บรรยากาศพิธ๊ขอขมาและถวายผ้าไตร ณ วัดพระธรรมกาย
เป็นลูกชาย ถ้ารักแม่...บวชให้แม่อย่างน้อยหนึ่งพรรษา ฝึกฝนตนเองให้เป็นพระแท้ เพื่อให้แม่เกาะชายผ้าเหลืองไปสวรรค์
โอกาสทองของชีวิตลูกผู้ชาย ที่จะได้ตอบแทนคุณบิดามารดา ให้สมกับที่ท่านให้กำเนิดและเลี้ยงดูมาจนเติบใหญ่
เกาะติดสถานการณ์ชวนบวชอุบาสิกาแก้วห้าแสนคน
ก่อนหน้านี้ ใครเห็นกระผมเป็นต้องทำความเคารพ เพราะกระผม คือ ท่านผู้จัดการ และมีลูกน้องมากมาย เป็นตัวแทนบริษัทในต่างประเทศ กระผมรู้ดีว่าลูกน้องยังต้องการความรู้ความสามารถของกระผมเพื่อดำเนินธุรกิจข้ามชาติต่อไป แต่กระผมก็มีเหตุผลที่ทำให้กล้ามาบวช คือ ถ้าเราไม่ช่วยรักษาพระพุทธศาสนาไว้เสียแต่ตอนนี้ ก็คงไม่มีวัดไว้สร้างคนดี แล้วเราจะดำเนินธุรกิจบนโลกที่ไร้คนดีได้อย่างไร
"ท่านอาจารย์ผู้ว่างเปล่า อย่าทำตนเป็นผู้ไม่ว่างอยู่เลย ท่านไม่รู้ตัวหรือว่าขณะนี้ท่านเป็นผู้ที่ประมาทแล้ว ตัวของท่านเป็นเสมือนแผ่นกระดานสำหรับให้คนทั้งหลายเดินข้ามไป ท่านเป็นที่พึ่งให้แก่คนอื่นก็จริงอยู่ แต่ท่านไม่สามารถเป็นที่พึ่งให้กับตนเองได้ แล้วจะมีประโยชน์อะไร..."
ถึงแม้คุณพ่อบ้านจะทราบว่า ตนเองจะต้องเข้าร่วมกิจกรรมงานบวชของลูกๆ ก็ยังทำใจกับการโกนหัวของลูกๆไม่ได้ ขณะที่เดินประทักษิณ คุณพ่อบ้านก็บ่นเบาๆกับตัวลูกว่า “ครั้งนี้ครั้งสุดท้ายแล้วนะคุณ” ตัวลูกยิ้มไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธ ความนิ่งสงบทำให้เขาสงบไปด้วย
เขาเป็นนักการเมือง...ได้มีโอกาสปกป้องผืนแผ่นดิน ซึ่งเป็นสมบัติของพระพุทธศาสนา และเป็นผู้ฟื้นฟู บูรณะ และรักษาเมืองโบราณ ณ ผืนแผ่นดินดังกล่าว ด้วยความปรารถนา อยากจะเห็นแผ่นดินไทย เป็นแผ่นดินธรรม แผ่นดินทอง...มาร่วมกันศึกษาเรื่องราวของเขา ในแบบของโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา
