ทั้งๆที่ก่อนหน้านั้น ชีวิตของผมมีแต่ งาน...งาน...งาน จะมีเวลาเหลือก็คงแค่ตอนหายใจเท่านั้น ตอนนี้ผมได้เรียนรู้ที่จะปลดปล่อยงานบางอย่าง เพื่อที่จะทำสมาธิทุกวัน ทั้งตอนตื่นนอน และก่อนเข้านอน ขณะที่ผมได้เรียนรู้วิธีการทำสมาธิไปอย่างช้าๆนั้น ผมก็เริ่มรู้สึกว่า ผมจะระมัดระวัง ใส่ใจในคำพูด และการกระทำมากขึ้น เริ่มมองเห็นสิ่งต่างๆ จากมุมเล็กๆให้มีความหมายมากขึ้น
ผู้หญิงคนหนึ่ง...เธอเกิดที่ประเทศลาว ต้องกำพร้าแม่ตั้งแต่ยังเด็ก คุณพ่อก็มีภรรยาใหม่และมีลูกติดมาด้วย เธอน้อยใจคุณพ่อที่ให้ความรักแม่เลี้ยงและลูกติดมากกว่าตัวเธอ เธอจึงประชดด้วยการหนีออกจากบ้าน เป็นเหตุให้ต้องมาตกระกำลำบากอยู่ในประเทศไทยระยะหนึ่ง ต่อมาก็ได้ไปใช้ชีวิตและมีครอบครัวที่ฝรั่งเศส...เมื่อเธอได้รู้จักกับหมู่คณะ จึงได้รู้จุดมุ่งหมายของการเกิดมาเป็นมนุษย์
สามเณรได้ฟังความในใจและรับรู้ถึงความปรารถนาอัน บริสุทธิ์ของโยมมารดา ก็เกิดความสลดสังเวชใจที่ตนต้องตกอยู่ใต้อำนาจกิเลส จึงกลับได้สติมีหิริโอตตัปปะ รีบบอกโยมแม่ว่า "สามเณรไม่สึกแล้ว จะขอบวชตลอดชีวิต"
ผมไม่เคยคิดเลยว่า ตนเองจะมีวันนี้ วันที่ได้ปลงผม บวชเป็นสามเณร การท่องคำบาลีขอบวช ถือเป็นเรื่องยากสำหรับคนจีนอย่างผม ขณะที่ผมรับผ้าไตร ผมจึงเห็นคุณค่าของธงชัยพระอรหันต์เป็นอย่างมาก นับเป็นบุญวาสนาของชีวิตนี้ ที่ครั้งหนึ่งได้มาบวชครับ
ฤดูใบไม้ผลิกำลังมาเยือนแอฟริกาใต้ ฝูงนก ฝูงกา กำลังสร้างบ้านใหม่ แต่ที่อัศจรรย์ใจก็คือว่า รังนกในดงหนาม ทำไมต้องเกาะกลุ่มกัน รัง เหมือนขานรับความอัศจรรย์ของ เลข5 จากประเทศไหนสักแห่ง ทำไม...ไม่ 3...ทำไม...ไม่ 4...หรือว่า 6...ทำไม...ต้อง 5 ทำไมนกน้อยสกุณา ที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ จะต้องเกาะกลุ่มกันเป็นโมดุล (Module)
