วันหนึ่งพระเจ้าพิมพิสารทำบุญถวายวัดเวฬุวันให้แก่สงฆ์แล้วก็ไม่ได้กรวดน้ำอุทิศส่วนกุศลให้ใครอีกเช่นเคย เพราะไม่เคยทำสักที แต่เนื่องจากบุญครั้งนี้มากเป็นพิเศษ เป็นที่รู้กันทั่วไปหลายภพหลายภูมิ พวกเปรตที่เป็นญาติเก่าก็รู้ด้วย และรอรับส่วนบุญอยู่ พอไม่ได้อย่างที่หวังตั้งตารอ ก็นัดกันประท้วง
เมื่อวันอาทิตย์ที่ 20 มี.ค.2554 ที่ผ่านมาลูกพระธัมฯวัดพุทธนอร์ดไรน์-เวสท์ฟาเลนในเมืองAACHEN (อาเคิน) ได้ร่วมกันปฏิบัติธรรมและเจริญสมาธิภานา ณ บ้านกัลยาณมิตร
การบวชพระเป็นประเพณีที่มีความสำคัญมากอย่างยิ่ง เพราะชายที่มีอายุครบ 20 ปี เป็นวัยที่เข้าสู่วัยผู้ใหญ่ ซึ่งจะต้องมีความรับผิดชอบในชีวิตของตนมากขึ้น ฉะนั้นจึงจำเป็นต้องมีความรู้ และเข้าใจความจริงของชีวิต
การให้ทานเป็นการเอาชนะความตระหนี่ เมื่อเราให้ทานอยู่เป็นนิตย์ กระแสบุญจากการให้จะเข้ามาแทนที่ ทำให้ความตระหนี่หลุดร่อนออกจากใจ บุญจะไปดึงดูดสมบัติต่างๆให้ไหลเข้ามาหาเราอย่างอัศจรรย์ การให้ทานจึงเป็นวิธีการออกแบบชีวิตของเราให้พร้อมด้วยสมบัติทั้ง 3 คือ มนุษย์สมบัติ ทิพย์สมบัติ และนิพพานสมบัติ
ฝากปัจจัยมาทำบุญ ต่างกับมาทำบุญด้วยตัวเอง หรือไม่ อย่างไร, ทำบุญแล้ว ต้องอธิษฐานหรือไม่, ทำไม ทำบุญแล้วต้องกรวดน้ำ
ตัวอย่างของผู้ที่รักในการทำบุญ...หญิง ชาวนครศรีธรรมราช เธอเปิดร้านขายของบนเรือนแพ รวมทั้งขายตะปูด้วย เพราะบุญบันดาลทำให้เธอได้ถวายตะปูเพื่อสร้างโบสถ์ นับแต่นั้นมา ฐานะของเธอก็ดีขึ้นเรื่อยๆจนกลายเป็นเศรษฐีคนหนึ่ง บุญจึงเป็นเรื่องใหญ่ในชีวิตของเธอ เธอเป็นเจ้าประธานกฐินเกือบทุกปี เป็นเวลาหลายปี ทำบุญทุกอย่าง ตักบาตรทุกวัน...เมื่อเธอละโลกแล้ว ผลบุญที่เธอได้สร้างมาส่งผลอย่างไร...ที่นี่...มีคำตอบ...
