คำถาม : ในบรรดาอบายมุขทุกอย่าง อะไรที่ถือว่าเลวร้ายที่สุดครับ
ตอนที่ตั้งท้องลูกสาวคนที่สาม ลูกรู้สึกแพ้ท้อง มีอาการอยากดื่มแต่เหล้าเบียร์ และได้ซื้อมาดื่มเรื่อยๆ จนกระทั่งคลอด
พิษน้ำเมาถล่มทั่วโลก ทำคนเป็นโรคตายชั่วโมงละ 2,100 คน ไม่นับเมาแล้วขับ ผลวิจัยระบุ ร้ายแรงกว่า ยาบ้า ยาอี ชี้ ในโลกนี้ไม่มีสินค้าอื่นสร้างความพิการเท่าเหล้าอีกแล้ว นานาชาติประชุมในไทย ประกาศตั้งเครือข่ายนโยบายควบคุมแอลกอฮอล์แห่งเอเชีย-แปซิฟิกที่กรุงเทพฯ เคลื่อนไหวลดภัยน้ำเมาทั่วโลก
ตัวอย่าง เช่น ผู้ใหญ่บางท่านที่ดื่มเหล้า สูบบุหรี่ ท่านก็จะบอกถึงโทษภัยของมันด้วยค่ะ เมื่อหนูได้คำตอบแล้ว หนูก็จะไปแนะนำผู้ใหญ่ด้วยนะคะว่า “อยากให้ท่านเลิกค่ะ เพราะถ้าท่านมีลูก ท่านก็คงอยากอยู่กับลูกไปนานๆ เพราะฉะนั้นเลิกเถอะค่ะ เพื่อคนที่เรารัก เพราะว่าลูกของทุกท่านก็คงไม่มีใครอยากให้พ่อแม่ยุ่งกับของมึนเมาอยู่แล้ว เพราะอยากให้อยู่กับลูกไปนานๆค่ะ”
คุณพ่อคุณแม่ของเธอต้องแยกทางกัน เพราะความเจ้าชู้ของคุณพ่อ …เมื่อคุณแม่มีสามีใหม่ พ่อเลี้ยงของเธอก็เป็นคนเจ้าชู้ เขาต้องเสียชีวิตเพราะถูกน้ำมันหมูที่เดือดพล่านราดตัว ส่วนคุณแม่ ต่อมา ก็ต้องมาเสียชีวิต ด้วยโรคร้ายที่ติดมาจากพ่อเลี้ยง…ตัวเธอเอง เมื่อมีครอบครัวแล้ว สามีของเธอปกติเป็นคนดี แต่ชอบดื่มน้ำเมา เมื่อเมาแล้วก็มักมีเรื่องทุบตีเกิดขึ้น จนเธอทนไม่ไหว หนีจากสามีไป แต่ก็เหมือนหนีเสือปะจระเข้ …
วันหนึ่ง ประชาชนเข้ามาขอร้องนายอำเภอว่า ข้าแต่นาย ในงานมหรสพประจำปี ซึ่งจะมีขึ้นในวันพรุ่งนี้ ทุกๆ ปีตั้งแต่โบราณกาล ชาวบ้านต่างพากันดื่มสุราเลี้ยงฉลองกันใหญ่โตเป็นที่สนุกสนาน เวลาอื่นท่านห้ามขายสุรา พวกเราก็ไม่ว่า แต่พรุ่งนี้เป็นงานประจำปี ซึ่งทำกันเป็นประเพณีมานาน เพราะฉะนั้น ขอท่านนายอำเภอ จงอนุญาตให้ซื้อขาย และดื่มสุรากันสักวันหนึ่งเถิด
ทันทีที่พระสาคตะเดินมาบิณฑบาต แต่ละครัวเรือนต่างพากันกล่าวเชื้อเชิญให้ดื่มน้ำสุราชั้นเลิศ พระสาคตะไม่อยากขัดศรัทธา จึงดื่มสุราจากทุกๆ ครัวเรือนที่เขาถวาย เมื่อดื่มมากเข้า ก็เริ่มเมาประคองสติไม่อยู่ เมื่อจะเดินออกนอกเมืองเพื่อกลับวัด ก็เดินโซเซไปมา แล้วล้มกลิ้งเกลือกลงบนพื้นถนน บาตรและอาหารที่บิณฑบาตได้มา กระจัดกระจายไปคนละทิศละทาง ขณะนั้นพระผู้มีพระภาคเจ้าเสด็จออกจากเมือง
เรื่องมีอยู่ว่า ในสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ มีเทวดาองค์หนึ่งได้เห็นจุตินิมิต เหงื่อไหลออกจากรักแร้ ทิพยภูษาอาภรณ์จากที่เคยเปล่งปลั่งสว่างไสว ก็เศร้าหมองลงทันตา มีความรุ่มร้อนขึ้นมาในกาย ท่านรู้ชัดว่า ถึงคราวตนเองจะต้องจุติแล้ว จึงเกิดความเสียดายในทิพยสมบัติที่เคยครอบครอง แต่ก็ไม่รู้ว่า จะทำอย่างไรดี จึงจะได้ครอบครองสมบัติเหล่านี้อีก
เมื่อลูกชายขี้เมาได้หม้อสารพัดนึก แทนที่จะทำตามโอวาทที่ท้าวสักกะให้ไว้ กลับยิ้มย่องคิดว่า ตัวเรานี้ช่างโชคดีเหลือเกิน มีเทวดาคอยช่วยเหลือ จึงเที่ยวดื่มสุรากับเพื่อนๆ ไม่ยอมทำมาหากิน วันหนึ่ง ลูกชายเมามาก และด้วยความคึกคะนอง ได้โยนหม้อขึ้นไปในอากาศ แต่โชคร้ายที่เกิดรับพลาด หม้อได้ตกลงมาแตก
