ในวันอาทิตย์ต้นเดือนพฤษภาคมที่ผ่านมา พอลูกได้อ่านแผ่นพับสร้างโรงครัว ไปเจอประโยคที่ว่า “หลวงพ่อตั้งใจจะทำมโนปณิธานของคุณยายอาจารย์ฯ ของเราให้สมปรารถนา คือ มาร้อยให้เลี้ยงได้ร้อย มาล้านให้เลี้ยงได้ล้าน”
ผมเข้าวัดพระธรรมกายเมื่อปี พ.ศ. 2535ก็ต้องยกความดีนี้ให้กับอดีตคนข้างกายที่ขอให้ผมขับรถพามาวัด ทำให้ผมได้มานั่งสมาธิบูชาข้าวพระผมจำได้ว่าวันแรกที่มาวัด..ผมชอบเลย
หลวงพ่อครับ ผมมีน้องชายที่รักมากอยู่คนหนึ่ง แต่จู่ๆเขาก็มาด่วนตายจากไปต่อหน้าต่อตา เป็นเหตุการณ์ที่ผมค่อนข้างจะสะเทือนใจ ผมเสียใจมาก และไม่รู้จะช่วยเขาได้ยังไง
ผมเป็นคนจังหวัดสุราษฎร์ธานีครับ เข้าวัดเมื่อปี พ.ศ. 2553 เหตุมันเกิดจากที่ผมมีเรื่องไม่สบายใจเพื่อนก็เลยชวนไปนั่งสมาธิที่ศูนย์ปฏิบัติธรรมสุราษฎร์ธานี พอได้ไปสัมผัสก็ประทับใจหลายอย่างแล้วผมก็ได้บวชในโครงการ 1 แสนรูปแรกด้วยครับ แต่ตอนนั้นบวชได้แค่ 15 วัน ก็ต้องลาสิกขาเพราะโยมพ่อป่วย แต่ผมก็ยังไปช่วยงานบุญที่ศูนย์ปฏิบัติธรรมอย่างสม่ำเสมอผมเคยหาคำตอบนะครับ
หลวงพ่อครับ ผมเป็นคนเหนือผมก็เลยได้มาบวชแบบเหนือความคาดหมาย เพราะจู่ๆวันหนึ่งโยมแม่มาบอกกับผมว่า “เดี๋ยวจะมีคนเขามาชวนไปบวชนะ” ซึ่งเขาก็มาจริงๆมาถึงบ้านเลยครับ มาชวนคุยอย่างนั้นอย่างนี้และเอารูปโครงการบวชแสนให้ผมดู พอผมเห็นภาพเท่านั้นหละไม่รู้มันเป็นยังไง มันเกิดศรัทธาขึ้นมาเลย แถมโยมแม่ก็ขอให้ผมบวชให้ด้วย ผมจึงตัดสินใจบวชแบบง่ายๆทั้งๆที่ก่อนหน้านี้ไม่เคยคิดจะบวชมาก่อนเลยครับ
จากวลีอมตะของ นโปเลียน โบนาปาร์ต ที่บอกว่า “กองทัพต้องเดินด้วยท้อง” ทำให้ผมเกิดวิชั่นขึ้นว่า..งั้น..โรงครัว ก็คือ จุดยุทธศาสตร์ ที่เป็นแหล่งผลิตอาหารเพื่อป้อนให้เกิดกำลังแก่นักสร้างบารมีทุกคน และด้วยความที่ผมอยากได้บุญใหญ่ตรงนี้เอง ผมจึงเริ่มเข้ามาเป็นอาสาสมัครช่วยวัดหุงข้าว โดยทำอย่างนี้นาน 18 ปีแล้วครับเพราะมันเป็นบุญของผมครับ
เมื่อไม่นานนี้ ผมได้ไปฟังสัมมนาโครงการบรรพชาสามเณรล้านรูปที่ศูนย์การศึกษาเขาแก้วเสด็จ ผมไปแบบไม่ได้คาดหวังอะไร แล้วก็สองจิตสองใจว่าจะไปฟังดีหรือไม่ดี แต่ขาทั้งสองข้างมันก็ก้าวขึ้นรถไปจนได้ครับ ผมได้ฟังบรรยายจากพระมหาเถระหลายรูป ทำให้ผมยิ่งเข้าใจในมโนปณิธานของหลวงพ่อ ท่านพูดแบบนิ่งๆ แต่ตอนฟังใจผมสั่น...
หลวงพ่อครับ ตั้งแต่หลวงพ่อเมตตาอนุญาตให้สร้างโรงครัว 71 ปีฯ ก็มีแต่คนอยากรู้รายละเอียดเกี่ยวกับเรื่องราวของโรงครัวกันยกใหญ่เลยครับ ดังนั้นในฐานะที่ผมรับบุญโรงครัวโดยตรง จึงขออนุญาตมาเล่าให้ฟังพอเป็นกระสัย เพื่อดับกระหายความอยากรู้ แล้วจะได้หลับในอู่ทะเลบุญอย่างมีความสุขในค่ำคืนนี้ครับ
