พุทธกาลสมัยในขณะที่พระธรรมคำสอนแห่งองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าขจรขจายไปทั่วแว่นแคว้นดินแดนชมพูทวีป ยังความร่มเย็นเป็นสุขด้วยรสแห่งธรรมที่องค์พระศาสดาตรัสรู้นั้น แผ่นดินมคธกลับผลัดเปลี่ยนอำนาจจากพระเจ้าพิมพิสารอันเป็นองค์ศาสนูปถัมภกมาเป็นโอรสนามพระเจ้าอชาตศัตรู
การเดินธุดงค์ธรรมชัย ของพุทธบุตรผู้กล้าจากโครงการอุปสมบทหมู่ ระดับอุดมศึกษา รุ่นที่ 41 ได้ปลุกศรัทธาในดวงใจของชาวบ้านให้เบ่งบาน จากเมืองขอนแก่นมุ่งหน้าสู่ต่างอำเภอ
วัดพระธรรมกาย ร่วมสร้างแนวคันกั้นน้ำ ณ วัดปากน้ำภาษีเจริญ และ วัดราชโอรสาราม เพื่อป้องกันศาสนสมบัติให้พ้นจากมหาอุทกภัย
ตั้งแต่พระพุทธศาสดาทรงตรัสรู้บรรลุสัมโพธิญาณ แสดงพระธัมมจักกัปวัตนสูตรแก่พระปัญจวัคคีย์ แสดงอาทิตตปริยายสูตรโปรดชฏิล 3 พี่น้อง โปรดองคุลิมาล คนบาปจนตั้งอยู่ในอรหัตผล เสด็จโปรดเหล่าเทวดา 80 โกฏิจนบรรลุธรรม
"ถ้าคนอย่างผมบวชได้ คนบนโลกนี้ก็บวชได้หมด" แล้วผู้ชายคนหนึ่งก็ได้มาบวช ตามคำชักชวนของคนรู้จัก คนอย่างเขาซึ่งไม่น่าที่จะบวชได้ เพราะมีพื้นฐานความรู้ทางพระพุทธศาสนาน้อย ใช้ชีวิตอยู่เมืองนอกจนจบปริญญาโท ซึมซับแต่อริยธรรมเมืองนอก และผ่านการทำความชั่ว จนหลายคนให้ฉายาว่า "ตั่วเฮีย"
พุทธกาลครั้งนั้น ณ เชตวันมหาวิหารในนครสาวัตถี สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ทรงมีพระเมตตาธิคุณต่อพระภิกษุรูปหนึ่งซึ่งกำลังเบื่อหน่ายคลายความเพียรลง ทรงอนุเคราะห์ด้วยพุทธวาจาว่า “ดูก่อนภิกษุ บัณฑิตในกาลก่อนนั้นได้ทำความเพียรที่ไม่น่าจะทำได้ แม้ได้รับบาดเจ็บสาหัสเพียงใด ก็มิได้ละความเพียร” แล้วพระพุทธองค์ก็ทรงระลึกชาติด้วย บุพเพนิวาสนุสติญาณด้วยชาดกขึ้นเรื่องหนึ่ง โภชาชานียชาดก ความเพียรอันยิ่งใหญ่
พระธรรมทายาทโครงการ 1 แสนรูป รุ่นเข้าพรรษา ศูนย์อบรมวัดพระธรรมกาย ระเบียง 2 ได้เดินธุดงค์ไปพลิกแผ่นดินวัดไชย อ.มหาราช จ.พระนครศรีอยุธยา ที่อยู่ในสภาพใกล้ร้างให้คืนความสว่างไสว
วันอาทิตย์ที่ 19 มิถุนายน พ.ศ.2554 ศูนย์ปฏิบัติธรรมกัวลาลัมเปอร์ ประเทศมาเลเซีย จัดปฏิบัติธรรมวันอาทิตย์ในเวลาเดียวกันกับวัดพระธรรมกายตามสัญญาณ DMC
ครั้นเมื่อองค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้าประกาศพระพุทธศาสนาในแคว้นมคธรัฐแล้ว ต่อมาเมื่อพระองค์เสด็จจากนครราชคฤห์ อันมีฉายาว่าเบญจคีรี ที่มีภูเขาทั้ง 5 เป็นปราการมาประทับยังนครสาวัตถีในแคว้นโกศลนั้น แสงธรรมจากพระพุทธองค์ก็ส่องรัศมีกระจ่างไปทั่วแผ่นดินอนุทวีป
