พระบรมสารีริกธาตุ คือ กระดูกหรือพระอัฐิของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า พระธาตุ หมายถึง อัฐิของพระอริยเจ้า พระอรหันต์ลงมาจนถึงพระโสดาบัน รวมทั้งอัฐิของนักบวชที่ปฏิบัติดี ปฏิบัติชอบท่านอื่นๆ
การบูชาพระบรมสารีริกธาตุด้วยจิตเลื่อมใสนี้มีอานิสงส์เสมอกับการบูชาพระสัมมาสัมพุทธเจ้าในขณะที่พระองค์ทรงมีพระชนม์อยู่ และด้วยอานิสงส์อันไม่มีประมาณนี้เอง หลังจากละโลกแล้ว ผลบุญนี้จะช่วยปิดอบาย ได้เสวยทิพยสมบัติในเทวโลก และครองจักรพรรดิสมบัติในมนุษยโลก วนเวียนอยู่แต่ในสุคติภูมิ จนกระทั่งบรรลุมรรคผล นิพพาน
ประเภทของพระบรมธาตุ มีวิธีแบ่งตามความสมบูรณ์ของสภาพหลังพิธีเผาสรีระธาตุ 1.นวิปปกิณณาธาตุ คือพระบรมธาตุที่ยังอยู่เป็นชิ้นสมบูรณ์ มี 7 องค์ 2.วิปปกิณณาธาตุ คือพระบรมาตุส่วนที่แยกกระจัดกระจายเพื่อยังประโยชน์แก่มหาชนและสรรพสัตว์สรรพวิญญาณทั้งหลายตามที่พระพุทธเจ้าได้ทรงอธิษฐานไว้ก่อนเสด็จปรินิพพาน ดังที่ปรากฏอยู่ใน “ตำนานมูลศาสนา” และ “ชินกาลมาลีปกรณ์”
พระบรมธาตุ บทบาทและความสำคัญของพระบรมธาตุ ตำนานพระบรมธาตุ เรื่องพระบรมธาตุ เมื่อสิ้นศาสนา พระธาตุของพระพุทธเจ้าทั้งหมดจะเสด็จไปรวมกันที่พระมหาเจดีย์เมืองอนุราธปุระในลังกา แล้วจึงเสด็จไปรวมกันขึ้นเป็นองค์ที่โพธิบัลลังก์ในอินเดีย แสดงธรรมแก่เทวดาทั้งหลายเป็นครั้งสุดท้าย อันตรธาน
ในพระไตรปิฎกได้บรรยายถึงอานุภาพของพระอรหันต์ไว้ว่าสามารถโปรดสัตว์วิญญาณได้พันโลกธาตุ เมื่อมีพระอรหันต์กำเนิดขึ้นในโลก ธาตุอันประณีตในพันโลกธาตุจักสั่นสะเทือน ฝนมักจะตกเป็นเวลาติดต่อกัน (พลังพระรัตนตรัยหรือวิมุตติธรรมในธาตุธรรมแห่งพระอรหันต์จะเชื่อมต่อและมีอิทธิพลกว้างไกลได้เต็มที่คือทั่วหนึ่งพันโลกธาตุ)
พระบรมสารีริกธาตุ หมายถึงอัฐิของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า มีลักษณะคล้ายมุกใส เพราะธาตุของพระองค์ถูกกลั่นบริสุทธิ์แล้วเมื่อพระองค์ยังมีชีวิตอยู่ ธาตุที่ประกอบเป็นร่างกายก็บริสุทธิ์จนมีรัศมีแผ่ออกมารอบพระวรกายข้างละวา
พระอรหันต์ทั้งปวงและพระเจ้าอโศกมหาราชได้ร่วมกันอธิษฐานว่า...เมื่อสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้ายังมีพระชนม์ชีพอยู่นั้น เคยเสด็จไปยังถิ่นฐานบ้านเมืองหลายแห่ง แล้วทรงหมายสถานที่อันควรแก่การประดิษฐานพระบรมธาตุไว้ จึงขออัญเชิญพระบรมธาตุไปสถิตในที่อันพระพุทธองค์ได้ทรงหมายเอาไว้นั้นเถิด...
ทำไมพระธาตุถึงแสดงปาฏิหาริย์เพิ่มขึ้นมาได้ พระธาตุมีกายสิทธิ์ หรือมีสิ่งศักดิ์สิทธิ์ดูแลอยู่หรือไม่
ค้นพบใบลานเก่าแก่ ทำนายเหตุการณีแผ่นดินไหว เป็นคัมภีร์ใบลานเก่าแก่อายุมากถึง 200 ปี ซึ่งเขียนขึ้นในปีกุน 2383 ศก ผ่านมาแล้วถึงปัจจุบันเป็นเวลา 174 ปี . . .
