ตอนที่ผมอายุ 13 ปีผมได้บวชเป็นสามเณรที่วัดในเมืองมอญบ้านผม ผมก็ตั้งใจว่าจะบวชไม่สึก แต่ตอนนั้นบวชได้แค่ 13 วัน ก็จำเป็นต้องลาสิกขาเพราะต้องออกไปทำงานช่วยทางบ้านปลดหนี้ แต่ก่อนที่จะลาจากผ้าเหลืองผมก็ตั้งความปรารถนาเอาไว้ว่าถ้าอายุครบ 20 ปีเมื่อไหร่ผมจะบวชเป็นพระทันทีเลยเพราะนั่นเป็นความใฝ่ฝันที่ผมต้องตามหาครับ แล้วผมก็มาทำงานอยู่ที่ภูเก็ตครับพออายุ ครบ 20 ปี ผมก็กลับไปบ้านเกิดหาโยมแม่ บอกท่านว่า “ผมอยากบวช”
หลวงพ่อครับ ก่อนหน้านี้โยมแม่ท่านอยากให้ผมบวชแต่ผมก็ผลัดไปเรื่อยๆ จนช่วงหนึ่งของชีวิต ผมมีปัญหาส่วนตัว รู้สึกชีวิตมันแย่แบบไม่เคยเป็นมาก่อน ผมอยากทำอะไรสักอย่างที่จะชดเชยเพื่อลบล้างปัญหา เลยคิดว่าต้องบวชครับ พอตัดสินใจว่าจะบวช โยมแม่ก็บอกให้ไปบวชที่วัดพระธรรมกายทั้งๆที่ท่านก็ไม่เคยมานะครับ แต่ตอนหลังโยมแม่ไปฟังคนอื่นมา เขาพูดกันว่า “วัดนี้ ไม่รู้เขาทำอะไรยังไงกันนะ คนมาบวชแล้วไม่ยอมสึก” โยมแม่ก็เลยเปลี่ยนใจไม่อยากให้ผมบวชที่นี่ครับ
หลวงพ่อครับ ผมอยากจะเล่าให้นักเรียนอนุบาลทั่วโลกฟัง..ว่าบวชแล้วดียังไง อยากฟังมั๊ย..? ตอนที่ผมเรียนอยู่ปี 1 โยมพ่อตกงานไม่มีเงินส่งผมเรียนหนังสือ ผมเลยต้องกู้เงินเรียน ตอนมาบวชแรกๆ ก็ยังใช้หนี้ไม่หมดเลยครับ แต่หลวงพ่อสอนว่าบุญคือเบื้องหลังความสำเร็จของชีวิต แม้ตอนนั้นครอบครัวจะลำบาก แต่ผมก็ชวนให้โยมพ่อโยมแม่ทำบุญบ่อยๆ ให้ทำมากขึ้นด้วย
หลวงพ่อครับ ผมประทับใจวัดพระธรรมกายตรงที่เน้นสอนเรื่องการนั่งสมาธิ สอนให้คนเข้าถึงธรรม ผมก็คิดอยากลองฝึกนั่งสมาธิดูบ้าง เผื่อจะมีโอกาสได้เข้าถึงพระธรรมกาย ผมเลยตามที่บ้านเข้าวัดซึ่งก็มาเรื่อยๆเกือบจะสิบปีแล้วครับ และมีโอกาสได้บวชระยะสั้นมาแล้ว 2 ครั้งครับ สมัยก่อนตอนที่ยังไม่เข้าวัด ผมก็ใช้ชีวิตไปเรื่อยๆไม่คิดอะไรมาก จึงทำผิดศีลบ้าง เมาบ้าง จนได้มาบวชที่วัดพระธรรมกายถึงได้เข้าใจว่า เราเกิดมาเป็นมนุษย์สิ่งที่ต้องแสวงหาคือบุญกุศล แล้วเราก็เกิดมาเพื่อสร้างบารมีครับ
ผมรู้จักวัดพระธรรมกายตอนเรียนอยู่ปี 1 คณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยราชมงคลธัญญบุรี เพราะพี่อู๊ดประธานชมรมพุทธมาชวนไปค่ายที่ระยอง มีค่าใช้จ่ายแค่ร้อยเดียว ผมเลยตัดสินใจไปกับเขาเพราะจะไปเล่นน้ำทะเลครับ
ความปลื้มจากใจกองพันเนื้อนาบุญ ตอน...ยิ่งก้าวยิ่งสว่างยิ่งทำให้หนักแน่นในการบวช
หลวงพ่อครับ...จริงๆ แล้วผมเคยบวชในโครงการแสนเข้าพรรษาปี 53 มาก่อนครับ แต่พอจบโครงการผมก็ลาสิกขาออกไปดำเนินชีวิตทางโลก และพอดำเนินไปดำเนินมาก็เกิดเรื่องเข้าใจผิด จนทำให้ผมโดนขวานฟาดหัว นอนสลบเลือดนองจนต้องเข้ารักษาตัวอยู่โรงพยาบาลนานเป็นเดือนเลยครับ ซึ่งเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า.. “ชีวิตเป็นสิ่งไม่แน่นอน
หลวงพ่อครับ ที่ผมมาบวชไม่ใช่ว่าเบื่อทางโลกนะครับ แต่พอบวกลบคูณหารชั่งน้ำหนักดูแล้ว ก็รู้ว่าเราสุขเท่าไหร่-ทุกข์เท่าไหร่ ชีวิตมันไม่มีแก่นสาร ตายไปก็เอาอะไรไปไม่ได้ ผมอยากหาแก่นสารในชีวิตเลยอยากบวชครับ
กระผมพระธรรมทายาทณัฐวุฒิ ภทฺรวโร อายุ 43 ปี ครับ ผมเคยบวชสามเณร 5 พรรษา และเคยบวชพระมาแล้ว10 กว่าพรรษาครับ แต่ตอนนั้นต้องลาสิกขาไปเพราะไม่มีใครดูแลโยมพ่อ ทำให้รู้ว่าชีวิตทางโลกหรือจะสู้ทางธรรม แต่ถ้าไม่มีวันนั้น ก็จะไม่มีวันนี้ ที่ได้มาบวชที่วัดพระธรรมกายครับ
ผมเป็นชาวอิตาลี และนับถือศาสนาคริสต์ครับ แต่ผมก็มาบวช เพราะมีหลวงพ่อให้ความเข้าใจอย่างถูกต้องในเรื่องศาสนาพุทธ ผมมาอยู่ที่เมืองไทยได้ 4 ปีแล้วครับ อยู่ตรงคลองสาม ห่างจากวัดพระธรรมกายแค่ 3 กิโลเมตร ครั้งแรกที่ผมเห็นหลวงพ่อในทีวี ผมถามเทพธิดาข้างกายว่า “ทำไมมีพระออกทีวี...ฉันไม่เข้าใจ” และถามอีกว่า “หลวงพี่คนนี้เป็นใคร” เธอก็บอกว่า “นี่คือหลวงพ่อ ไม่ใช่หลวงพี่” ผมดูหลวงพ่อแล้วก็ยิ้ม และพอได้รู้จักหลวงพ่อแล้วผมก็มาวัดทุกวันเลยครับ ผมเคยบวชครั้งแรกในโครงการไอดอป 2 ซึ่งมีคนมารวมกันจากหลายประเทศ ถึงจะคุยกันไม่รู้เรื่องแต่เราก็สามารถสื่อสารกันได้ครับ และก่อนที่จะลาสิกขาผมสัญญากับหลวงพ่อไว้ว่าจะกลับมาบวชอีก ซึ่งผมได้ทำตามสัญญาแล้วนะครับ
