พระอาจารย์สอนให้นึกองค์พระที่เราชอบ ลูกก็นึกได้ แต่ลงหลักปักใจไม่ได้ว่าจะเอาองค์ไหนดี เพราะชอบหลายองค์ ไม่รู้ว่าเอาองค์ไหนไว้ ถ้าให้นึกถึงดวงแก้วก็นึกไม่ได้อีก เพราะรู้สึกว่าดวงแก้วหนักๆจะมาอยู่ในท้องได้อย่างไร ลูกจึงตัดสินใจที่จะเดินทางกลับกรุงเทพฯ แต่ก็มาสะดุดกับคำจารึกบนแผ่นศิลาหน้าอาคารนั่งสมาธิว่า “ให้หยุดนิ่งเฉยๆ ได้ไม๊” เขียนย้ำถึงสามครั้ง
ตอนนั่งสมาธิที่วัด ผมพยายามนั่งให้สบายๆ หลับตาพริ้มๆ และค่อยๆสูดลมหายใจลึกๆ ให้เข้ากับคำพูดของพระเดชพระคุณหลวงพ่อ หายใจเข้าผ่านจมูก แล้วนึกให้มีการเคลื่อนที่ช้าๆ ลงไปยังฐานที่7 ทำนิ่งๆ ฟังเสียงของพระเดชพระคุณหลวงพ่อไปเรื่อยๆ แม้ผมจะยังไม่เข้าใจภาษาไทยมากนัก แต่น้ำเสียงของพระเดชพระคุณหลวงพ่อ ก็ช่วยพาผมดำดิ่งเข้าไปยังอีกโลกหนึ่ง เป็นโลกของสันติสุข
ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ทางนี้เป็นทางสายเอก ที่เป็นไปเพื่อความหมดจดวิเศษของสัตว์ทั้งหลาย เพื่อก้าวล่วงเสียซึ่งความโศก และความร่ำไร เพื่อความดับไป แห่งทุกข์ และโทมนัส เพื่อบรรลุไญยธรรม เพื่อกระทำพระนิพพานให้แจ้ง ทางนี้คือสติปัฏฐาน ๔
เมื่อคืนก่อนนี้เอง ดิฉันเห็นตัวเองอยู่ภายใน เป็นตัวเองที่ไม่ได้ย้ายมาจากที่ไหนหรือมีใครใส่เข้ามา เป็นสิ่งที่อาศัยร่างกายของดิฉันอยู่ เป็นตัวดิฉันที่ไม่ใช่ดิฉัน (It is me but it is not me) แต่งดงามกว่า ในวัยที่อายุยังน้อย อยู่ในท่านั่งสมาธิ (Lotus position) ซึ่งดิฉันไม่สามารถนั่งในท่านั้นได้ตลอด เพราะจะเมื่อย แต่กายที่เห็นในสมาธิไม่เปลี่ยนท่าเลย ฟังดูน่าตลก แต่เป็นอย่างนั้นจริงๆ
สักครู่ก็เห็นดวงใสๆ กลมๆ เล็กมากเท่าปลายนิ้วก้อย ปรากฏขึ้นมา พอน้อมใจลงตรงกลางดวงเล็กๆ นั้น ก็เห็นเกตุดอกบัวตูมเล็กๆผุดขึ้นมาตรงกลาง แล้วองค์พระก็ขยายขึ้นจนเต็มองค์ เอาใจจรดตรงกลางองค์พระต่อไปเรื่อยๆ อยู่ดีๆ ใจก็ดิ่งลงอย่างเร็วพร้อมกับเห็นองค์พระเกิดขึ้นอีก องค์แล้วองค์เล่า
ฉันคิดว่า ถ้าคนทั่วโลกมานั่งสมาธิ โลกจะสงบสุข เพราะพวกเขาจะยุ่งแต่เรื่องของตัวเอง ไม่ไปยุ่งเรื่องชาวบ้าน ทำแต่ในสิ่งที่ควรทำ ว่าแต่ฉันก็ยังไม่เคยเห็นโลกที่สงบสุขอย่างนี้สักที เมื่อตอนอายุ 20ปี ฉันเคยตั้งคำถามว่า "อะไรเป็นสิ่งที่ควรจะทำเพื่อตัวเอง" แต่ฉันก็ยังหาคำตอบไมได้ จนบัดนี้ฉันรู้แล้วว่า "สมาธินี่แหล่ะ คือ สิ่งที่ฉันควรจะทำเพื่อตัวฉัน"
แต่เมื่อผ่านความไม่คิดไปได้ ก็จะไปเจอแสงสว่าง มีความสุขมาก เมื่อได้อยู่ในภาวะนี้ รู้สึกว่า เวลาผ่านไปครู่เดียว เหมือนตัวผมไม่มีลมหายใจ ไม่มีตัวตน แล้วผมก็ได้เห็นดวงใสสว่าง ใหญ่กว่าดวงดาว เป็นทั้งความสว่าง ความขาว ความใส และความเย็น สว่างเหมือนเวลากลางวัน ขาวเหมือนเป็นประกายวาววับบริสุทธิ์ ใสเหมือนน้ำค้างใสๆ ความเย็นที่ไม่ใช่อุณหภูมิเย็นๆ แต่เป็นความเย็นที่สงบเยือกเย็นไม่เร่าร้อน
แม่ที่ละทางโลกไปถือศีลเกือบ 50 ปี และพ่อที่ต้องเลี้ยงลูกถึง 13 คน ...ชีวิตของครอบครัวนายทหารในยุคเปลี่ยนแปลงการปกครอง ที่ต้องหนีการจับกุมไปคนละทิศ ความรักต่างวัยที่ไม่อาจร่วมชีวิต เพราะความขี้หึงเป็นเหตุ ...ชีวิตของคนไทยที่ไปสร้างตัวในต่างแดน แต่เพราะอะไรทำได้เท่าไรจึงต้องให้เขาหมด และคำถามที่ 1.บุพกรรมใดครอบครัวของข้าพเจ้าจึงแตกระส่ำระสายแต่ละคนทำกรรมร่วมกันมาอย่างไร 2. ทำไมข้าพเจ้าประกอบอาชีพที่ไม่ขัดต่อศีลธรรมแล้วมักจะล้มเหลว แต่กับอาชีพที่ขัดต่อศีลธรรมกลับประสพความสำเร็จ...
ตอนที่เธอเกิดมา แม่ได้นำเธอไปฝังทั้งเป็น เพราะคิดว่าเธอเป็นลูกกาลกิณี เดชะบุญพระภิกษุรูปหนึ่งบิณฑบาตผ่านมา ได้ยินเสียงเด็กร้อง จึงรอดชีวิต …เธอถูกพี่ชายและน้องชายร่วมสายโลหิต ล่วงเกินตั้งแต่อายุ 3 ขวบ จนกระทั่งอายุ 12ปี …เคยถูกล็อตเตอรี่ ได้รางวัลถึง 37ล้านบาท …เธอเคยฆ่าตัวตาย 4 ครั้งแต่ไม่ตาย ...
พระธรรมทายาท กมลชนก เตชสุโร อายุ 28 ปี ผมบวชในโครงการ 1 แสนรูป ภาคฤดูร้อน ที่เพิ่งผ่านมาครับ ปัจจุบันกำลังขยายเวลาตามชายแมนแมนให้มาบวชแสนเข้าพรรษา อยู่กับทีมผู้นำบุญพัทยา อ.บางละมุง จ.ชลบุรีครับ
