เด็กๆ แก๊งค์มิรูโม่ได้ช่วยแบกกลดมาส่งที่หน้าวัด ขนาดน้องเจมส์อยู่อนุบาล 2 ก็ยังช่วยแบกด้วย ทุกคนรอส่งจนหลวงพี่ลับสายตา เมื่อหลวงพี่ไปกันหมดแล้ว ก็แอบมาพิงประตู หน้าเศร้า บางคนก็ร้องไห้สะอึกสะอื้นด้วยความคิดถึง
“จริงๆ แล้วคุณแม่คุณหมดอายุขัยแล้วนะ ตอนนี้ธาตุในตัวแตกหมดแล้ว แต่วิญญาณยังไม่ออกจากร่าง แล้วยายจะช่วย ให้ลูกทุกคนอยู่ในบุญมากๆ เพราะบุญนี่แหละจะช่วยแม่ได้ ลูกๆ จะต้องนั่งสมาธิกันทุกคน”
“คุณยายครับ..ทำไมเครื่องบินที่ทิ้งระเบิดลงมาถึงไม่โดนที่สำคัญล่ะครับ กลับลงทุ่ง ลงน้ำล่ะครับ?...” คุณยายท่านก็ตอบว่า.. “อ้าว..คุณ! เวลาที่เครื่องบินมันทิ้งระเบิด ยายเข้าที่อยู่กับหลวงพ่อวัดปากน้ำ หลวงพ่อท่านสั่งให้ยายจัดการ ยายก็เนรมิตเมืองให้เป็นป่า..เป็นแม่น้ำ เนรมิตแม่น้ำให้เป็นเมือง เท่านี้ทิ้งเท่าไหร่ก็ไม่ถูกหรอก”
“..เฮ้ย.. นั่นอะไร ดูสิ คนใส่ชุดขาวๆ ลอยอยู่บนฟ้า อย่างกับแม่ชี” ลูกจึงเงยหน้ามองตามทันที แล้วรู้สึกประหลาดใจมากครับ เพราะลูกเห็นเป็นแม่ชีจริงๆ ลอยอยู่บนฟ้า มีลักษณะโปร่งแสงลอยนิ่งๆ ใกล้ๆ กับเครื่องบินรบ B-29 ที่กำลังเลื่อนเข้ามา 2-3 ลำ
ตงตงแม้จะบวชในโครงการ 7,000 รูป 7,000 ตำบลไม่ได้ เพราะตงตง มีอายุเพียง 8 ขวบเศษ แต่ก็ไม่ยอมตกบุญในครั้งนี้ครับ ตงตงจึงออกไปเชิญชวนคนบวช พร้อมกับ คุณป้า คุณน้า คุณอาและน้องเหมย ซึ่งมีอายุ 5 ขวบ น้องสาว ของตงตง เองครับ
การฆ่าตัวตายเป็นบาปอย่างยิ่ง ทั้งๆที่รู้อย่างนี้ ผู้หญิงคนหนึ่งได้ตัดสินใจยิงตัวตาย ลูกสาวของเธอได้ทุ่มทำบุญให้เธอด้วยการสร้างองค์พระธรรมกายประจำตัว และจารึกชื่อเธอที่เสาแก้วพันปี บุญนี้ส่งผลอย่างไร และเหตุใด เธอจึงต้องมาฆ่าตัวตาย...มาร่วมกันหาคำตอบ ในแบบของนักเรียนโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา
ยิ่งใช้ชีวิตอยู่ในผ้าเหลืองนี้นานวันเข้า ผมก็ยิ่งซาบซึ้งว่า ชีวิตพระเป็นชีวิตที่ประเสริฐที่สุด ผมรู้สึกอย่างนี้จริงๆ ครับ เหตุที่ทำให้ผมเข้าใจความ “ประเสริฐสุดซึ้ง” เพราะผมเคยใช้ชีวิตแบบ “แสบสุดอึ้ง” มาแล้วนั่นเอง เมื่อครั้งวัยรุ่น ผมดำเนินชีวิตตามกระแสโลก สูบบุหรี่ เที่ยวกลางคืน ผม “สนุกสนาน” แต่พ่อกับแม่ “เศร้าสนิท” พร้อมนำเรื่อง “ปวดหัว” มาทำให้ท่าน “ปวดใจ” เป็นประจำ ผมรู้อยู่เต็มอกว่า ทำให้ท่านเสียใจ แม้จะรู้สึกผิด แต่ก็ไม่คิดกลับตัว เพราะคบคนพาลเป็นมิตร จึงเป็นพิษกับชีวี ผมหลงทำผิด “สูบ เสพ เสี่ยง” ครั้งแล้วครั้งเล่า จนกระทั่งเมื่ออายุครบ 20 ปี แม่จึงเอ่ยปากว่า “บวชให้แม่หน่อยได้ไหม”
เมื่อถึงคราวที่ไอวี่และผม จะต้องเดินทางกลับไปฮ่องกง ถึงเวลาที่จะต้องกล่าวคำอำลา เซย์ กู๊ด บาย (Say Good-Bye) กับโจฮันเนสเบิร์ก เมดดิเทชั่น เซนเตอร์ (Johannesburg Meditation Centre) หลวงพ่อครับ คำว่า Good Bye เป็นคำที่ทำให้เรารู้สึกถึงการพลัดพรากจากสิ่งที่เรารัก ผมจึงคิดว่า เราน่าจะเปลี่ยนวิธีร่ำลาเสียใหม่ ด้วยความเบิกบาน
กระผมมีความสุขมากๆ สุขใจ อิ่มใจ อย่างบอกไม่ถูก ชนิดที่ว่าสุขใดๆที่กระผมเคยได้รับมา ไม่สามารถนำมาเปรียบเทียบได้กับความสุขที่เกิดจากสมาธิ เพราะมันทำให้กระผมยิ้มได้ทั้งวัน รู้สึกอยากแบ่งปันความสุขให้กับคนรอบข้าง และกระผมก็คิดว่า ความสุขอย่างนี้นี่เอง ที่ทำให้พระเดชพระคุณหลวงพ่ออยากแบ่งปันความสุขให้กับทุกคนในโลก โดยที่ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยเลย
ชีวิตทั้งชีวิตของกระผมตอนนี้ เป็นไปเพื่อวัดพระธรรมกาย และเพื่อข้อความแห่งสันติภาพที่ผ่านออกมาจากสันติสุขภายใน เมื่อกระผมได้มีโอกาสเห็น ชาวพุทธ คริสต์ ยิว อิสลาม พี่ชาย น้องชาย พี่สาว น้องสาว ต่างมานั่งสมาธิเหมือนเป็นครอบครัวเดียวกัน มันทำให้น้ำตาแห่งความสุขของกระผมเอ่อล้นออกมา ความใฝ่ฝันของพวกเราเกี่ยวกับสันติภาพโลกได้กลายเป็นจริงแล้ว
