วันนี้วันที่ 2 ของการเข้าพรรษา ต้องนับกันไปเป็นวัน ๆ เลย เพราะมีเวลาจำกัดแค่ 90 วันเท่านั้น เพื่อเตือนว่าชีวิตเราผ่านไปแต่ละวันนั้นได้สร้างสิ่งที่ดีได้แค่ไหน ทำให้เราปลื้มปีติภาคภูมิใจไหม ถ้ารู้สึกปลื้มปีติภาคภูมิใจก็ใช้ได้ และเราก็จะได้ไปสรุปกันตอนก่อนจะออกพรรษา
พออ่านไป...อ่านไป...ผมก็รู้สึกว่า มันโดนตัวเองอย่างจัง คิดว่า ทำไมมันช่างเหมือนความรู้สึกของผมเสียเหลือเกิน ผมโทรศัพท์ติดต่อผู้นำบุญทันที (ชื่อ พี่อ้อย เป็นคุณแม่ของ คุณองอาจ ธรรมนิทา) และนับจากวันนั้น ประตูใจที่ถูกปิดมานานเกือบ 20ปี ก็เริ่มแง้มเปิดขึ้น ทำให้ผมยอมมาวัดครั้งแรก เมื่อวันที่ 29 ธันวาคม พ.ศ.2549 ซึ่งตรงกับช่วงธุดงค์ปีใหม่พอดี
ราตรีนาน สำหรับคนนอนไม่หลับ ระยะทางโยชน์หนึ่งไกล สำหรับผู้ล้าแล้ว สังสารวัฎยาวนาน สำหรับคนพาล ผู้ไม่รู้แจ้งพระสัทธรรม
ภาพสวัสดีประจำวัน สำหรับสายบุญ ทางนี้เลย
วัดพระธรรมกายเท็กซัส ประเทศสหรัฐอเมริกา ได้จัดกิจกรรมคลาสสมาธิสำหรับชาวท้องถิ่น
วัดพระธรรมกายแคลิฟอร์เนีย ประเทสสหรัฐอเมริกา ได้จัดกิจกรรมสำหรับเยาวชน เพื่อปลูกฝังคุณธรรม การฝึกสมาธิ พร้อมทั้งได้รับความรู้ทางพระพุทธศาสนาและภาษาไทย
วัดพระธรรมกายจอร์เจีย ประเทศสหรัฐอเมริกา ได้จัดกิจกรรมนั่งสมาธิสำหรับชาวท้องถิ่น
วัดพระธรรมกายแคลิฟอร์เนีย ประเทสสหรัฐอเมริกา ได้จัดกิจกรรมสำหรับเยาวชน เพื่อปลูกฝังคุณธรรม การฝึกสมาธิ พร้อมทั้งได้เรียนรู้ทางพระพุทธศาสนาและภาษาไทยตั้งแต่ยังเยาว์
