กุลบุตรตระกูลพราหมณ์ผู้หนึ่ง มีโอกาสได้ฟังธรรมในพระเวฬุวันอันเป็นอารามแรกในพระพุทธศาสนาก็ศรัทธาจนแก่กล้า ประพฤติตนอยู่ในหลักคำสอนตั้งแต่นั้น
มหานครสาวัตถี นครหลวงของแคว้นในสมัยที่พระพุทธศาสนากำลังเจริญรุ่งเรืองบนแผ่นดินชมพูทวีปนั้น มหาชนผู้เลื่อมใสในคำสอนแห่งองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าต่างหลั่งไหลกันมาทั้งไกลใกล้มิได้เว้นว่างยังนำเครื่องไทยธรรมอันประณีตถวายพระพุทธองค์และภิกษุสงฆ์
ผู้หญิงคนหนึ่ง...เป็นคนรักในการทำบุญ เธอมีสามีที่ชอบดื่มสุรา เมื่อเมาแล้วมักจะทุบตีทำร้ายเธออยู่เสมอๆ เธอมีลูกสองคนเป็นชายหนึ่ง หญิงหนึ่ง ด้วยสาเหตุที่เด็กทั้งสองเติบโตขึ้นมาในครอบครัวที่ร้าวฉาน จึงทำให้กลายเป็นเด็กเกเร เรียนหนังสือไม่จบด้วยกันทั้งคู่...ต่อมา สามีของเธอล้มป่วย ตรวจพบว่าติดเชื้อ HIV และตัวเธอเองก็ติดเชื้อนี้ด้วย...ต่อมา สามีของเธอก็เสียชีวิต เธอยังโชคดีอยู่บ้าง ที่ได้รับการดูแลอย่างดี จากเพื่อนของสามี...แต่เคราะห์ของเธอยังไม่หมด ลูกชายที่เธอหวังจะฝากผีฝากไข้ ก็ต้องมาเสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุ และลูกสาวก็ต้องมาติดคุกในข้อหาค้ายาเสพติด...
เกิดมาสวย ผิวพรรณดี เพราะในอดีตชอบทำบุญด้วยของสวยงาม เช่น นำดอกไม้บูชาพระรัตนตรัย แล้วอธิษฐานจิตขอให้ชาติต่อไปเป็นคนผิวพรรณดีและสวย มารวมส่งผล
ภายหลังจากที่คุณหมอหนุ่มใจดี กับหญิงสาวน่ารักต่างเมืองได้เกิดมีอาการปิ๊งกันตั้งแต่แรกพบแล้ว พวกเขาทั้งคู่ต่างก็ได้แอบเก็บอาการและความรู้สึกรักแรกพบนี้เอาไว้ในใจของพวกเขาเอง
ตัวลูกอยู่ในวัยสาวแรกรุ่นอายุ ๑๙ ปี บางครั้งก็ออกไปเที่ยวเล่นกับเพื่อนๆ ในหมู่บ้านบ้าง คุณแม่ของลูกก็มักจะบ่นว่าอยู่เสมอ จนลูกรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ จึงตัดสินใจประชดคุณแม่ ด้วยการเอาปืนมายิงขาตัวเอง บริเวณน่องด้านซ้าย กระสุนโดนบริเวณกลางๆ น่อง
มัจฉชาดก ชาดกว่าด้วยความลุ่มหลง คือตัวนำไปสู่ความตาย "อนิจจาปลาใหญ่คร่ำครวญถึงแต่นางปลาสาว มิได้รู้สึกกลัวความตายที่อยู่ตรงหน้าสักนิด"
