อุบาสิกาแก้วสะอาด น้อยกลัด
อุบาสิกาแก้วฐิติรัตน์ คงกะเรียน
อุบาสิกาแก้ว แพทย์หญิงลำพู โกศัลวิทย์
อุบาสิกาแก้วศิกิต อุดมคุณากร
พอนั่งไปได้ประมาณครึ่งชั่วโมง ใจของผมก็นิ่งมาก ผมเห็นแสงสว่างเป็นดวงกลมๆอยู่ในกลางท้องของผม แล้วสักพักดวงนั้นก็ค่อยๆใหญ่ขึ้นๆเท่าตัวผม แล้วก็กลายเป็นดวงเล็กๆ แล้วก็ค่อยๆใหญ่ขึ้นๆอีก เป็นอย่างนี้อยู่พักใหญ่ๆเลยครับ
ป้าขอฝากถึงผู้นำบุญทุกท่านว่า “ทำไปเถอะค่ะ อย่ายอมแพ้ ผังสำเร็จมีอยู่แล้ว ถ้าเราสู้ สำเร็จทุกเรื่อง ต้องไม่บ่นเหนื่อยเมื่อยล้า ให้ทำหน้าที่อย่างใจใสๆ ชี้ ชวน ชม สำเร็จหมด รับรองไปทุกที่ได้ทุกทีอย่างน้อยก็หนึ่งคนสองคน ได้ทุกวัน ป้าเองก็ตั้งใจทำหน้าที่ไปเรื่อยๆ จนกว่าจะถึงวันอบรมเลยค่ะ”
ชายใดที่ยังลังเลอยู่ ยังไม่คิดอยากจะบวช กระผมอยากบอกว่า ไม่มีอะไรที่มีคุณค่าในชีวิตลูกผู้ชายมากกว่าการบวชอีกแล้วครับ ถ้าบวชแล้วทุกอย่างต้องดีขึ้นอย่างแน่นอนครับ ทุกวันนี้เราใช้ชีวิตเหมือนนักวิ่ง ที่วิ่งไปข้างหน้าอย่างสะเปะสะปะ ไร้จุดหมาย การบวชจะเป็นการจัดระบบชีวิตเราให้ไปสู่จุดหมายปลายทางได้เร็วยิ่งขึ้น มาบวชกันเถอะครับ มาบวชเอาบุญให้ตัวเอง ถวายเป็นพุทธบูชาและอุทิศบุญนี้ให้แผ่นดินครับ
ตอนแรกกระผมรู้สึกตัวเบาๆ เหมือนลอยอยู่เหนือเมฆใหญ่ แล้วอยู่ดีๆก็เหมือนถูกดูดเข้าไปในอุโมงค์สีฟ้าๆอย่างเร็วมาก เหมือนกับกระผมนั่งรถไฟเข้าไปในอุโมงค์เลยครับ แต่กระผมก็ไม่กลัว ยังดูเหตุการณ์รอบข้างไปเรื่อยๆ แล้วกระผมก็ได้ผ่านเข้าไปในป่าสีฟ้าที่สวยงามและมีต้นไม้ใหญ่ครับ
อาณัติสัญญาณแห่งความปีติ ได้บังเกิดขึ้นอีกครั้งเมื่อคุณครูไม่ใหญ่ประกาศขยายเวลาการรับสมัครบวชรุ่นเข้าพรรษา ถึงวันที่ 20 มิถุนายน พ.ศ.2552_ตามคำเรียกร้องของผู้นำบุญหัวใจพันรูปทุกท่าน ซึ่งขณะนี้การเดินทางสู่เป้าหมายไปได้ถึงกว่า 70เปอร์เซ็นต์แล้ว
ยิ่งใช้ชีวิตอยู่ในผ้าเหลืองนี้นานวันเข้า ผมก็ยิ่งซาบซึ้งว่า ชีวิตพระเป็นชีวิตที่ประเสริฐที่สุด ผมรู้สึกอย่างนี้จริงๆ ครับ เหตุที่ทำให้ผมเข้าใจความ “ประเสริฐสุดซึ้ง” เพราะผมเคยใช้ชีวิตแบบ “แสบสุดอึ้ง” มาแล้วนั่นเอง เมื่อครั้งวัยรุ่น ผมดำเนินชีวิตตามกระแสโลก สูบบุหรี่ เที่ยวกลางคืน ผม “สนุกสนาน” แต่พ่อกับแม่ “เศร้าสนิท” พร้อมนำเรื่อง “ปวดหัว” มาทำให้ท่าน “ปวดใจ” เป็นประจำ ผมรู้อยู่เต็มอกว่า ทำให้ท่านเสียใจ แม้จะรู้สึกผิด แต่ก็ไม่คิดกลับตัว เพราะคบคนพาลเป็นมิตร จึงเป็นพิษกับชีวี ผมหลงทำผิด “สูบ เสพ เสี่ยง” ครั้งแล้วครั้งเล่า จนกระทั่งเมื่ออายุครบ 20 ปี แม่จึงเอ่ยปากว่า “บวชให้แม่หน่อยได้ไหม”
