ปัจจุบัน ไม่ว่าผมจะเจอคนไข้หรือใครก็ตาม จะเป็นคนไทยหรือคนต่างชาติ ผมก็จะแนะนำเรื่อง Meditation เสมอ และถ้าเขาสนใจ ผมก็จะให้ซีดีนำนั่งสมาธิ และชักชวนให้มาที่ศูนย์ฟลอริดาครับ ผมไม่เคยกลัวคนปฏิเสธ เพราะถ้าเขาปฏิเสธครั้งนี้ก็ไม่เป็นไร ยังมีครั้งหน้าอีก
อย่างในวันคล้ายวันเกิดของคุณยายอาจารย์ ครั้งที่มีการสร้างหอฉันถวาย ตอนท่านละสังขารไปแล้ว กระผมก็บอกท่านว่า “อยากสร้างหอฉันถวายคุณยาย” และในวันเกิดปีนี้ของท่านก็เช่นกัน กระผมได้บวชบูชาธรรมให้ท่านเป็นของขวัญวันเกิด เพราะท่านเป็นผู้ให้กำเนิดวัดพระธรรมกาย
ผู้หญิงคนหนึ่ง...เธอเกิดที่ประเทศลาว ต้องกำพร้าแม่ตั้งแต่ยังเด็ก คุณพ่อก็มีภรรยาใหม่และมีลูกติดมาด้วย เธอน้อยใจคุณพ่อที่ให้ความรักแม่เลี้ยงและลูกติดมากกว่าตัวเธอ เธอจึงประชดด้วยการหนีออกจากบ้าน เป็นเหตุให้ต้องมาตกระกำลำบากอยู่ในประเทศไทยระยะหนึ่ง ต่อมาก็ได้ไปใช้ชีวิตและมีครอบครัวที่ฝรั่งเศส...เมื่อเธอได้รู้จักกับหมู่คณะ จึงได้รู้จุดมุ่งหมายของการเกิดมาเป็นมนุษย์
ชาวลาวในอเมริกา...เธอป่วยด้วยอาการแปลกๆ แม้แต่หมอยังหาสาเหตุไม่พบ กล่าวคือ เริ่มแรกจะมีอาการคันคอ เจ็บคอ แล้วคอก็จะบวมเหมือนอาการหัวโน โดยจะบวมไล่เป็นวงกลมจากใบหน้าด้านซ้าย ไปจนถึงคอด้านขวา...นอกจากนี้เธอยังเคยฝันว่า ได้ไปเที่ยวเมืองบาดาลอีกด้วย...ลูกสาวของเธอ เป็นเด็กเลี้ยงง่าย ฉลาด รักบุญ ที่สำคัญผมของเธอนุ่มสลวย และยังมีกลิ่นหอมอีกด้วย
ด้วยความตั้งใจที่ชาวโซโลมอนอยากจะเห็นความสำเร็จของหลังคามหารัตนวิหารคด แม้ชีวิตของพวกเขาจะลำเค็ญก็ตาม แต่ก็ขอเป็นนักบุญทุนน้อย อยากจะเป็นส่วนหนึ่งในการสถาปนาหลังคามหารัตนวิหารคดด้วยครับ จากคำสอนของคุณครูไม่ใหญ่ที่ว่า “คนจนถ้ายังไม่ทำทานก็จะยิ่งจน” ประโยคนี้ทำให้ชาวโซโลมอนทำบุญด้วยความภาคภูมิใจ แม้จะมี 0.1 $, 0.2 $, 0.3 $, 0.4 $, 1$ ซึ่งเป็นเหรียญเดียวเหรียญสุดท้ายในกระเป๋าของเขา แต่ทุกคนก็ประนมมืออธิษฐานจิตและพนมมือ จบขึ้นเหนือศีรษะ
ผู้นำบุญจากบุรีรัมย์...ในวัยเด็ก เธอมักถูกล้อเลียนให้อับอายอยู่เสมอว่าเป็น “เจ๊กโคก” เพราะเธอใช้แซ่แบบชาวจีน ทั้งๆที่เธอเป็นคนผิวดำ...พ่อของเธอป่วยด้วยอาการประหลาด ปวดท้องอย่างรุนแรงมาก ต้องเข้ารับการผ่าตัด อาการก็ดีขึ้น ต่อมามีชายแปลกหน้า นำยามาให้พ่อของเธอกิน พร้อมกำชับข้อห้ามเอาไว้ด้วย ต่อมาไม่นาน จู่ๆพ่อของเธอก็เสียชีวิต อย่างกะทันหัน ชาวบ้านสันนิษฐานกันว่า ชายคนนั้นเป็นปอบ มากินพ่อของเธอ
เธอเป็นลูกคนโต เพราะครอบครัวได้รับการดูถูกจากคนรอบข้างเป็นประจำ ทำให้เธอมุมานะ ตั้งใจเล่าเรียน ได้ทุนของมหาวิทยาลัย จนจบการศึกษาปริญญาตรี แม้จะประสบความสำเร็จในการศึกษา แต่เธอกลับมีความทุกข์ในความรัก ต้องมาลงเอยกับชายที่มีครอบครัวแล้ว จนมีลูกสาวด้วยกันหนึ่งคน...และอุทาหรณ์สำหรับนักดื่มสุรา ชีวิตหลังความตายจะเป็นอย่างไร...ที่นี่...มีคำตอบ
ผู้หญิงคนหนึ่ง...เธอเกิดที่ประเทศลาว ต้องกำพร้าแม่ตั้งแต่ยังเด็ก คุณพ่อก็มีภรรยาใหม่และมีลูกติดมาด้วย เธอน้อยใจคุณพ่อที่ให้ความรักแม่เลี้ยงและลูกติดมากกว่าตัวเธอ เธอจึงประชดด้วยการหนีออกจากบ้าน เป็นเหตุให้ต้องมา ตกระกำลำบากอยู่ในประเทศไทยระยะหนึ่ง ต่อมาก็ได้ไปใช้ชีวิตและมีครอบครัวที่ฝรั่งเศส...เมื่อเธอได้รู้จักกับหมู่คณะ จึงได้รู้จุดมุ่งหมายของการเกิดมาเป็นมนุษย์
มีครั้งหนึ่ง ขี้เมาที่กินเหล้าด้วยกัน ตามมาขอลูกจากสามีถึงที่บ้าน สามีของลูกก็ร้องไห้ แล้วบอกกับชายคนนั้นว่า “แล้วแต่ตัวลูก” ลูกจึงไล่ชายคนนั้นไป ไม่ว่าลูกจะทำให้สามีเสียใจแค่ไหน เขาก็ไม่เคยโกรธลูกเลย เวลานั่งรถไปด้วยกัน เขาก็จะเปิดเพลง “วันใดขาดฉันแล้วเธอจะรู้สึก” ลูกเห็นน้ำตาของเขา ไหลลอดแว่นออกมา ลูกจำได้ติดตา
