ภาพที่เห็นเหล่านี้ ทำให้นึกถึงเมืองไทยทันที ซึ่งไม่ได้หมายความว่า Homesick แต่กลับระลึกถึง “ผู้มีบุญ” ที่อยู่ เมืองไทย ที่กำลังสนุกสนาน บุญบันเทิง กับการสร้าง “โมดูล” ทำบุญสร้าง “หลังคา” มหารัตนวิหารคด แถมยังจะร่วมประกอบพิธี “เทคอนกรีตเสาค้ำฟ้า” ใน “วันครูวิชชาธรรมกาย” อีกด้วย เราจึงได้ข้อคิดในใจว่า. . .
บทความนี้นำเสนอเกี่ยวกับการแข่งขันกับเวลาและความสำคัญของการใช้เวลาให้เกิดประโยชน์สูงสุดในชีวิต
ใครรู้บ้างว่า ชีวิตของคนเรานั้นจะมีเวลาอยู่บนโลกใบนี้สักกี่ปี ชีวิตของคนเรานั้นมันช่างสั้นยิ่งกว่าหยดน้ำค้างใสเสียอีก เราจะตายวันตายพรุ่งก็ยังมิมีใครอาจที่จะรู้ได้เลย
คำถาม : ผมคิดสงสัยว่าผู้ที่มีบุญคุณกับผม เช่น ช่วยหางานให้ทำ ให้ยืมเงิน ช่วยเหลืออะไรที่เราไม่มีทำให้เราสบายใจ โดยบางครั้งเราก็ไม่ได้ร้องขอ เขาเหล่านี้มีสิทธิ์กับชีวิตเรามากขนาดไหนครับ
ลูกประสบอุบัติเหตุพร้อมกับหลานสาวที่เป็นเลขาฯ ของลูก ซึ่งเขาเป็นคนขับ รถหมุนกระแทกกำแพงบนทางด่วน เพลาหัก ล้อหน้า ๒ ข้างหลุด พอรถจอดนิ่ง ลูกก็เอามือลูบพระหลวงปู่วัดปากน้ำ รุ่น ๑ ที่อดีตสามีมอบให้
การที่เรามองโลกด้วยมุมมองแตกต่างกัน เป็นเพราะเราเกิดมาแตกต่างกัน ได้สัมผัสโลกในแง่มุมที่ต่างกัน และมีประสบการณ์ในโลกนี้ต่างกัน ซึ่งในทางพระพุทธศาสนาระบุว่า “กรรม”เป็นตัวกำหนดความแตกต่างเหล่านี้
ในวันสำคัญทางศาสนาต่างๆ จะเห็นคนไปทำบุญกัน ในแต่ละพื้นที่ก็แตกต่างกันและกลุ่มอายุก็ยิ่งแตกต่าง กลุ่มผู้สูงอายุมักจะเข้าวัดไปทำบุญกันมากและบ่อยครั้ง ส่วนกลุ่มคนอายุน้อยๆ นั้นมักจะห่างไกลจากการทำบุญตักบาตร
ให้ร่างกายหลังตายแล้ว นักศึกษาแพทย์ก็เอาศพไปศึกษาหาความรู้เรื่องโรคต่าง ๆ เพื่อหาทางรักษาคนไข้คนอื่น ๆ เจ้าของร่างกายจะได้บุญ ก็คงประมาณเท่า ๆ กับให้หนังสือเล่มหนึ่ง ตามหลักถ้าอยากจะได้บุญมาก ๆ ต้องให้ขณะเป็น ๆ คือยังมีชีวิตอยู่ จะได้บุญมหาศาล เพราะเหมือนกับให้ชีวิตเป็นทาน
พ่อพอเห็นลำตัวของแม่ซึ่งถูกไฟไหม้จนเกรียมเท่านั้น พ่อรีบตรงเข้าไปกอดไว้แน่น ร้องไห้ฟูมฟาย พร่ำรำพันว่า..นี่ถ้าพ่ออยู่ด้วย พ่อรับรองว่าแม่จะต้องปลอดภัย ลูกเห็นแล้วก็ยิ่งสงสารจับใจ เพราะว่าแม่นั้นเป็นสุดยอดหัวใจของคุณพ่อค่ะ...
