ที่วิทยาลัยปาริกัมมะ ในเมืองแคสตี้ วันที่ 27 พฤษภาคม พ.ศ.2553
ขณะนี้ ยอดผู้สมัครทะลักทะลวงไปกว่าครึ่งพันคนแล้ว นำโด่งเป็นอันดับหนึ่งของโลก โดยมาจากหลากหลายอาชีพ หลายอายุ ทั้งนักเรียน นักศึกษา ทั่วประเทศอินโดนีเซีย กว่า 99% เป็นชาวพื้นเมืองและนับถือพุทธศาสนา ในส่วนของเจ้าหน้าที่วัดพระธรรมกาย ทุกคนก็เริ่มท่องภาษาอินโดนีเซีย เพื่อเตรียมไปพูดหน้าห้องสอบ
เมื่อก่อนภรรยาผม จะหงุดหงิดง่าย โมโหร้าย และมักชวนทะเลาะ ผมจึงใช้เทคนิคสร้างสันติสุขในครอบครัวอย่างง่ายๆ คือ เมื่อใดที่เธออารมณ์ไม่ดี เริ่มบ่น ผมจะรีบไปเปิด DMC ทันที แล้วบอกว่า "ดูสิ เดี๋ยวไปเกิดเป็นยักษ์นะ ทำไมเราไม่พูดกันดีๆ ทำไมต้องโมโห เห็นมั้ย...ดูหลวงพ่อสิ ท่านยิ้ม ท่านไม่โกรธ" เธอก็จะหยุดคิดแล้วสักครู่เธอก็หยุดบ่น เธอใจเย็น มีเหตุผลมากขึ้น ผมทึ่งจริงๆ ครับ ที่ DMC ทำให้เธอเปลี่ยนแปลงไปอย่างใหญ่หลวงครับ
ตั้งแต่วันนั้นลูกก็ได้นั่งสมาธิอย่างต่อเนื่อง เพียงปล่อยใจให้ว่างๆ ไม่คิดอะไร ร่างกายของลูกหายไป แล้วก็ มองเห็นองค์พระท่านผุดขึ้นมาอย่างง่ายๆค่ะ องค์พระท่านอยู่กลางท้องของลูกตลอดท่านไม่หายไปไหน ไม่ว่าจะอยู่ที่ใด มองเมื่อไหร่ องค์พระก็ปรากฏ ใสสว่าง งดงาม ตลอดค่ะ
วัดพระธรรมกายโตเกียว จัดงานฉลองครบรอบ 25 ปี แห่งการปักหลักเผยแผ่วิชชาธรรมกาย ณ ประเทศญี่ปุ่น
หากรอบไหนผมนั่งสมาธิได้ดี ผมจะยิ้มได้ตลอดทั้งวัน แล้วสามารถส่งความดี ความสุภาพ ความรัก ความหวังดีไปยังผู้อื่นได้ เหมือนอย่างที่พระอาจารย์สอนให้เราแผ่เมตตา ความเมตตานี้จะไปถึงทุกคน แม้ว่าเราจะไม่รู้จักพวกเขาก็ตาม
จริงๆแล้วยังมีหลายอย่างในโลกที่มนุษย์ไม่รู้ และพยายามสนใจค้นหา เช่น การค้นพบทางวิทยาศาสตร์ เรื่องของโลก ดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์ ฯลฯ แต่ฉันคิดว่า สิ่งเหล่านี้ไม่น่าสนใจหรอก สิ่งที่น่าสนใจกว่า คือ ทุกๆสิ่งที่เกี่ยวข้องกับจิตวิญญาณของเราเอง และมนุษย์ก็ต้องการใครสักคนที่บอกเกี่ยวกับเรื่องนี้ได้
ทุกวันนี้ลูกใช้ชีวิตอย่างมี Concept ฝากเบี้ยประกันให้ชีวิตด้วยการทำบุญทุกบุญ และนั่งสมาธิทุกวัน โดยยึดคติว่า ชีวิตไม่ใช่ดอกหญ้า อย่าปล่อยให้ไร้ค่า แล้วบ่นว่าเสียดาย ลูกจึงเติมคุณค่าให้ชีวิตโดยนั่งสมาธิอย่างน้อยวันละ 3 ชั่วโมง
ทุกวันนี้ ชีวิตลูกเปลี่ยนแปลงไปมาก เปลี่ยนแปลงไปอย่างมีความสุข และมีคุณค่า จากบ้านที่เคยเป็นศูนย์รวมพลคนขี้เมา เปลี่ยนมาเป็นศูนย์รวมนักปฏิบัติธรรม ผู้ปรารถนาความสุขภายในอันไร้ขีดจำกัดแทน แม้ว่าใหม่ๆเพื่อนของลูกจะแซวบ้าง แต่ลูกก็คิดว่าจะพยายามชวนเพื่อนๆ ให้ได้มานั่งสมาธิแบบเราให้ได้
เมื่อไปแล้ว เหมือนหลวงพ่อให้ขึ้นไปดัดนิสัยที่ขี้เกียจนั่งสมาธิ ซึ้งเลยว่าคนขี้เกียจนั่งสมาธิต้องแก้ไขตัวเอง ด้วยการขยันนั่งเยอะๆ เพราะที่สวนพนาวัฒน์ตลอดทั้งสัปดาห์ เขาให้นั่งสมาธิตลอดกินน้อยนอนน้อย นั่งมากๆ ตอนแรกๆ ลูกล่ะเกิดอาการวัยรุ่นเซ็ง...เลยค่ะ นั่งได้ไม่ถึง 5 นาทีก็ขยับ กระสับกระส่าย หาเรื่องออกไปเข้าห้องน้ำ หาอารมณ์สบาย กินลมชมวิวตามประสาคนดื้อ
