ลูกก็ไม่ได้ภาวนา “สัมมา อะระหัง” อีก เพราะใจหยุดเฉยๆ ไม่ได้คิดอะไร เชื่อคำคุณครูไม่ใหญ่ที่บอกว่า มีอะไรให้ดูก็ดูกันไป ลูกยิ่งมององค์พระก็ยิ่งงาม ยิ่งมีความสุข เหมือนที่ลูกเคยได้ยินใครเคยบอกไว้ว่า “สุขจริงหนอ สุขจริงหนอ” มันเป็นอย่างนี้นี่เอง ช่างเป็นความสุขที่ไม่อาจบรรยายได้ เป็นความสุขที่มาเติมเต็มให้กับชีวิต ไม่เหมือนความสุขแบบพร่องๆ อย่างที่เคยพบในทางโลก
เมื่อวันที่ 29 กันยายน ที่ผ่านมา ลูกได้มาถวายปัจจัยพระเดชพระคุณหลวงพ่อ ลูกดีใจและตื้นตันใจมากๆ เป็นเงินก้อนสุดท้ายที่สะสมจากการทำงานหลังการผ่าตัด ลูกตัดใจปิดบัญชีถวายทำบุญ Module เพราะชีวิตที่ผ่านห้วงความเป็นความตายมา วินาทีนั้นลูกซึ้งเลยค่ะว่า สิ่งที่เราจะนึกถึงได้ดีที่สุด คือ บุญเท่านั้น ลูกเชื่อในบุญ เพราะบุญเป็นเครื่องประกันชีวิตที่ดีที่สุด
ทุกวันนี้ลูกใช้ชีวิตอย่างมี Concept ฝากเบี้ยประกันให้ชีวิตด้วยการทำบุญทุกบุญ และนั่งสมาธิทุกวัน โดยยึดคติว่า ชีวิตไม่ใช่ดอกหญ้า อย่าปล่อยให้ไร้ค่า แล้วบ่นว่าเสียดาย ลูกจึงเติมคุณค่าให้ชีวิตโดยนั่งสมาธิอย่างน้อยวันละ 3 ชั่วโมง
โลกเปลี่ยนไปคนเปลี่ยนแปลง เมื่อตำรวจไม่เพียงพอ กฎหมายตาวิเศษจึงเกิดขึ้น
