วัดพระธรรมกายนิวเจอร์ซี ประเทศสหรัฐอเมริกา ได้จัดปฏิบัติธรรมสำหรับชาวท้องถิ่น
ร่วมสร้างปัญญาบารมีด้วยการเป็นเจ้าภาพจัดพิมพ์หนังสือ เดินไปสู่ความสุข (ภาษาอังกฤษ) สอบถามรายละเอียดเพิ่มเติมได้ที่ สำนักต่างประเทศ วัดพระธรรมกาย โทรศัพท์ 085-225-5670
ศูนย์ปฏิบัติธรรมนานาชาติสมุยจัดรีทรีตปฏิบัติธรรมครั้งที่ 78 สำหรับชาวต่างชาติ โดยมีผู้เข้าร่วมจากหลายประเทศ โดยมุ่งหวังในการค้นหาความสงบและสันติสุขภายใน
การฝึกใจให้หยุดนิ่งเป็นหนทางสู่ความสุขและนิพพาน ผ่านการย้อนวัยและกำหนดจิตเพื่อปลดปล่อยจากความคิดที่ทับถม ทำให้สมาธิและความสงบเกิดขึ้นในใจ.
หนังสือพิมพ์ประจำเมืองเอ้าสบวร์กที่มีผู้อ่านมากที่สุด ได้ลงข่าวบุญสว่างตอนหนึ่งว่า “ท้องถนนทั่วไปว่างเปล่า ยกเว้นในเมืองเคอร์นิคส์บรุน ที่มีทั้งรถยนต์ส่วนตัวและรถบัสจำนวนมากมุ่งตรงสู่วัดพระธรรมกายบาวาเรีย ในพิธีกรรมได้มีชาวยุโรปจากประเทศต่างๆ มาร่วมกันหลายพันคน และชายชาวยุโรปยังได้ร่วมกันทำหน้าที่เป็นเทวดาอัญเชิญลูกนิมิตจากประเทศไทย มาไว้ที่ใจกลางอุโบสถอีกด้วย”
คนผู้โกรธย่อมประพฤติในสิ่งที่ไม่เป็นประโยชน์ ย่อมไม่รู้จักความเจริญ ย่อมมีภัยที่เกิดขึ้นแล้วในภายใน แต่คนผู้โกรธนั้นย่อมไม่รู้สึก เพราะคนโกรธย่อมไม่รู้อรรถ ไม่เห็นธรรม และย่อมขาดสติ จึงพลั้งพลาดไปก่อกรรมทำเข็ญ ภายหลังเมื่อหายโกรธแล้ว เขาย่อมเดือดร้อนเหมือนถูกไฟไหม้
เมื่อธรรมเทพบุตร เห็นอธรรมเทพบุตรไม่ให้หนทางแน่แล้ว จึงกล่าวว่า ถ้า หากท่านเป็นผู้กระหายในสงคราม ชอบใจในการล้างผลาญ แม้ผู้หลักผู้ใหญ่และครูของท่านที่จะคอย ตักเตือนท่านก็ไม่มี เราธรรมเทพบุตรก็จะขอยอมเป็นผู้ให้หนทางแก่ท่านเอง เราจะไม่ขุ่นมัว แต่จะทำใจให้เปี่ยมไปด้วยความรักและปรารถนาดี
เราเกิดมาเพื่อสร้างบารมี การสร้างบารมีเป็นงานที่แท้จริงของมวลมนุษยชาติ พระบรมโพธิสัตว์ในกาลก่อนท่านทำอย่างนี้ คือสร้างบารมีไปจนกว่าบารมีจะเต็มเปี่ยม ได้บรรลุจุดหมายปลายทางของชีวิต ดังนั้น เราเกิดมาภพชาติหนึ่ง ก็เพื่อสั่งสมบุญบารมีเท่านั้น บุญที่เราได้ทำไว้ดีแล้ว จะเป็นเสบียงในการเดินทางไกลในสังสารวัฏ ทำให้เรามีความสุขตลอดเส้นทางของชีวิต
สิ่งที่เกิดขึ้นได้ยากในโลก อาจเกิดขึ้นได้อย่างทันทีทันใด ด้วยวิธีที่ง่ายที่สุด อย่างที่เรานึกไม่ถึงเลย ก็คือ การหยุดใจของเราไว้ที่ตำแหน่งที่ถูกต้องอย่างสบายๆ และสัมผัสแหล่งแห่งสันติสุขภายในเสียก่อน จนกระทั่งได้พบสันติสุขแรก นี้เป็นโนว์ฮาว (Know-how) ของการสร้างสันติภาพโลกอย่างง่ายๆ ที่มีอยู่คู่โลกมานานแล้ว ดังเช่นเคยบังเกิดขึ้นแล้วในสังคมในสมัยเมื่อสองพันกว่าปี แต่ความรู้นี้ได้ขาดหายไปในช่วงหลัง
โยมพ่อโยมแม่ของสามเณร เห็นพวกโจรกำลังเตรียมมีดเตรียมหลาวต่อหน้าต่อตา ทั้งหวาดกลัวต่อมรณภัย ทั้งโกรธเคืองตัดพ้อสามเณรที่ไม่ยอมบอก ว่า ในป่ามีโจรคอยดักทำร้าย ปล่อยให้พ่อแม่มาหาที่ตายแท้ๆ สงสัยสามเณรคงเป็นพวกเดียวกับโจร ๕๐๐ เหล่านี้เป็นแน่ พวกโจรได้ยินเสียงพร่ำบ่นของคนทั้งสอง จึงรู้ว่าสามเณรเป็นคนรักษาคำพูด แม้เป็นโยมพ่อโยมแม่ก็ไม่ยอมบอก เพราะกลัวจะเสียสัจจะที่ให้ไว้กับโจร
