ตลอดชีวิตที่ผ่านมา สิ่งที่เป็นปัญหาสำหรับชีวิต คือ ฉันไม่รู้ว่าอะไรคือความสุข เพราะไม่ชอบกิน ไม่ชอบเที่ยว ไม่ชอบดูหนัง การเป็นมนุษย์ก็ทุกข์มากพออยู่แล้ว แต่การไม่รู้ว่า อะไรคือความสุข มันคือความทุกข์ที่ทรมานยิ่งกว่า
ทุกวันนี้ ลูกก็ยังเห็นองค์พระอยู่ พอทำใจนิ่งๆ ท่านก็จะผุดขยายขึ้นมาเหมือนเดิม เห็นทั้งหลับตา ลืมตา ที่น่าอัศจรรย์ คือ ขาของลูกไม่รู้สึกปวดอีกเลย นั่งได้สบายๆเป็นชั่วโมง เวลานั่งสมาธิ สามีของลูกก็จะมานั่งด้วยกัน พอนั่งเสร็จ ลูกจะหันไปทางสามี พร้อมกับยกนิ้วโป้งให้สามี แล้วพูดว่า "เยี่ยม...เลิศ...มาอนุโมทนาบุญกับฉันสิ" สามีก็จะ "สาธุ"
แต่ก่อนหลงคิดมาตลอด 42ปีว่า ความสุขอยู่ที่เงินทอง บ้าน รถ และการเป็นอยู่อย่างสุขสบาย แต่ตอนนี้เจอแล้ว ความสุขอยู่ที่นี่เอง เดินอ้อมหาซะไกล วิ่งหาซะจนเกือบแย่ ที่แท้ก็อยู่ในตัวของเรานี่เอง
เมื่อก่อนภรรยาผม จะหงุดหงิดง่าย โมโหร้าย และมักชวนทะเลาะ ผมจึงใช้เทคนิคสร้างสันติสุขในครอบครัวอย่างง่ายๆ คือ เมื่อใดที่เธออารมณ์ไม่ดี เริ่มบ่น ผมจะรีบไปเปิด DMC ทันที แล้วบอกว่า "ดูสิ เดี๋ยวไปเกิดเป็นยักษ์นะ ทำไมเราไม่พูดกันดีๆ ทำไมต้องโมโห เห็นมั้ย...ดูหลวงพ่อสิ ท่านยิ้ม ท่านไม่โกรธ" เธอก็จะหยุดคิดแล้วสักครู่เธอก็หยุดบ่น เธอใจเย็น มีเหตุผลมากขึ้น ผมทึ่งจริงๆ ครับ ที่ DMC ทำให้เธอเปลี่ยนแปลงไปอย่างใหญ่หลวงครับ
พระเดชพระคุณหลวงพ่อ เป็นพระที่มีแค่ผ้าจีวร บาตรใบเดียว แต่พระเดชพระคุณหลวงพ่อเป็นผู้ให้สิ่งที่ยิ่งใหญ่กับประชาชนทั้งโลก ให้เขาได้พบความสุขที่แท้จริง ส่วนตัวลูกแม้มีทุกอย่างทั้งความรู้ ความสามารถ การศึกษา มีเงินทองใช้จ่ายได้คล่อง แต่กลับไม่มีความสุขเลยแม้แต่นิดเดียว
จากนั้น ดวงแก้วก็เริ่มขยายกว้างขึ้นและสว่างขึ้น แล้วฉันก็เป็นอันหนึ่งอันเดียวกับความสว่างนั้น และต่อมาฉันก็กลายเป็นศูนย์กลางของความสว่าง แล้วฉันก็ถูกดูดเข้าไปข้างใน ลึกเข้าไปเรื่อยๆ แล้วตัวฉันเองก็เคลื่อนผ่านดวงแก้ว ดวงแล้ว ดวงเล่า และดวงแต่ละดวง ที่ผ่านเข้าไป จะสว่าง มากขึ้นๆ
ตอนนี้ผมไม่เห็นโครงกระดูกแก้วอีกแล้ว ผมเห็นแต่ลูกมะพร้าวที่ใสเป็นแก้วและมีความสว่าง ในท้องของผม อืมม์..บางที ก็ไม่เชิงเรียกว่าลูกมะพร้าวนะ เพราะมันเป็นลูกกลมๆเหมือนลูกโลก แต่มีขนาดกลางๆเหมือนลูก Ball แปลกนะที่เวลานั่งสมาธิแล้ว เมื่อผมเห็นลูกกลมๆใสนี้ ผมกลับมีความสุขมาก
ปกติเวลาไปตรวจงานลูกน้อง ถ้าไม่พอใจ ฉันก็จะว่าพวกเขาด้วยความฉุนเฉียวทันที และไม่สามารถควบคุมอารมณ์ของตัวเองได้ ฉันต้องไปหาหมอ และกินยาระงับความเครียดตลอด แต่ตอนนี้ฉันลืมเรื่องหมอไปหมดแล้ว ลูกน้องก็คุยกันว่า ทำไมฉันเงียบสงบได้ขนาดนี้...ฉันอยากบอกทุกคนในโลกว่า "ตอนนี้ฉันมีความสงบและความสุขอยู่ภายในตลอด...ฉันเข้าใจแล้วล่ะว่าเราต้องนั่งสมาธิทุกวัน"
หลังจากนั้น ชีวิตเริ่มมีการเปลี่ยนแปลง อย่างเวลานอนก็คล้ายๆกับว่า ใจดิ่งเข้าสู่ศูนย์กลางกาย เข้าๆออกๆอยู่อย่างนี้ หลับเป็นสุข ตื่นก็เป็นสุข ทำให้ลูกเข้าใจคำว่า "นอนหลับอยู่ในอู่ทะเลบุญ" ค่ะ...เหมือนชีวิตของเรา ไม่ต้องการอะไรแล้ว ไม่สนใจสิ่งนอกกาย ทั้งๆที่ลูกเคยฟุ่มเฟือย เคยอยากได้โน่น อยากได้นี่ แต่ตอนนี้ไม่อยากแล้ว อยากนั่งหลับตาทำใจเฉยๆแค่นั้น
สักครู่ ตัวของผมก็หายไป เหลือแต่ดวงอาทิตย์ที่เย็นๆดวงนั้น ซึ่งก็กลายเป็นดวงอาทิตย์ที่นวลๆสว่างๆ ผมมีความสุขมากๆ นั่งอย่างมีความสุขสักครู่ ก็หมดเวลา ผมเสียดายมากเลยครับ อยากให้นั่งได้อย่างเดิมอีก
