การไปเป็นลูกบุญธรรมคนอื่นแล้ว บางคนก็รู้จักพ่อแม่ที่แท้จริงของตนเองได้เร็ว บางคนช้า บางคนก็ไม่รู้จักเลย เป็นเพราะสร้างกรรมมาต่างกันอย่างไร
ระยะเวลาการอบรม วันศุกร์ที่ 9 กรกฎาคม – วันจันทร์ที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553 (112 วัน) วันบรรพชา วันอังคารที่ 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2553 ณ วัดพระธรรมกาย วันอุปสมบท วันพฤหัสบดีที่ 22 – วันเสาร์ที่ 24 กรกฎาคม พ.ศ. 2553
สติของชนเหล่าใดไปแล้วในพระพุทธเจ้าเป็นนิตย์ ทั้งกลางวันและกลางคืน ชนเหล่านั้นชื่อว่าเป็นสาวกของพระโคดม ตื่นอยู่ ตื่นดีแล้วในกาลทุกเมื่อ...
แล้วเหตุการณ์สำคัญในชีวิตนางภิกษุณีผู้เป็นมารดาก็เกิดขึ้น คือ นับตั้งแต่พระกุมารได้แยกจากนางไปถึง 12ปีนั้น นางได้แต่ร้องไห้ด้วยความคิดถึงบุตร มีความทุกข์เพราะความพลัดพราก ใบหน้าชุ่มไปด้วยน้ำตา วันหนึ่ง ขณะที่นางกำลังเดินบิณฑบาตอยู่นั้น ได้เห็นพระกุมารกัสสปะในระหว่างทางจึงดีใจร้องเรียกลูก แล้ววิ่งเข้าไปหาแต่ได้เซล้มลง
พระราชาทอดพระเนตรผมหงอกของตน ทรงสลดพระทัยในความเสื่อมของสังขารร่างกาย จึงตัดสินพระทัยออกผนวชเพื่อแสวงหาโมกขธรรม ทรงพระราชทานรางวัลให้ช่างกัลบก และประทานโอวาทแก่พระโอรสว่า "ลูกรัก ผมหงอกเส้นนี้ เสมือนเทวทูตมายืนอยู่ตรงหน้าของพ่อ พ่อได้รับความสุข จากสิริราชสมบัติมามากพอแล้ว ถึงเวลาที่ต้องออกแสวงหาความสุขภายในอันเป็นอมตะ
พระองค์ถือเอาความสิ้นไปของหยาดน้ำค้างนั้น เป็นอารมณ์ จึงมองเห็นภพทั้งสามดุจมีเพลิงลุกไปทั่ว จากนั้นได้เสด็จไปหาพระบิดาซึ่งกำลังประทับอยู่ ณ ศาลาวินิจฉัย เพื่อทูลลาบวช พระบิดาทรงห้ามว่า "อย่าผนวชเลย ถ้าเธอยังพร่องในเบญจกามคุณทั้งหลาย ฉันเพิ่มเติมให้ ถ้าผู้ใดเบียดเบียนเธอ ฉันก็จะห้ามปราม"
สำหรับที่นี่แล้ว... การแสวงหาความสุขที่แท้จริงบนพื้นฐานความแตกต่างทางความเชื่อนั้น ไม่เป็นอุปสรรคปัญหานำไปสู่ความแตกแยกครับ เพราะผู้มีบุญใช้แนวคิดสมานฉันท์แบบ “ความเชื่อดั้งเดิมอัญเชิญไว้บนหิ้งชั่วคราว แต่เวลานี้ขอทดลองศึกษาความจริงที่สามารถพิสูจน์ได้ด้วยตนเอง” ด้วยเหตุนี้ผู้มีบุญจึงได้มาเข้าร่วมโครงการฯ รวมทั้งสิ้น 23 ท่าน จาก 7 สัญชาติ ได้แก่ ชาวศรีลังกา, มาเลเซีย, บังคลาเทศ, อังกฤษ, เยอรมัน, แคนาดาและไทย แล้วก็ต้องปลื้มใจแบบทันควันเพราะเกิดผลเกินควรเกินคาดครับ
พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงแสดงอนุปุพพิกถา คือ ตรัสถึงการให้ทานว่าเป็นสิ่งที่ควรทำ เพราะเป็นการขจัดความตระหนี่ออกจากใจ จะได้เป็นบุญกุศลติดตัวข้ามภพข้ามชาติ เกิดมากี่ภพกี่ชาติจะได้ไม่ต้องลำบากในการทำมาหากิน จะได้สร้างบารมีได้อย่างสะดวกสบาย แล้วจึงตรัสเรื่องการรักษาศีล ซึ่งเป็นบ่อเกิดแห่งคุณความดีทั้งมวลที่จะทำให้มีความสุข ความบริสุทธิ์ทั้งในโลกนี้และโลกหน้า
