แต่ก่อนพอเลิกโรงเรียน ลูกต้องขับรถกลับบ้านทั้งน้ำตา ทั้งท้อทั้งล้าสุดบรรยาย ทำอย่างไรจะเอาชนะความวุ่นวายของเด็กได้ จึงฉุกคิดว่า "ถ้าให้เด็กๆนั่งสมาธิ พฤติกรรมต่างๆน่าจะดีขึ้น" ลูกจึงเริ่มพาเด็กๆไปเดินเล่น ชมธรรมชาติข้างๆโรงเรียน แล้วชวนนั่งสมาธิ โดยให้นั่งนิ่งๆ แล้วฟังว่า ได้ยินเสียงธรรมชาติอะไรบ้าง...ได้ผลค่ะ ทุกคนเริ่มนิ่ง จากที่แต่ก่อนเป็นลิง เป็นค่าง ไม่สนใจที่จะฟังอะไรทั้งสิ้น เด็กก็เริ่มสงบขึ้น
วันหนึ่งผมไปโรงเรียนและเห็นเด็กโตที่ชอบมารังแก กำลังเดินรี่เข้ามาหาผม ผมไม่รู้จะทำอย่างไร ก็เลยยืนนิ่งๆหลับตา แล้วนึกถึงดวงดาวในท้อง ผมจำได้ว่า ดาวจะเป็นเพื่อน แล้วดาวในท้องนั้นก็สว่างขึ้น เวลาผ่านไปสักครู่ ผมรู้สึกว่ามันเงียบผิดปกติ...พอลืมตาขึ้นมา แปลกมากเลยครับ เด็กโตเหล่านั้นก็หายไปเลย ไม่เข้ามาเตะต่อยเหมือนแต่ก่อน ตั้งแต่นั้นมา ผมก็ไม่รู้สึกกลัวใครอีกแล้ว
ลูกต้องใช้ความอดทนอยู่กับ สามีเป็นอย่างมาก เพราะสามีไม่เคยปรับตัวเข้าหาลูกเลย ซ้ำร้ายยังเอาความคิดของตัวเองเป็นใหญ่ และยังล้มเหลวในหน้าที่การงานอีกด้วยต้องออกจากงานอยู่บ่อยๆ จึงทำให้ค่าใช้จ่ายภายในครอบครัวตกมาเป็นหน้าที่ของลูกที่จะต้องหาเพื่อมา จุนเจือครอบครัว จนลูกคิดที่จะฆ่าตัวตายให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลย แต่ลูกก็จะคิดอีกว่า “ ถ้าเราตาย ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของเราต้องลำบากเป็นแน่ เมื่อคิดได้เช่นนี้ลูกจึงได้คิดว่า ต้องอยู่เพื่อลูกชายคนนี้ค่ะ ”
เรื่องราวของผู้หญิงคนหนึ่ง...ในวัยเด็ก เธอลำบาก เพราะคุณย่า ไม่ยอมรับคุณแม่ของเธอเป็นลูกสะใภ้ และให้คุณพ่อของเธอไปแต่งงานใหม่ ในช่วงวัยเด็ก เธอจึงไม่รักคุณพ่อเลย และคิดอยู่ในใจตลอดเวลาว่า “วันข้างหน้าเราต้องรวยให้ได้”...เมื่อเธอโตขึ้นเธอก็สามารถสร้างฐานะได้สมใจ ประกอบธุรกิจเกี่ยวกับอสังหาริมทรัพย์ มีเงินมามายหลายสิบล้านบาท...เมื่อเธอได้มาพบกับหมู่คณะ หนทางการสร้างบารมีของเธอจึงได้เริ่มต้นขึ้น...
ครอบครัวหนึ่ง...ระหว่างที่ภรรยาตั้งครรภ์ สามีได้ฝันว่า ได้ไปเลือกเพชรนิลจินดาในวังแห่งหนึ่ง ต่อมา ได้คลอดบุตรชาย วันที่คลอด สองสามีภรรยาได้พากันสวดมนต์กันในห้องคลอดทั้งครอบครัว...เมื่อเกิดมา ก็ได้เป็นแรงบันดาลใจให้พ่อ-แม่ ทำความดี และได้สร้างบุญกับหมู่คณะตั้งแต่เยาว์วัย...และคำถาม...ก่อนลูกชายของครอบครัวนี้ จะมาเกิด เขามาจากไหน..และ การจารึกชื่อพระเดชพระคุณหลวงพ่อ หลวงปู่ ที่เสาแก้ว จะให้อานิสงส์แตกต่างอย่างไรกับการจารึกชื่อบุคคลธรรมดา...
