โพสต์เมื่อ 02 December 2005 - 03:58 AM
เดินทางสายกลาง เหมาะสุด ดูที่เจตนาเป็นหลัก อะไรที่เป็นหน้าที่แบบนี้มันเลี้ยงไม่ได้แต่ไม่เต็มใจ ก็คือไม่มีเจตนาที่จะทำ ศีลแต่ละข้อเมื่อดูจริงๆ แล้วก็อยู่ที่เจตนาเป็นสำคัญครับ ถ้าเจตนาที่จะทำไปเพื่อให้กามกิเลสกำเริบก็ผิดก็พร่องไป แล้วแต่ว่าครบองค์ของศีลหรือเปล่า
แต่ขณะที่ทำไปถ้าไม่สบายใจก็ให้ตั้งใจไว้ที่ศูนย์กลางกายไว้ดีที่สุด
ที่สำคัญเราจำเป็นต้องอยู่ในสังคมและจำเป็นต้องเป็นกัลยาณมิตรให้คนรอบข้าง ซึ่งเป็นหน้าที่ที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ของลูกหลวงพ่อหลานคุณยาย เเป็นสิ่งที่ต้องทำ ดังนั้น เราต้องกระทำสิ่งใดๆ ที่ไม่เป็นการดูเหมือนแปลกแยกออกจากสังคมมากจนเพื่อนๆ รับไม่ได้ ซึ่งจะพลอยทำให้คิดได้ว่า พวกเข้าวัดเป็นอย่างนี้เรอ จะพลอยกลัวไปหมด เป็นการปิดโอกาสตนเองให้พบสิ่งดี ๆ ตั้งแต่ยังไม่เห็น แต่ถ้าเราเป็นคนที่มั่นใจว่าเราเนี่ย จิตใจมั่นคง ในเรื่องการรักษาศีลเนี่ยไม่ต้องห่วงเราทำได้แม้ชีวิตก็ยอม เหมือนที่หลวงพ่อธัมมชโยของเราท่านทำได้สมัยเรียนอยู่ ก็ให้บอกเพื่อนไปเลยว่าเราต้องรักษาศีลอะไรประมาณนี้ แต่การที่เพื่อนจะยอมรับเราได้ เราก็ต้องเป็นคนเหมือนหลวงพ่อคือ ดีมากๆ เฟรนด์ลี่ จนเพื่อนรักและคอยปกป้องเราเอง
แต่ถ้าไม่ได้ก็ต้องเข้าใจว่าคนในสังคมปัจจุบันไม่คุ้นกับการทำบุญหรือทำความดีแบบรักษาศีลนั่งสมาธิ ซึ่งมันเป็นเรื่องปกติ แต่คนในยุคนี้บางคนจะมองว่าผิดปกติ ถ้าเกิดในกลุ่มวัยุร่นแบบเรา แล้วจะหาว่าเราถูกล้างสมอง อะไรประมาณเนี่ย ก็จะปิดกั้นตนเองไปอีกกรณีหนึ่งถ้าเราจะเป็นกัลยาณมิตรให้เขา
สิ่งหนี่งที่สำคัญเพราะการที่เรามาวัดรักษาศีล นั่งสมาธิ ไม่ใช่จะเอาไปพูดข่มใครมาฉันมาวัดฉันเป็นคนดี นะ พวกเธอเป็นกล่มคนที่ไม่มาวัดเป็นคนไม่ได้ ทั้งความคิดหรือคำพูด นั้นเป็นตัววัดอีกอย่างหนึ่งว่าเราก็ไม่ใช่คนดีเด่อะไรเลย เพราะเราเข้าวัดข่มคน ไม่ใช่เข้าวัดข่มกิเลสตนเอง
สิ่งสำคัญอีกอย่างหนึ่ง เกี่ยวกับการใช้ชีวิตในปัจจุบันคือ การมีน้ำใจ ก็หมายถึง การทำอะไรที่เหมือนคุณสมบัติเหมือนน้ำกับคนรอบข้าง คือ น้ำแค่มองก็ชื่นใจ น้ำเมื่อได้นำมาสัมผัสกับผิวกายก็เบิกบานใจ น้ำเมื่อนำมาดื่ม ก็อื่มใจ กับกระหายคลายทุกข์ยังสุขใจ น้ำนำมาล้างของสกปรกก็ทำให้ของนั้นสะอาดเห็นแล้วก็สบายตาสบายใจ คือการทำตัวเหมือนน้ำที่ยังใจของคนที่สัมผัสพูดคุย ใกล้ชิดเราเกิดความสุขใจ อื่มใจ สบายใจ เป็นต้น
สำนวนสุภาษิตไทย น่าคิด
อย่าหักด้ามพร้าด้วยเข่า
น้ำเชี่ยวอย่าเอาเรือขวาง
ไม้ซีกงัดไม้ซุง
การเป็นกัลยาณมิตรแบบให้คนรอบข้างไม่รู้ตัวก็ดี ไม่ให้เขาคาดหวังในตัวเรามากเกินไปว่าเราดี เลิศ แต่ให้เขารู้สึกเหมือนว่าเขากับเราก็กำลังฝึกไปพร้อมๆ กัน โดยมีต้นแบบคือหลวงพ่อ นั่นแหละเขาจะไม่ผิดหวังในตัวเรา ถ้าวันใดวันหนึ่งเขาพบว่าความคาดหวังของเขามันผิดพลาด