ลูกชื่อ พนมมาศ ผลแรก เป็นครูโรงเรียนเทศบาล 6 (ถนนโคกเคียน) สังกัดเทศบาลเมืองนราธิวาส อ.เมือง จ.นราธิวาส ลูกเป็นครู มีภูมิลำเนาอยู่ในจังหวัดนราธิวาส ปฏิบัติหน้าที่ครูมากว่า 20 ปี จากการปฏิบัติหน้าที่หลายองค์กร ไม่ว่าจะเป็นครูโรงเรียนเอกชน หรือ การใช้ชีวิตผูกพันกับนักเรียนชนบท ในโรงเรียนเอกชนสอนศาสนาอิสลาม (โรงเรียนปอเนาะ) และปัจจุบันปฏิบัติหน้าที่ครูในสังกัดสำนักการศึกษาเทศบาลเมืองนราธิวาส รู้และเข้าใจวิถีชีวิต วัฒนธรรม ประเพณีของประชาชน 3 จังหวัดชายแดนใต้ดียิ่งนัก ที่ผ่านมาเคยอยู่อย่างอบอุ่น มีความเข้าใจ ช่วยเหลือเกื้อกูลไม่ว่าจะเป็นพุทธ หรือ มุสลิม แต่พอเหตุการณ์ต่างๆเกิดขึ้น ความรู้สึกหวาดกลัว กังวลใจ กับสถานการณ์เหล่านั้นก็มากขึ้น คิดว่าสักวันหนึ่ง ครูผู้โชคร้ายคนนั้น ก็คงเป็นเรา เพราะเพื่อนเราหลายคนก็จากเราไปด้วยเหตุการณ์ร้ายเหล่านั้น ถ้าเป็นเราจะทำอย่างไร ได้แต่ปลอบและให้กำลังใจตนเอง ถ้าอะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด คงเป็นเวรกรรมของเรา แต่สิ่งหนึ่งที่ย้ำกับตนเองตลอดเวลาว่า ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็จะไม่ขอย้ายไปจากที่นี่ เพราะที่นี่ก็คือบ้านเกิดเมืองนอนของเรา บรรพบุรุษของเราอยู่ที่นี่ ถ้าจะต้องตายก็ขอให้ผืนแผ่นดินตรงนี้ได้กลบหน้าเรา
การบวชสามเณรลูกแก้วนี้เป็นประเพณีที่ปฏิบัติกันมาช้านานแล้ว ซึ่งสามเณรจะบวชจนเป็นพระ แต่เมื่อไฟฟ้าเข้าถึง และมีทีวี ก็ทำให้คนสอนยากขึ้น เด็กเห็นตัวอย่างจากในทีวีก็อยากเอาเป็นแบบอย่าง ทำให้สามเณรที่เคยบวชอยู่นานจนเป็นพระ ลาสิกขาออกไปมาก พระตามวัดก็เหลืออยู่น้อย
เรื่องราวชีวิตของครอบครัวชาวจีน...หญิงชาวจีนคนหนึ่ง โชคดีกว่าพี่น้องคนอื่นๆ ได้รับการศึกษาถึงระดับมหาวิทยาลัย ด้านอักษรศาสตร์ภาษาจีน ทั้งๆที่คุณแม่ของเธอไม่สนับสนุน...เมื่อเธอแต่งงานมีครอบครัว เธอก็ยังได้สามีที่เอาอกเอาใจ ไม่เคยขัดใจเธอเลย...และอุทาหรณ์ของการผูกโกรธ...ด้วยเหตุที่เคยผูกโกรธกันมาข้ามชาติทำให้แม้ในชาตินี้จะเป็นพ่อ-แม่-ลูกกัน แต่ก็มีเหตุให้หมางเมินกัน เหมือนคนไม่รู้จัก...และคำถาม การที่เอากายหยาบมานั่งสมาธิในสภาขณะที่มหาปูชนียาจารย์ กำลังคุมบุญให้อยู่ กับการนั่งสมาธิฟังเสียงถ่ายทอดในออฟฟิศเพียงลำพัง อย่างไหนจะได้บุญมากกว่ากัน...ที่นี่...มีคำตอบ
เมื่อนั่งเสร็จทุกคนพูดเหมือนกันว่า “Peaceful” รู้สึกสงบภายใน อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน และเพื่อนก็บอกว่า “ศูนย์กลางกาย นี่ล่ะ คือแหล่งรวมของความสุขภายในอย่างแท้จริง” บาทหลวงจาก ยูนิตี้ เชิร์ช บอกว่า จะนิมนต์พระไปนำปฏิบัติธรรมที่โบสถ์ทุกวันเสาร์ตอนเย็นด้วย
ทันทีที่สิ้นสุดคำพยากรณ์ มหาปีติอันไม่มีประมาณได้บังเกิดขึ้นมาอย่างท่วมท้น พระฤๅษีเกิดอัศจรรย์ใจยิ่งนักว่า ผลแห่งการบูชาเนื้อนาบุญอันยอดเยี่ยมนี้ น่าอัศจรรย์เหลือเกิน มหาสมบัติจะบังเกิดขึ้นในอนาคต เพราะการสรรเสริญพระคุณของพระตถาคตเจ้า ท่านก้มลงกราบแทบพระบาทของพระพุทธเจ้า ด้วยความเคารพอย่างสูงสุด
ครั้งใดที่ลูกไม่สบาย อาการโรคหัวใจรั่วกำเริบ ลูกจะนึกถึงองค์พระที่ศูนย์กลางกาย ก็จะเห็นองค์พระทันทีและจะมีพระเดชพระคุณหลวงปู่ฯ อยู่ในองค์พระด้วย ท่านสว่างมาก องค์พระจะมีรัศมีรอบๆ เมื่อดูไปเรื่อยๆ ก็จะมีดวงแก้วใสๆตรงกลางองค์พระ ใสมาก ไม่ทราบจะเปรียบกับความใสของอะไรดี ลูกรู้สึกปลื้มใจมากๆ
แคนนี่ ลิม อายุ 34 ปี ชาวจีนบรูไน ผู้ที่ติดบุหรี่ ยิ่งกว่าเมีย ซึ่งมีคติประจำใจที่ว่า "ภรรยาหาย ยังไม่เสียดายเท่าบุหรี่ดับ" จนสุดท้าย ภรรยาของเขาก็หายไปจริงๆ เพราะเขารักบุหรี่มากกว่านั่นเอง แต่จนแล้วจนรอด เขาก็ไม่คิดว่า ในโลกนี้จะมีอะไรที่ทำให้เขาเลิกบุหรี่ได้ จนเมื่อได้มาพบกับ DMC...สมาธินี่เอง เป็นตัวเปลี่ยนความคิดของเขา...
ด้วยความรักที่เขามีต่อภรรยา ทำให้เขาพยายามที่จะยื้อชีวิตของเธอไว้ แม้แพทย์จะลงความเห็นว่า เธอไม่รอดแน่ เธอป่วยหนักจนโอกาสรอดเหลือน้อยมาก แม้จะต้องเสียเงินเสียทองสักเท่าใด เขาก็ตั้งใจที่จะทำให้เธอจนถึงที่สุด...และมาร่วมกันศึกษาชีวิตของนักสร้างบารมี ผู้ยอมอุทิศตนทำงานเพื่อพระศาสนา เส้นทางการสร้างบารมีของเธอเป็นอย่างไร เมื่อมีอุปสรรคในการสร้างบารมี เธอทำอย่างไร
เธอเป็นนักเรียนโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา ผ่านทางจานดาวธรรม อยู่ที่จังหวัดสุโขทัย เธอเคยเป็นผู้นำบุญ ผู้นำรถ พาสาธุชนมาวัดพระธรรมกาย...เธอต้องเข้ารับการผ่าตัดหลายต่อหลายครั้ง ในช่วงสุดท้ายของชีวิต เธอป่วยเป็นมะเร็ง แต่ตลอดช่วงเวลานั้น เธออยู่ในบุญโดยตลอด ได้ทำบุญ ได้ถือศีล ได้ฟังบทสวดมนต์ โดยมีลูกสาวเป็นกัลยาณมิตร...เธอเสียชีวิตในอ้อมกอดของลูกสาวในท่านั่งสมาธิ...ชีวิตหลังความตายของเธอเป็นอย่างไร...และกับคำถาม...การทำบายศรีเป็นเรื่องทางไสยเวท หรือไม่...
