จดหมายจากประธานกองกฐิน ตอน...เพราะบุญ..ทำให้ลูกเปลี๊ยนไป๋
ย้อนไปในวาระครบรอบ 90 ปี คุณยายอาจารย์ (ปี พ.ศ. 2541) ตั้งแต่สมัยสภาหลังคาจาก ลูกมีโอกาสได้ทำบุญกฐินด้วยเงินจำนวนหนึ่งค่ะ ตอนนั้นลูกปลื้มมาก ปลื้มแบบใจมันขยายสุดๆ แล้วก็นึกอยากเป็นประธานกฐินขึ้นมาอย่างจับใจเพราะอยากส่งบุญไปให้พ่อที่เสียไปแล้ว ลูกเลยนึกปวารณาในใจกับคุณยายอาจารย์ว่า “นงเยาว์..จะทำกฐินล้านบาท จะเป็นประธานกฐินให้ได้”
ดวงตาเป็นหน้าต่างของหัวใจ แต่ถ้าตาเป็นอะไรไป ก็เหมือนบ้านที่ไม่มีหน้าต่าง
หลวงพ่อครับ ก่อนหน้านี้ผมเพิ่งเทกระเป๋าทำบุญกฐินปี’55 ไปหมาดๆ 2 M แบบไม่มีกั๊กหมกเม็ด แต่พอผู้ประสานงานบอกว่า ภาพรวมของกฐินยังไม่บรรลุเป้า ขอให้ผมรับเพิ่มอีก 1 M ผมก็โอเคเพราะมั่นใจว่าจะมีทางมาของทรัพย์ แล้วพอมีบุญสร้างอนุสรณ์สถานเพื่อประดิษฐานหลวงปู่ทองคำ ผมก็รับอีก ทั้งๆ ที่ตอนนั้นปัจจัยยังไม่พร้อม แต่ใจผมพร้อมไปถึงล้านครับ ซึ่งพอตั้งใจรับเป้า ก็เกิดเหตุอัศจรรย์ครับ
“หลวงพ่อเจ้าคะ..เขาว่ากันว่า “ของเก่าไม่เล่าก็ลืม” แต่โยมอาม่ามีเรื่องประทับใจอยู่เรื่องหนึ่งที่ไม่มีวันลืม เพราะปลื้มจนอยากจะมาเล่าให้ฟัง แต่ก่อนอื่นโยมอาม่าขอแนะนำตัวก่อนค่ะว่า..โยมอาม่าเข้าวัดพระธรรมกายมาตั้งแต่ปี พ.ศ.2522 เพราะลูกสาวที่ชื่อ อารี คำสวัสดิ์ เป็นคนชวน
วิบากกรรมของคนแต่ละคน ต่างมีวิบากกรรมต่างกันไป บางคนป่วยไม่รู้สาเหตุ นั่ง ๆ หลับ ๆ บางคนตกงานตลอด บางคนลำบากมาก บางคนลูกไม่ดี หากินไม่คล่อง
เสาร์ที่ 8 ตุลาคม 2554 นี้ขอเรียนเชิญผู้มีบุญทุกท่านมาร่วมกันปล่อยปลาดุกไข่ 200 กิโลกรัม พบกันเวลา 13.30 น. ณ วัดมะขาม จ.ปทุมธานี
ผลบุญผลกรรมของการขี้โมโหทั้งก่อนและหลังทำบุญ คือ จะต้องไปเกิดเป็นยักษ์อีกแต่จะเป็นยักษ์มีระดับขึ้น คือ ยักษ์ไฮโซ ยักษ์หล่อ ยักษ์สวย ด้วยบุญที่ทำด้วยจิตที่มักโกรธ แต่ถ้าแก้ไขได้โดยเด็ดขาด ก็มีสิทธิ์ไม่ต้องเป็นยักษ์
ลูกมีชีวิตในวัยเด็กที่ลำบาก เพราะเกิดในครอบครัวยากจน มีบ้านก็ถูกไฟไหม้จนไม่มีที่จะอยู่ แต่ลูกก็โชคดีมากๆ ที่ได้สามีที่ดีมากแล้วก็โชคดีที่ได้มาเจอธุรกิจที่เป็นธุรกิจที่ดีที่สุดด้วย ทำงานจนประสบความสำเร็จสูงสุด
คุณแม่ของหนูท่านแก่แล้ว ทำอะไรไม่ค่อยไหว ลูกๆ ให้เงินท่านใช้ ท่านก็แบ่งเอาไปทำบุญบ้าง แต่ดูท่านมีกังวล ไม่เบิกบานเหมือนคนอื่นที่เขาไปทำบุญกัน ถามได้ความว่าคุณแม่กลัวไม่ได้บุญ เพราะไม่ใช่เงินของท่าน
