โพสต์เมื่อ 24 October 2010 - 09:14 PM
....ไม่สงวนสิทธิ์....
....อดีตกาล นานที ศรีกาสาฯ
...โบกสะบัด เรื่อยมา มีมากหลาย
...กำเนิดบุตร โตขึ้นมา ให้กลับกลาย
...บวชศึกษา เป็นเลือดสาย พระชินวร
...สืบสานมา ธรรมเนียม เปี่ยมบุรุษ
...บวชศึกษา ธรรมอันสุด พุทธวิถี
...ให้เปลี่ยนลูก เป็นลูกแก้ว ปิ่นมณี
...ให้ชายดี สมชื่อ ในสังคม
...ให้คำสอน ศึกษา นำพาชีวิต
...ก้าวเจริญ ไม่หวนผิด คิดถดถอย
...ศึกษาธรรม บวชเรียน เพียรหมั่นคอย
...ต่อพระศาสน์ นานสืบถ้อย ร้อยเรียงธรรม
...กว่าจะโต ถึงบวชได้ ไม่อายฟ้า
...พ่อแม่พา เลี้ยงดู อุ้มชูฝัน
...เคยทำพ่อ ทำแม่ไว้ ร้ายอนันต์
...บวชนี้พา น้อมท่าน อโหสิกรรม
...ท่านเลี้ยงดู เพื่อให้รู้ ดีเลวชั่ว
...อย่าได้มัว แต่ทำงาน อันผลาญฝัน
...สิ่งที่ช่วย พ่อแม่ได้ สิ่งใดกัน
...อย่าคิดนาน เวลาท่าน น้อยเต็มที
...เงินนับล้าน งานนับแสน หามีค่า
...หากไร้ซึ้ง ยอดชีวา ที่เลี้ยงฉัน
...เงินมากมาย หากมาลอง กองรวมกัน
...พ่อแม่ฉัน มิอาจฟื้น ชื่นยินดี
...แต่สิ่งที่ ซึ่งจดจำ คือลูกบวช
...ผ้าผืนทอง ที่เคยนวด ด้วยมือถือ
...มอบแด่ลูก ตอนลูกกราบ น้ำตาปรือ
...มอบกับมือ ด้วยความรัก และเปรมปรี
...ท่านยินดี ที่เห็นลูก เอาดีได้
...ลูกตั้งใจ แทนคุณ ที่เคยหนุน
...พร้อมตั้งใจ อธิษฐาน บุญค้ำจุน
...ให้ลูกบวช เพื่อแทนคุณ ตลอดไป
...เพราะชีวิต มีทุกข์ แม่มองเห็น
...ทั้งยากเข็ญ ทนทุกข์ สุขถดถอย
...กว่าจะรวย ดินกลบหน้า หลายคนคอย
...แล้วบ่นท้อ ว่าช่างด้อย ด้วยบุญญา
...มาบัดนี้ ลูกแก้ว พลันบวชได้
...อันชีวิต แม่เปลี่ยนไป ใจสดใส
...เห็นลูกน้อย ครองกาสาฯ พาชื่นใจ
...น้อมกราบไหว้ ด้วยน้ำตา หน้าชื่นบาน
...เพราะชีวิต ต้องทำกิน แข่งยันค่ำ
...ใครถลำ เอาชีวิต ติดปนด้วย
...อันชีวิต จะผูกติด คิดเพียงรวย
...แล้วก็ม้วย ด้วยสิ้นกาล แห่งชีวิน
...จงถวิล บุพการี ให้มีสุข
...นำเอาทุกข์ ห่างออกไป ให้ไกลแสน
...ชวนท่านมา ใส่บาตรลูก เอาบุญแทน
...จะได้เกิด ดวงบุญแน่น ติดท่านไป
...เราจะบวช อย่างตั้งใจ ด้วยชีวิต
...เพื่ออุทิศ เป็นบุญใหญ่ ดั่งใจหวัง
...ใส่บาตรเรา ให้ได้บุญ สุดกำลัง
...ยอดเนื้อนา เป็นพลัง แห่งครอบครัว
...เมื่อพระศาสน์ มีภัย ไฉนหนี
...บวชดีๆ กลับจะถอย คล้อยกลับหลัง
...ทิ้งหน้าที่ ฟื้นพระศาสน์ ด้วยหวังตังค์
...น่าชิงชัง ด้วยไม่ซึ้ง ซึ่งพระธรรม
...จะบอกว่า พุทธศาสน์ ดีไฉน
...ในเมื่อใจ ยังอยากสึก คึกหนักหนา
...นับวันเปลี่ยน เพศคืนกลับ แลลับตา
...ทิ้งพระศาสน์ ไม่เหลือค่า น่าเสียใจ
...หากไร้สงฆ์ คงไร้ซึ่ง พุทธศาสน์
...วัดอาวาส มิอาจอยู่ คู่ศาสนา
...พระยังหนี ไปอยู่เมือง รุ่งเรืองตา
...ทุกศาสนา รุกเข้ามา แล้วยึดไป
...ต้องให้เสีย จริงๆก่อน ดั่งนั้นหรือ
...แล้วจะถือ เข้ากู้ศาสน์ กลับสดใส
...แม้แค่คิด มันก็ติด ที่ช้าไป
...ใครได้ไว้ ใช่ยอมปล่อย คล้อยกลับคืน
...แล้วจะเอา แรงจากไหน เข้ามาช่วย
...ในเมื่อพระ ไม่อำนวย ช่วยเหลือได้
...แค่มาอยู่ บ่นไร้ค่า น่าอดใจ
...สิ่งเลวร้าย ย่อมเกิดจริง ทุกสิ่งพลัน
...แต่บัดนี้ กระแสดี เข้ามาเสริม
...มาคอยเติม ยอดนักสู้ ไม่รู้หนี
...กู้ด้วยกัน ฟื้นฟูกัน ให้พลันมี
...เมื่อทีมดี จะสู้ได้ ไม่อายใคร
...โปรดคิดเถิด ชายไทย ในผ้าเหลือง
...โปรดชำเลือง ดูสีทอง ที่ผ่องใส
...จะให้อยู่ หรือสูญสิ้น อยู่ที่ใจ
...คิดและทำ โปรดตรึกไว้ ให้รู้ความ
...ขอสรรเสริญ ในตัวท่าน ผู้ตรึกแล้ว
...ดุจดวงแก้ว ดวงมณี ที่เฉิดฉาย
...ความสว่าง จากตัวท่าน จะเพลิดพราย
...กู้พระศาสน์ ฟื้นฟูไว้ คู่แผ่นดิน...
..อันมือของฉันสองมือนี้ ดูเล็กนิดเดียวและไม่มั่นใจว่าฉันจะสร้างสิ่งดีๆ ให้เกิดแก่โลกใบนี้ได้.. แต่ฉันมั่นใจว่า ...หัวใจของฉันนี้ มอบไว้ให้แด่พระพุทธศาสน์....