คุณแม่เปิดร้านขายของชำ มีความเป็นอยู่ดีขึ้น แต่คุณแม่ก็ไม่ค่อยชอบไปไหนอ้างว่าเป็นห่วงร้าน กลัวเสียลูกค้าให้คู่แข่งที่เปิดร้านใกล้ๆ กัน และที่น่าแปลกใจก็คือ คุณแม่มักจะมีคู่แข่งทางการค้าตลอดมา
ดิฉันเป็นแม่ค้าทำขนมขาย เข้าวัดมานาน แต่ไม่เคยมีประสบการณ์จากการ “สัมมา อะระหัง” พอดีหลวงพี่ปรเมษฐ์ (พระอาจารย์ปรเมษฐ์ ปรมสจฺโจ) มาแนะนำเรื่องการภาวนา “สัมมา อะระหัง” ทำแล้วการค้าขายดีขึ้น หรือเวลาเจอเหตุการณ์อะไรที่อาจจะทำให้ใจตก ดิฉันก็จะภาวนา “สัมมา อะระหัง ๆ” ตลอด
ก่อนเข้าวัดลูกมีชีวิตที่รันทดยิ่งกว่าละครอีกค่ะ เพราะมีโอกาสเรียนสูงสุดก็แค่ป.6 แล้วต้องออกมาเป็นแม่ค้าร้อยพวงมาลัยขายในตลาด ทำงานตั้งแต่ตี 3 ถึง สาม,สี่ ทุ่มทุกวัน จนลูกคิดหนีจากความลำบากยากจน โดยตัดสินใจแต่งงานกับลูกเจ้าของโรงงาน เพื่อให้ชีวิตสบายเป็นคุณนายสัก...
หลวงพ่อคะ แต่ก่อนลูกก็มีบ้าน มีรถใช้อยู่ดีๆค่ะ แต่พอมาทำธุรกิจขายตรง ชีวิตก็พลิกเลยค่ะ แต่ไม่ใช่พลิกรุ่งนะคะ แต่เป็นพลิกร่วงค่ะ..หล่นตุ๊บลงมา จนติดหนี้ติดสิน ทั้งบ้านทั้งรถโดนยึดไม่เหลือเลยค่ะ ลูกจึงต้องผันตัวเองมาเป็นแม่ค้าแผงลอยเร่ร่อนขายของตามตลาดนัด
ก่อนเข้าวัดลูกตกระกำลำบากมาก มีชีวิตแบบหาเช้ากินค่ำ โดยรับจ้างเย็บผ้ามีรายได้แค่วันละ 79 บาท ส่วนสามีก็เป็นแค่ลูกจ้างในร้านตัดผม ที่มีรายได้ไม่แน่นอน บางทีก็ได้แค่ 65 บาทต่อวันเท่านั้น ซึ่งเราต้องเอารายได้ทั้งหมดมาเลี้ยงลูกอีก 3 คน และต้องส่งให้แม่สามีด้วย
หลวงพ่อเจ้าคะ กฐินปีนี้เป็นกฐินสุดปลื้ม เป็นบุญใหญ่ เพราะกว่าจะชิตังเม..เป็นประธานกองที่ปลื้มสุดหัวใจได้ ลูกต้องใช้เวลาอดออมมาอย่างยาวนาน 30 กว่าปี ค่ะ ไม่รู้ว่าขายผักหมดไปกี่สวน ลูกตื่นตั้งแต่ ตี 2 เตรียมผักลงเข่ง ขนขึ้นรถรับจ้างไปขายที่ตลาดแม่กลองทุกวัน พอไปถึงก็ต้องเร่งจัดผักให้ทันตามที่ลูกค้าสั่ง ช่วงนี้จะยุ่งจนหัวฟู
ลูกจดจ่อกับการอธิษฐานมาก อยู่ๆ ก็มีเหตุการณ์ไม่คาดฝันเกิดขึ้นคือ ลูกได้รับเงินค่าเวนคืนบ้านและที่ดิน ซึ่งเขาจะสร้างรถไฟฟ้าจำนวน 1 M ทำให้ลูกได้เป็นประธานกองสำเร็จ
ลูกปลื้มปีติในบุญมากอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน จนถึงกับคิดฝันไปไกลว่า สักวันหนึ่ง แม่ค้าจนๆอย่างเราจะต้องทำบุญเป็นล้านให้จงได้
ตั้งแต่นั้นมาป้าจวบก็พกพระของขวัญติดตัวตลอดเวลา ไม่ว่าจะออกไปไหน ไปจ่ายตลาด หรือไปขายข้าวแกงไม่เคยให้ห่างจากตัวเลย และเมื่อป้าจวบกับลูกสาวได้รู้ว่า คุณครูไม่ใหญ่กล่าวว่า “พระของขวัญนี้ท่านมีชีวิต ไปไหนมาไหนได้ แล้วที่สำคัญท่านมีเจ้าของ” ทั้งคู่ก็ถึงกับอึ้ง ทึ่ง และก็ขนลุกไปตามๆกัน และถ้ามีโอกาสทั้งสองแม่ลูกก็อยากจะมาร่วมงานทอดกฐินหลวงปู่ ในวันที่ 2 พฤศจิกายน พ.ศ.2551 นี้ด้วย
วันที่ลูกกับคุณแม่ได้อัญเชิญผ้าไตรกฐิน ทุกย่างก้าวของลูก คือ ความปีติใจอย่างท่วมท้น น้ำตาแห่งความปีติไหลออกมาไม่ขาดสาย ตั้งแต่ก้าวแรกจนถึงก้าวสุดท้าย จนมานั่งรับพรก็ยังร้องไห้อยู่ ลูกไม่เสียดายทรัพย์เลย แค่เรานึกถึงบุญที่ได้ทำ ขนาดว่า หลังคามหารัตนวิหารคดยังไม่เสร็จเรายังปลื้มขนาดนี้ แล้วถ้าสร้างเสร็จจะปลื้มขนาดไหน
