พระธรรมขันธ์ แบ่งอย่างไร
#1
โพสต์เมื่อ 22 June 2006 - 02:36 AM
สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคประทับอยู่ ณ พระวิหารเวฬุวัน อันเป็นสถาน
ที่พระราชทานเหยื่อแก่กระแต เขตกรุงราชคฤห์ ฯ
ครั้งนั้นแล พระผู้มีพระภาคเสด็จจงกรมอยู่ในที่กลางแจ้งเกือบตลอดราตรี
ในสมัยใกล้รุ่งแห่งราตรี ทรงล้างพระบาทแล้วเสด็จเข้าพระวิหารทรงสำเร็จสีห-
*ไสยาโดยพระปรัศเบื้องขวา ทรงเหลื่อมพระบาทด้วยพระบาท ทรงมีพระ
สติสัมปชัญญะ ทรงทำความหมายในอันจะเสด็จลุกขึ้นไว้ในพระหฤทัย ฯ
[๔๓๕] ครั้งนั้นแล มารผู้มีบาปได้เข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคถึงที่ประทับ
แล้วได้กราบทูลพระผู้มีพระภาคด้วยคาถาว่า
ท่านหลับหรือ ท่านจะหลับเสียทำไมนะ ท่านหลับเป็นตาย
เทียวหรือนี่ ท่านหลับโดยสำคัญว่า เราได้เรือนว่างเปล่า
กระนั้นหรือ เมื่อพระอาทิตย์ขึ้นโด่งแล้ว ท่านยังจะหลับ
อยู่หรือนี่ ฯ
[๔๓๖] ครั้งนั้นแล พระผู้มีพระภาคทรงทราบว่า นี่มารผู้มีบาป จึงได้
ตรัสกับมารผู้มีบาปด้วยพระคาถาว่า
พระพุทธเจ้าซึ่งไม่มีตัณหาดุจข่าย ซึ่งแส่ไปในอารมณ์ต่างๆ
สำหรับจะนำไปสู่ภพไหนๆ ย่อมบรรทมหลับ เพราะความ
สิ้นไปรอบแห่งอุปธิทั้งปวง กงการอะไรของท่านในเรื่องนี้เล่า
มารเอ๋ย ฯ
ครั้งนั้นแล มารผู้มีบาป เป็นทุกข์ เสียใจว่า พระผู้มีพระภาคทรงรู้จักเรา
พระสุคตทรงรู้จักเรา ดังนี้ จึงได้อันตรธานไปในที่นั้นเอง ฯ
นี่คือตัวอย่างตัว เลขในวงเล็บคือ ตัวเลขแสดงพระธรรมขันธ์ ใช่หรือไม่ ?
และ เขาแบ่งอย่างไรเป็น ๑ พระธรรมขันธ์
#2
โพสต์เมื่อ 22 June 2006 - 05:15 PM
การเพิ่มความรู้ไปในตัว เลยยกพระสูตรขึ้นมาพระสูตรหนึ่ง มีตัวเลขกำกับ เลยสงสัยน่าจะเป็น
ตัวเลขที่ใช้แบ่ง พระธรรมขันธ์ ซึ่งในพระไตรปิฏกมี 84000 พระธรรมขันธ์ ลองเข้าไปดูใน
เวป 84000.org
#3
โพสต์เมื่อ 22 June 2006 - 08:05 PM
หรือว่าลองปัญญานักสร้างบารมีคะ
ถ้าพูดไปแล้วก็ดีตรงที่ว่า เราจะได้ตื่นตัวในเรื่องที่ยังไม่รู้
และเข้าไปค้นหา จนได้ความรู้
#4
โพสต์เมื่อ 22 June 2006 - 08:31 PM
หรือว่าลองปัญญานักสร้างบารมีคะ
ถ้าพูดไปแล้วก็ดีตรงที่ว่า เราจะได้ตื่นตัวในเรื่องที่ยังไม่รู้
และเข้าไปค้นหา จนได้ความรู้
ตอบคือต้องการความรู้เพิ่มเติมครับ ความรู้บางอย่างสามารถค้นหาเองได้
แต่ก็ไม่เหมือนมีผู้มาตอบ ไม่ได้เป็นการลองปัญญานักสร้างบารมีอย่างแน่นอน
- สามารถซักถามได้ เพราะอาจจะยังไม่เข้าใจ และผมมั่นใจว่าผู้รู้ในที่นี้มีความรู้มากว่า
ดังนั้นแล้ว ทำให้เกิดปัญญาความรู้เพิ่มขึ้นครับ
- สิ่งที่เรารู้นั้นอาจจะผิด ( ผิดจริง ๆ ครับ ) คือไม่ได้แกล้งผิดเพื่อถาม สามารถจะรู้ได้ว่าที่รู้นั้นผิด
เพื่อจะปรับปรุงความรู้ตนเอง
- เก็บข้อมูลและเป็นฐานข้อมูลในการตอบกระทู้ครั้งต่อ ๆ ไป ใช้อ้างอิงได้
- ในการตั้งกระทู้ผมพยายามตั้งให้เหมือนไม่รู้เลยเป็นดีที่สุด เพื่อจะได้ความรู้ใหม่ ๆ ครับ
- ถ้าหากมีการโต้แย้งเพราะข้อมูลไม่ตรงกันบ้าง เพราะความเข้าใจ ก็ถือเป็นการแลกเปลี่ยนความรู้
เพราะว่า ต้องนำแหล่งที่มามาอ้างอิง ทำให้รู้แหล่งที่มาความรู้เพิ่มเติมด้วย
![nerd_smile.gif](style_emoticons/default/nerd_smile.gif)
เหตุที่ถามเรื่องกระทู้นี้เพราะว่าอยากได้ความรู้เกี่ยวกับเรืองนี้ เนื่องจากได้อ่านพระไตรปิฏกบ่อย ๆ บางทีก็ใช้
อ้างอิงหรือค้นคว้าในเรื่องกระทู้ของท่านอื่น เพื่อความมั่นใจ ก็เลยอยากเข้าใจเรื่องพระไตรปิฏก และศัพท์
ต่าง ๆ อย่างแจ่มแจ้ง ถ้าหากพูดถึงจะได้เข้าใจด้วยว่าพูดถึงสิ่งใดครับ...
#5
โพสต์เมื่อ 23 June 2006 - 05:21 PM
#6
โพสต์เมื่อ 24 June 2006 - 11:14 PM
![nerd_smile.gif](style_emoticons/default/nerd_smile.gif)
ตรัสกับมารผู้มีบาปด้วยพระคาถาว่า
พระพุทธเจ้าซึ่งไม่มีตัณหาดุจข่าย ซึ่งแส่ไปในอารมณ์ต่างๆ
สำหรับจะนำไปสู่ภพไหนๆ ย่อมบรรทมหลับ เพราะความ
สิ้นไปรอบแห่งอุปธิทั้งปวง กงการอะไรของท่านในเรื่องนี้เล่า
มารเอ๋ยฯ
ตัวเลขในวงเล็บที่ท่านเห็นนั้นคือ ลำดับหัวข้อธรรม ไม่ใช่จำนวนพระธรรมขันธ์ครับ
เกณฑ์ในการแบ่งนั้น ไม่สามารถบ่งชี้ได้แบบตายตัวนะครับ เพราะในกรณีของพระสุตตันตปิฎก ๑ พระสูตรจะนับเป็น ๑ พระธรรมขันธ์ ส่วนในพระอภิธรรมแค่คำ ๑ คำก็นับเป็น ๑ พระธรรมขันธ์แล้วล่ะครับ
ทั้งวาจานั้นไม่เป็นที่รัก ไม่เป็นที่เจริญใจของคนอื่นๆ ตถาคตไม่ตรัสวาจานั้น
ตถาคตรู้วาจาใด เป็นของจริง ของแท้ แต่ไม่ประกอบด้วยประโยชน์
ทั้งวาจานั้นไม่เป็นที่รัก ไม่เป็นที่เจริญใจของคนอื่นๆ แม้วาจานั้นตถาคตก็ไม่ตรัส
อนึ่ง ตถาคตรู้วาจาใด เป็นของจริง เป็นของแท้ ประกอบด้วยประโยชน์
แต่วาจานั้นไม่เป็นที่รัก ไม่เป็นที่เจริญใจของคนอื่นๆ ตถาคตย่อมรู้กาลอันควรที่จะใช้วาจานั้น
ตถาคตรู้วาจาใด ไม่จริง ไม่แท้ ไม่ประกอบไปด้วยประโยชน์
แต่วาจานั้นเป็นที่รัก เป็นที่เจริญใจของคนอื่นๆ ตถาคตไม่ตรัสวาจานั้น
ตถาคตรู้วาจาใด แม้เป็นของจริง เป็นของแท้ และไม่ประกอบด้วยประโยชน์
แต่วาจานั้นเป็นที่รัก เป็นที่เจริญใจของคนอื่นๆ แม้วาจานั้นตถาคตก็ไม่ตรัส
อนึ่ง ตถาคตรู้วาจาใด เป็นของจริง เป็นของแท้ ประกอบด้วยประโยชน์
ทั้งวาจานั้นเป็นที่รัก เป็นที่เจริญใจของคนอื่นๆ ตถาคตย่อมรู้กาลอันควรที่จะใช้วาจานั้น
[/color]
แต่จะต้องศึกษาให้มีความรู้ความเข้าใจ และปฏิบัติให้เหมาะสมแก่ภาวะปัจจุบัน
ด้วยศรัทธาและปัญญาที่ถูกต้อง จึงจะเกิดเป็นประโยชน์ขึ้นได้..."
พระบรมราโชวาท พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว
๑๗ ธันวาคม พุทธศักราช ๒๕๑๒
"รู้ใดก็ไม่ประเสริฐ เท่ารู้แจ้งด้วยปัญญาธรรมอันเกิดมีในตน"
"อัศวินปฏิญาณตนเป็นคนกล้า
ดวงใจเปี่ยมคุณธรรม
ซื่อตรงยึดมั่นในวาจาสัตย์
อุทิศชีวิตพิชิตมาร"
#7
โพสต์เมื่อ 25 June 2006 - 05:23 PM
ดิฉันศึกษา พระไตรปิฎก อยู่ค่ะ และถ้ามีข้อสงสัยก็จะเขียนถามที่ www.dhammahome.com ค่ะ ลองดูนะคะ ที่นี่ให้ความรู้ อธิบาย และไขข้อข้องใจสำหรับผู้ที่ ศึกษาพระไตรปิฎก ค่ะ. คุณสามารถฟัง พระสูตรต่างๆพร้อมคำอธิบายด้วยค่ะ
อนุโมทนาค่ะ
การคบคนดี ทำให้ได้ฟังธรรมะ
การฟังธรรมะ ทำให้ได้พิจารณาธรรมะ
การพิจารณาธรรมะ ทำให้ได้สติ
การมีสติ ทำให้เกิดการสำรวมอินทรืย์ ( ตา, หู, จมูก, ลิ้น, กาย, ใจ )
การสำรวมอินทรีย์ ทำให้เกิดสุจริต 3
สุจริต3 ทำให้เกิดสติปัฏฐาน 4 ( การพิจารณากาย, เวทนา, จิต, ธรรม )
สติปัฎฐาาน 4 ทำให้เกิดโพชฌงค์ 7 ( ความระลึกได้, การเลือกเฟ้นธรรมะ, ความเพียร, ความอิ่มใจ, ความสงบใจ, ความตั่งใจมั่น, ความวางเฉย )
โพชฌงค์ 7 ทำให้เกิดวิชชา
วิชชา ทำให้เกิดวิมุติ
โลกอยู่ภายใต้การครอบงำของชรา ก้าวเข้าไปสู่ชรา ไม่ยั่งยืน
โลกไม่มีผู้ต้านทาน ไม่มีผู้เป็นใหญ่
โลกไม่มีอะไรเป็นของตน จำต้องละทิ้งสิ่งทั้งปวง
โลกพร่องอยู่เป็นนิจ ไม่รู้จักอิ่ม เป็นทาสแห่งตัณหา.
- สละโลกได้ ก็พ้นทุกข์ได้
#8
โพสต์เมื่อ 26 June 2006 - 12:05 PM
#9
โพสต์เมื่อ 07 March 2007 - 02:24 PM