ผมเรียนรู้การเป็นเถ้าแก่ตั้งแต่ตัวกระเปี๊ยก เพราะตอนผมอายุ 15 ปี ผมก็ต้องเปิดแผงลอยขายของเล่นตามตลาดนัดด้วยตัวเอง ซึ่งผมบริหารงานเองทั้งหมด ตั้งแต่ไปหาซื้อของที่สำเพ็ง หาที่ตั้งแผงลอย คือ ทำเองทุกอย่าง และพอขายได้ก็เอามาทำบุญตั้งแต่ 1 บาท 20 บาท ถึง 100 บาทครับ แต่หลังจากคุณพ่อเสียแล้ว ผมก็ต้องหางานที่มีรายได้เพิ่มขึ้น คือ หลังเลิกเรียน..ก็มาทำงานติดต่อลูกค้าให้กับบริษัทฝึกอบรมสัมมนาแห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นงานด้านการตลาด ซึ่งช่วงนั้นผมอายุแค่ 18 ปีเท่านั้น
หลวงพ่อคะ ก่อนลูกจะมีวาสนามาเข้าวัดพระธรรมกาย ลูกมีชีวิตที่ยากจนข้นแค้นไม่มีเงินใช้ จนต้องเก็บผักจับปลา หากบหาเขียดตามท้องนามากินเพื่อประทังชีวิต หนำซ้ำพ่อแม่ก็สามารถส่งลูกเรียนได้แค่ป.6เท่านั้น พอจบมาก็ต้องมาตรากตรำทำนา จนลูกคิดหนีจากความจนไปให้พ้นๆ โดยการแต่งงาน แล้วเปลี่ยนอาชีพมาเก็บของป่าขาย
ด้วยความที่ลูกอยากรวย ลูกจึงพยายามเอาบุญทุกบุญ เช่น ต้อนรับพระธุดงค์ เดินบอกบุญที่ตลาดนัดอย่างต่อเนื่อง แล้วก็ไม่ลืมที่จะอธิษฐานขอหลวงปู่ว่าขอให้ลูกได้เงินเดือนเยอะๆ และหลังจากอธิษฐานเป็นประจำก็มีเหตุอัศจรรย์ที่ทำให้ลูกได้ไปเป็นหมอนวด(แผนโบราณ)ที่เมืองนอก
หลวงพ่อครับ ผมเกิดในครอบครัวฐานะปานกลางค่อนข้างไปทางยากจนครับ เพราะที่บ้านเปิดร้านขายของชำเล็กๆ ที่ยังต้องกู้หนี้ยืมสิน เข้าโรงจำนำ เปียแชร์มาเป็นค่าใช้จ่ายต่างๆเป็นกิจวัตร แต่แม้ครอบครัวผมจะไม่รวย แต่แม่ก็พาผมเข้าวัดพระธรรมกายตั้งแต่ผมอยู่ชั้น ป.5 นะครับ ทำให้ผมมีโอกาสเข้ามาเป็นอาสาสมัคร และมาบวชธรรมทายาท ณ วัดแห่งนี้ครับ
วยความที่ลูกเกิดมาในครอบครัวที่ยากจนมาก พอจบ ม.3 ก็ต้องจากบ้านที่สกลนคร เข้ามาทำงานในกรุงเทพฯ โดยมารับจ้างเลี้ยงเด็ก แล้วส่งเงินเดือนทั้งหมดกลับไปให้แม่ ซึ่งใหม่ๆลูกนั่งร้องไห้ทุกวันเลยค่ะเพราะรู้สึกน้อยใจในชีวิตที่เกิดมาจนทำให้ไม่ได้อยู่กับพ่อแม่ ทั้งๆที่ยังไม่ถึงวัยอันควรเป็นเพราะความจนแท้ๆ
หลวงพ่อคะ แต่ก่อนลูกก็มีบ้าน มีรถใช้อยู่ดีๆค่ะ แต่พอมาทำธุรกิจขายตรง ชีวิตก็พลิกเลยค่ะ แต่ไม่ใช่พลิกรุ่งนะคะ แต่เป็นพลิกร่วงค่ะ..หล่นตุ๊บลงมา จนติดหนี้ติดสิน ทั้งบ้านทั้งรถโดนยึดไม่เหลือเลยค่ะ ลูกจึงต้องผันตัวเองมาเป็นแม่ค้าแผงลอยเร่ร่อนขายของตามตลาดนัด
เชื่อไหมคะ ตอนที่ยังไม่ “สัมมา อะระหัง” ดิฉันต้องดื่มน้ำสมุนไพรทุกวัน ร่างกายถึงจะอยู่ได้ แต่พอพระอาจารย์บอกให้ “สัมมา อะระหัง” วันแรก พอความดันขึ้นดิฉันก็ “สัมมาอะระหัง ๆ ๆ อย่าขึ้น” “สัมมา อะระหัง ลงไป ๆ” จนกระทั่งจากที่รู้สึกเหนื่อยมากวันละหลายรอบ พอ “สัมมา อะระหัง”ผ่านไปหนึ่งเดือน อาการที่เป็นทุกวัน วันละหลาย ๆ รอบไม่เป็นอีกเลย
วันมาฆบูชา 4 มีนาคม พ.ศ.2558 ในปีนี้จะเป็นวันครบรอบ 45 ปี ของการสร้างวัดพระธรรมกาย 45 ปี ของการสร้างวัดให้เป็นวัด สร้างพระให้เป็นพระแท้ สร้างคนให้เป็นคนดีที่โลกต้องการ กลับคืนสู่สังคม อย่างไม่เคยย่อท้อต่ออุปสรรค มุ่งมั่นทำงานฟื้นฟูศีลธรรมโลก ฟื้นฟูพระพุทธศาสนา ฟื้นฟูวัดร้าง สร้างวัดรุ่ง ให้กลับมารุ่งเรืองดั่งย้อนยุคพุทธกาล และนี่คือวัดพระธรรมกาย
กระผม จำลอง จูงทรัพย์ ส่วนดาร์ลิ้งค์ของผมชื่อ สริตา จูงทรัพย์ ปัจจุบันทำธุรกิจค้าขายที่ดินครับ
การบวชพระดีอย่างไร จุดเปลี่ยนไปในทางที่ดีของชีวิตพระธรรมทายาทในโครงการอุปสมบทหมู่ เหล้าจ๋าขอลาก่อน ไปครองจีวร...เท่กว่ากันเยอะ หนีอบายมาบวช บวช 5 วันไม่ได้อะไร ถ้าจะให้สะใจบวชให้ได้อะไร ต้องบวช 1 พรรษา
