัว เพื่อนๆต่างบอกว่า ในช่วงเวลานั้นเธอเปลี่ยนไป เหมือนไม่ใช่ตัวเธอ...เธอเป็นอะไรกันแน่...และคำถาม ทหารที่ทำหน้าที่ทิ้งระเบิดในสงคราม จะได้รับวิบากกรรมอย่างไร...ที่นี่...มีคำตอบ
จากวลีอมตะของ นโปเลียน โบนาปาร์ต ที่บอกว่า “กองทัพต้องเดินด้วยท้อง” ทำให้ผมเกิดวิชั่นขึ้นว่า..งั้น..โรงครัว ก็คือ จุดยุทธศาสตร์ ที่เป็นแหล่งผลิตอาหารเพื่อป้อนให้เกิดกำลังแก่นักสร้างบารมีทุกคน และด้วยความที่ผมอยากได้บุญใหญ่ตรงนี้เอง ผมจึงเริ่มเข้ามาเป็นอาสาสมัครช่วยวัดหุงข้าว โดยทำอย่างนี้นาน 18 ปีแล้วครับเพราะมันเป็นบุญของผมครับ
