จากเรื่องราวที่ผ่านมา พวกเราก็คงจะจำกันได้ว่า หลังจากที่พี่ชายของตัวลูก หรือ พี่ษา ได้เสียชีวิตไปแล้ว ก็ได้มีเจ้าหน้าที่จากยมโลกมารับตัวเขาไปพิพากษาผลบุญบาป
หากพวกพวกทาสทำงานไม่ถูกใจ พวกชนชั้นสูงจะสั่งให้พวกทหารทำการลงโทษพวกข้าทาส ด้วยการทุบตี เฆี่ยนตี ไล่เรื่อยไป จนบางครั้งก็ลงโทษกันอย่างรุนแรง จนถึงขั้นเสียชีวิตเลยก็มี
ด้วยความเจ้าชู้ไม่ซื่อสัตย์กับภรรยา ส่งผลให้เกิดปัญหาบานปลายกลายเป็นวิบากกรรมติดตามมาส่งผลในภพชาติปัจจุบัน จนถึงขั้นต้องเสียชีวิต
อุทาหรณ์สำหรับนักเปิบพิสดารที่ชอบฆ่าสัตว์เพื่อนำมาทำเป็นอาหารด้วยวิธีการแปลกๆ เมื่อวิบากกรรมส่งผล จะเป็นอย่างไร ที่นี่มีคำตอบ
ข้อวินัยให้สงฆ์สาวกปฏิบัติแต่ละบทนั้น มักเกิดขึ้นเพื่อแก้ไขข้อบกพร่องไม่เหมาะสมเป็นกรณีๆ ไป พุทธกาลครั้งหนึ่งก็เป็นดังนั้น พุทธวินัยครั้งนี้เกิดขึ้นเพราะพระฉัพพัคคีย์ 2 รูปล่วงพระวินัยข้อยึดถือในทรัพย์ มิได้ปล่อยวาง ปล่อยตัวปล่อยใจไปกับกิเลส ภิกษุผู้ก่อเหตุที่ว่านี้ชื่อ พระปัณฑกะ และพระโลหิถกะ
อุทาหรณ์ของการดื่มน้ำเมา...ชายคนหนึ่ง จากที่เป็นคนมีอัธยาศัยดี เป็นคนเรียบร้อย มีอาชีพเป็นพ่อพิมพ์ของชาติ แต่เมื่อเขาหันเข้าหาน้ำเมา เขาได้กลายเป็นสิงห์ราตรี เที่ยวกลางคืน...เขาให้เหตุผลว่า “เป็นความสุขส่วนตัว เงินก็เงินของเขา เหล้าที่เขาก็ดื่มก็จ่ายเองไม่เดือดร้อนใคร” ...เขาเป็นคนมีความสามารถในอาชีพครู มีความรับผิดชอบในหน้าที่การงานอย่างไม่บกพร่อง แต่น่าเสียดาย รายได้ของเขากลับถูกใช้ไปกับการดื่มเหล้า และเลี้ยงเหล้าเพื่อนฝูง...
พระตถาคตทรงรู้วาจาใด จริง แท้ เป็นประโยชน์ และวาจานั้นไม่เป็นที่รักที่ชอบใจของชนเหล่าอื่น ในวาจานั้น พระตถาคต ก็ทรงเป็นผู้รู้จักกาล เพื่อพยากรณ์วาจานั้น พระตถาคตทรงรู้วาจาใด จริง แท้ เป็นประโยชน์ และวาจานั้นเป็นที่รักที่ชอบใจของชนเหล่าอื่น ในวาจานั้น พระตถาคตก็เป็นผู้รู้จักกาล เพื่อพยากรณ์วาจานั้น
คนพาลสำคัญตนว่าเป็นบัณฑิต บริหารหมู่คณะ ลุอำนาจความคิดของตน คงนอนตายเหมือนกับกระบี่ตัวนี้ คนโง่แต่มีกำลัง บริหารหมู่คณะไม่ดี ก็ไม่เป็นประโยชน์แก่หมู่ญาติเหมือนนกต่อไม่เป็นประโยชน์แก่นกทั้งหลาย ส่วนคนฉลาด มีกำลังบริหารหมู่คณะดี เป็นประโยชน์แก่หมู่ญาติ เหมือนท้าววาสวะเป็นประโยชน์แก่ทวยเทพฉะนั้น
