ครั้งหนึ่งผมนั่งสมาธิท่ามกลางความมืด ผมวางใจไว้ที่กลางท้องตามที่คุณครูไม่ใหญ่สอน ทิ้งเรื่องราวต่างๆจากใจ นึกที่กลางท้องว่าร่างกายของเราเป็นแหล่งของความสุข และแผ่เมตตาไปยังสรรพสัตว์ทั้งหลาย ซักพักก็รู้สึกว่าใจสงบ พอใจเริ่มสงบก็มีแสงสว่างเกิดขึ้นมากลางความมืด เป็นแสงสว่างที่คล้ายกับแสงของพระอาทิตย์ครับ เจิดจ้าออกมา แล้วน้ำตาผมก็ไหลออกมาเอง
เมื่อลูกได้นั่งสมาธิในครั้งแรกๆ ลูกทำใจหยุดนิ่งไม่ได้เลย คิดเยอะ คิดไปไหนต่อไหน พยายามควานหาศูนย์กลางกายว่า อยู่ตรงไหน หาเท่าไหร่ก็หาไม่เจอ เพ่งก็แล้ว จ้องก็แล้ว ยังได้ซดน้ำแห้วอยู่เหมือนเดิม ยิ่งเพ่ง ยิ่งจ้อง ก็ยิ่งจ๋อง ยิ่งเครียด
Phra Anilman Dhammasakiyo rejected that he had not had an interview about the Pali Cannon Project of Dhammakaya Temple.
สำนักข่าวทั่วโลก นำเสนอข่าววันมาฆบูชา ณ วัดพระธรรมกาย ประเทศไทย
นั่งไปซักพัก แล้วผมก็ได้พบกับแสงสว่างที่ไม่แสบตา รู้สึกเย็นตาและเย็นใจมากๆ ตอนนั้นจิตใจผม มีความสุขมากๆ ครับ เป็นสุขที่เกินบรรยายจริงๆ สุขกว่าการร้องเพลง สุขกว่าการรับประทานอาหาร สุขกว่าสุขทางโลก ทางโลกสุขชั่วประเดี๋ยวประเดียว เหมือนอิ่มแล้วก็กลับมาหิวใหม่ แต่ความสุขภายในที่ผมได้ในตอนนี้ เป็นความสุขที่ไม่มีวันหมดอายุครับ
ช่างภาพสำนักข่าวรอยเตอร์ ได้มาเก็บภาพบรรยากาศการเดินธุดงค์ และได้โพสต์ภาพขึ้นเว็บไซต์ เพียงไม่กี่ชั่วโมงก็มีเว็บไซต์สื่อต่างประเทศ สนใจนำเสนอข่าวกิจกรรมธุดงค์ธรรมชัยผ่านช่องทางต่างๆ อย่างกว้างขวาง
เมื่อคุณครูไม่ใหญ่ให้โอกาส ต่อเวลาให้ผู้มีบุญจากทั่วโลกได้สร้างองค์พระปิดเจดีย์ ทุกคนจึงรีบคว้าโอกาสทำหน้าที่กันสุดฤทธิ์ และเหนือคิดเหนือฝัน เหมือนโอกาสนั้นเกิดมาเพื่อเธอ เธอผู้มี “บุญ” นำหน้าชื่อถึง 3 ท่านแห่งเมืองชิคาโก ได้พร้อมใจกันเลื่อนขั้นเป็นขุนรบพระนิพพานโดยมิได้นัดหมาย
On Saturday November 8th, 2014, Dhammakaya International Meditation Center (D.I.M.C.) arranged the One Day Retreat for American people. There were over 30 participants in this program.
หากเราได้ลองทำสมาธิตามที่หลวงพ่อท่านสอน วันหนึ่งผมได้ลองทำสมาธิ และสมาธิก็ได้เปลี่ยนชีวิตผมไปอย่างสิ้นเชิงจริงๆ ผมคิดว่า เมื่อพวกเราได้ลองนั่งสมาธิร่วมกัน มีแสงสว่างเดียวกัน มีความสงบสุขเหมือนกัน วันนั้น
Wat Phra Dhammakaya Boston organized meditation activity on the World Meditation Day
