ถึงตอนนี้ผมรู้แล้วครับว่า สมาธินั้นสำคัญกับผม และคนรอบข้าง การได้มารู้จัก The Middle Way และได้มาบวช ถือเป็นจุดเปลี่ยนที่สำคัญในชีวิตของผม ผมจะแนะนำสมาธิให้คนรอบข้างของผม โดยเริ่มจากครอบครัวของผมก่อน ผมจะนั่งสมาธิทุกวัน และถ้าผมมีเวลาว่างหรือต้องการนั่งสมาธิ ผมจะมาเข้าร่วมโครงการปฏิบัติธรรมนานาชาติ The Middle Way อีกแน่นอนครับ
มิตรภาพที่เกิดจากการดื่มสุราเป็นน้ำสาบานนั้น จะมีความยั่งยืนอย่างไร, ทำยังไงจึงจะแก้การสร้างค่านิยมที่ผิดๆที่ว่า " ตำรวจทหารต้องมีความเข้มแข็ง ด้วยการดื่มสุรา" ได้, ทหารตำรวจ ถ้ามีโอกาสได้บรรพชาอุปสมบท ควรที่จะศึกษาธรรมะข้อใด
คุณครูไม่ใหญ่เจ้าคะ การขอเลิกกับสิ่งที่เราเสพติดมากว่า 20 ปี นั้นไม่ใช่เรื่องหมูๆเลยเจ้าค่ะ มันเป็นเสืออย่างยิ่ง ลูกสามารถเลิกดื่มสุรา เลิกเล่นการพนันมาได้ตามลำดับ แต่การเลิกสูบบุหรี่นั้น เป็นเสือเขี้ยวตันค่ะ เลิกยากมากๆ แต่เสือรึจะสู้ศูนย์ ศูนย์ที่ว่าคือศูนย์กลางกายฐานที่ 7 เมื่อความอยากเสพเข้ามาในใจ ลูกก็จะนั่งสมาธิเอาใจหลบไว้ที่ศูนย์กลางกายฐานที่ 7
พอหยุดไปเรื่อยๆ จากที่เห็นตัวเองเป็นพระห่มจีวร ในกลางท้อง อยู่ๆก็กลายเป็นองค์พระแก้วใส องค์พระสว่างมาก ผุดซ้อน ขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ผมปลื้มมากครับ ผมนั่งปลื้มไปได้สักพัก เสียง สัพเพ…ของพระอาจารย์ก็ดังขึ้น
เพราะแม้นว่าถ้าผมเป็นมหาเศรษฐีที่รวยขนาดไหน แต่จะช่วยคนทั้งโลกนั้น คงช่วยได้ยาก เอาอะไรไปให้ก็ไม่เพียงพอ สักวันก็หมด แต่ถ้าเอาธรรมะของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าไปมอบให้เขา เราให้ได้ทั้งโลก ให้เท่าไหร่ก็ไม่มีวันหมด ให้อริยทรัพย์ดีกว่าให้โลกียทรัพย์ งานของนักบวชจึงเป็นงานที่แท้จริงของชีวิต
เรื่องราวชีวิตครอบครัวของ เด็กชาย อายุ 11 ปี ลูกครึ่งไทย-เยอรมัน...คุณพ่อของเขาติดน้ำเมาอย่างมาก กลับมาจากที่ทำงานถึงบ้าน ก็ดื่มน้ำเมาไม่เคยสนใจครอบครัว ขนาดนอนป่วยรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล ยังต้องแอบดื่ม ต่อมา คุณแม่ของเขา ทนไม่ไหว ฟ้องหย่า...สุดท้าย คุณพ่อของเขาตัดสินใจฆ่าตัวตาย...ตัวเขาเอง แม้ว่าจะเป็นลูกชาวเยอรมัน แต่ก็ชอบการบวช เคยบวชเป็นสามเณร เพราะตั้งใจจะเอาบุญบวชช่วยคุณแม่ที่เจ็บป่วย และมีความตั้งใจว่าเมื่อโตขึ้นจะบวชตลอดชีวิต
จดหมายจากใจพระมหาเปรียญธรรม 9 ประโยค 1.พระมหาเฉลิม ปญฺญาภรโณ พรรษา 17 อายุ 46 ปี 2. พระมหานิติวิทย์ วฑฺฒชโย อายุ 23 ปี
พอผมสัมมาอะระหังไปเรื่อยๆ อยู่ๆ ใจมันรวมเป็นก้อน จนเหมือนมีก้อนพลังกลมๆ อยู่ในท้อง เป็นก้อนที่ทำให้ผมมีปีติ มีความสุขไปตลอดเส้นทางเดินธุดงค์ที่ยาวที่สุดในโลกทั้ง 26 วันเลยครับ
ทุกก้าวที่ย่าง ผมจะสัมมาอะระหัง นับไปด้วย ประคองใจนึกถึงศูนย์กลางกายไปด้วย พอสัมมาอะระหังได้ประมาณ 3,000 ครั้ง ใจก็เริ่มนิ่ง นิ่งจนตัวเองยังแปลกใจว่า เดินก็นิ่งได้ และรู้สึกอยากให้ใจอยู่ในศูนย์กลางกายตลอดไปเพราะมีความสุขมาก
