สืบเนื่องจาก เมื่อช่วงเวลาบ่ายสองโมงของวันจันทร์ที่ 12 พฤษภาคม พ.ศ.2551 ที่ผ่านมา ได้เกิดเหตุแผ่นดินไหวขนาด 7.9ริกเตอร์ ที่มณฑลเสฉวน มีศูนย์กลางอยู่ที่เมืองเวิ่นชวน ห่างจากเมืองเฉิงตูไป 100กิโลเมตร จุดศูนย์กลางของแผ่นดินไหวลึกลงไปไต้ดินเพียง 10กิโลเมตร ทำให้เกิดความเสียหายอย่างรุนแรง สามารถรับรู้ความสั่นสะเทือนได้ถึงเกาะฮ่องกง และตึกสูงในกรุงเทพมหานคร
แต่ภายหลัง พอได้อ่านหนังสือ เมื่อไม่รู้จะอ่านอะไร ที่รวบรวมโอวาทของคุณครูไม่ใหญ่เกี่ยวกับการปฏิบัติธรรม และหนังสือแนะนำการนั่งสมาธิ ถึงได้รู้ว่า การนั่งสมาธิต้องใช้หลักการ พอดี รู้ถึงวิธีการเดินสายกลาง มัชฌิมาปฏิปทา ยิ่งไปกว่านั้นได้ตระหนักถึงคำว่า ปล่อยวาง ผ่อนคลาย เบาสบาย มากยิ่งขึ้น
กระผมกลับมาศึกษาพุทธศาสนาเถรวาทอีกครั้ง โดยเริ่มต้นที่วิธีฝึกวิปัสสนา 10วันของประเทศพม่า และยังได้ไปศึกษาพุทธเถรวาทอีกหลายแห่ง ทำให้เข้าใจแล้วว่า พุทธศาสนาเถรวาทเป็นคำสอนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าของแท้ดั้งเดิม กระผมมีความปีติยินดีในคำสอนอันบริสุทธิ์นี้มากครับ
ดังนั้น เมื่ออ่านหนังสือครอบครัวอบอุ่นแล้ว สามารถที่จะตรวจพบพฤติกรรมที่บกพร่องของตนได้เลยทันที เช่น เห็นแก่ตัว คิดฟุ้งซ่านเกินไป อารมณ์ร้อน ความอดทนต่ำ เป็นต้น เมื่อข้าพเจ้าได้เตือนสติตัวเองไม่ให้เกิดข้อผิดพลาดเหล่านี้อีก ก็พบว่า ตนเองมีรอยยิ้มมากขึ้น อารมณ์ร้อนลดลง ทำให้คนใกล้ตัวถึงกับชมไม่ขาดปาก
ชาวเวียดนาม มักไม่ปล่อยเวลาให้ผ่านไปเรื่อย ๆ พวกเขาจะหาอะไรทำตลอดเวลา ชีวิตที่ลำบาก ยากจนขนาดกินมันต่างข้าวในสมัยสงคราม หล่อหลอมให้ต้องอดทนและทำงานหนัก...แต่ถึงกระนั้น พวกเขาก็ไม่เคยมองข้ามการศึกษา นักเรียนทุกคนเรียนฟรี โดยภาครัฐ จะบังคับให้นักเรียนในชนบทต้องเรียนจนจบ ม.ต้น ส่วนนักเรียนในเมืองต้องจบ ม.ปลาย มีมหาวิทยาลัยและวิทยาลัยทั่วประเทศถึง 200แห่ง
