น้องชายคนที่ ๙ พอคลอดออกมาแล้ว ไม่มีลมหายใจ ทุกคนรออยู่นานจนกระทั่งแน่ใจว่าทารกเสียชีวิตแล้ว จึงคิดจะเอาไปฝัง แต่คุณแม่ไม่ยอม ขอร้องว่า อย่าเพิ่งเอาไปฝังเลยคุณแม่ร้องไห้กอดลูกชายไว้แนบอกตลอดเวลาทุกคนจึงยอมตามใจ
ความตายไม่มีนิมิตหมาย ไม่เคยละเว้นใคร ทั้งเด็กน้อยตัวเล็กๆและผู้ใหญ่ตัวโตๆ หมั่นสั่งสมบุญตั้งแต่วันนี้ เพื่อชีวิตที่ดีในปรโลก
ทุกชีวิตล้วนตกอยู่ภายใต้กฎแห่งกรรม แต่หากรู้หลักวิชชา เราก็สามารถผ่อนหนักเป็นเบา เบาเป็นหาย ตายแล้วไปสวรรค์ได้
ตัวลูกไม่ชอบการสัมผัสตัว แม้กับคุณแม่ของตนเอง เพราะชาติหนึ่งในอดีต ตัวลูกเกิดเป็นผู้หญิงมีทุกข์จากการครองเรือนมาก จึงได้หนีออกจากครอบครัวไปบวชเป็นแม่ชีโกนหัวแต่งชุดขาวเข้าวัด และได้รับคำอบรมสั่งสอนว่า ไม่ให้ยินดีในผัสสะหรือการสัมผัส
ด้วยความผูกพันที่มีต่อกัน และบุญที่ทำร่วมกันมา แม้ได้พบหน้ากันเป็นครั้งแรก แต่ความรักความปรารถนาดีที่มีต่อกันก็พลันบังเกิดขึ้น
บุญจากการสร้างพระธรรมกายประจำตัวเป็นบุญใหญ่มีอานิสงส์มาก จะส่งผลให้มีความสุขความเจริญ และยังปิดอบาย สร้างหนทางไปสวรรค์
สามีของลูกมีความปรารถนาลึกๆ ว่า เกิดมาชาตินี้อยากจะทำบุญเป็นประธานกฐินสักครั้งหนึ่ง แต่ผ่านมาเนิ่นนานถึง ๙ ปี ก็ยังไม่สำเร็จ จึงทำให้ความรู้สึกนี้คาใจเรื่อยมา จนกระทั่งมีสัญญาณอันตรายเกิดขึ้นกับชีวิต
ที่กระผมอยู่รอดมาทุกวันนี้ได้นานถึง 41 เดือนหรือสามปีกว่าๆแล้วทั้งๆที่เป็นมะเร็งระยะสุดท้าย เพราะบุญจากการสร้างองค์พระล้วนๆเลยครับ
ภายหลังจากที่สามีของลูก...เสียชีวิตลงอย่างกะทันหันด้วยโรคหัวใจล้มเหลวแบบเฉียบพลัน ด้วยความที่ตัวเขาเสียชีวิตหรือหมดลมหายใจแบบไม่ทันได้ตั้งตัว จึงทำให้เมื่อกายละเอียดของเขาหลุดออกมาจากกายหยาบ สามีของลูกจึงอยู่ในอาการมึนๆ งงๆ
เรื่องราวของเจ้าชายผู้สลดใจในภัยจากสงคราม จึงมุ่งมั่นที่จะยุติสงครามระหว่างแคว้นที่จะกำลังจะเกิดขึ้น
