เคยคิดกันบ้างไหมว่า ชีวิตหลังความตายเป็นอย่างไร เราจะรู้ตัวหรือไม่ว่าตายแล้ว และที่สำคัญเมื่อตายแล้วเราจะไปไหน
The Buddha characterized this form of suffering as that which makes us aggressively sensitive about a particular thing
สามีของลูกสมัยเขายังเด็ก อายุ ๓ ขวบ มีนิสัยประหลาด คือ ชอบเด็ดพริกจากต้นมากินเล่นเหมือนขนม ผู้ใหญ่ห้ามแล้วห้ามอีก ก็ยังแอบเด็ดกินบ่อยๆ จนผู้ใหญ่ต้องแอบบี้ลูกมะเขือพวงทาพริกไว้ จึงเลิกกิน
ในอดีตชาติ โยมพ่อของลูกมักจะแกล้งบริวารคนสนิทที่ขี่ม้าออกไปด้วยกันจนทำเขาตกม้า บาดเจ็บเล็กๆน้อยอยู่เป็นประจำ
สำหรับผู้ที่ได้ศึกษาเรื่องราวความเป็นจริงของชีวิต หมั่นสั่งสมบุญสร้างบารมีอยู่เป็นนิตย์ ย่อมไม่หวั่นต่อมรณภัยที่อยู่เบื้องหน้า
ในช่วงที่กายละเอียดของโยมพ่อของลูกได้ไปวนเวียนอยู่ที่บ่อนไก่ นับว่าเป็นช่วงเวลาที่มีความเสี่ยงต่อการที่ท่านจะไปสู่อบายเป็นอย่างมาก
คนเราเมื่อเสียชีวิตใหม่ๆ บางคนไม่รู้ตัวว่าตนเองได้ตายไปแล้ว มักจะไปตามสถานที่ต่างๆตามกิจวัตรกิจกรรมที่คุ้นเคย
ผลแห่งบุญและบาปที่เราเคยกระทำไว้ในตอนที่ยังมีชีวิต จะเป็นปัจจัยหลักที่จะนำเราไปเกิดในสุคติหรือทุคติ
คุณพ่อดู DMC และนั่งสมาธิทุกวันไม่ขาดเลย ท่านมีโรคประจำตัว คือ โรคหอบหืด ครั้งสุดท้ายท่านมีอาการหอบอย่างหนัก ทำให้ขาดออกซิเจนและหยุดหายใจนานกว่า ๑๐ นาที ทำให้พ่อกลายเป็นเจ้าชายนิทรา
คำคมสอนใจกับธรรมะใสๆ ที่ให้แง่คิดมุมมองดีๆ กับชีวิต สามารถนำมาใช้ในชีวิตประจำวันได้ เพื่อประโยชน์แก่ตนเองและผู้อื่น
