ตอนนี้ ลูกพระธัมมฯที่ สปป. ลาว ชวนกันบวช 7,000 รูป ได้เกือบ 20 คนแล้วค่ะ ความแรงของบุญทะลุชายแดนไปถึงกัมพูชา จะมีลูกพระธัมฯเพื่อนๆลูกๆมาบวชอีก 5 คน ด้วยค่ะ งานนี้ขอพวกขะน้อย ลูกพระธัมฯ ฝั่งลาว กัมพูชาได้บุญด้วยคนนะเจ้าคะ
ผมได้ร่วมทำบุญหลายๆบุญของทางวัด รู้สึกประทับใจในความตั้งใจทุ่มเทเพื่อฟื้นฟูศีลธรรมและเชิดชูพระพุทธศาสนาของคุณครูไม่ใหญ่ และบุคลากรทุกฝ่ายของวัดพระธรรมกายเป็นอย่างมาก จึงเป็นแรงผลักดันให้กระผมอยากเป็นตัวจักรตัวหนึ่งของคุณครูไม่ใหญ่ ที่คอยขับเคลื่อนนำพาเหล่าสรรพสัตว์ไปสู่ที่สุดแห่งธรรม
ตงตงแม้จะบวชในโครงการ 7,000 รูป 7,000 ตำบลไม่ได้ เพราะตงตง มีอายุเพียง 8 ขวบเศษ แต่ก็ไม่ยอมตกบุญในครั้งนี้ครับ ตงตงจึงออกไปเชิญชวนคนบวช พร้อมกับ คุณป้า คุณน้า คุณอาและน้องเหมย ซึ่งมีอายุ 5 ขวบ น้องสาว ของตงตง เองครับ
ด้วยจิตที่จะอนุเคราะห์พระราชา พระปัจเจกพุทธเจ้าจึงถวายพระพรว่า "ธรรมดานักโทษย่อมไม่ยินดีในเรือนจำ มีแต่ดิ้นรนแสวงหาหนทางออกจากเรือนจำนั้นอย่างเดียว ขอพระองค์จงเป็นเช่นนั้นเถิด จงเห็นภพทั้งหมดเหมือนเรือนจำเถิด โลกนี้ถูกความมืด คือ อวิชชา ห่อหุ้มไว้ ตราบใดที่สัตวโลกยังไม่ได้รับแสงสว่างจากพระสัทธรรม เปรียบเสมือนตกอยู่ในคุกมืด..."
แดนอาทิตย์อุทัยขณะนี้กำลังร้อนระอุไปด้วยไฟแห่งการทำหน้าที่สร้างองค์พระ ปิดเจดีย์ ทุกย่างก้าวเขย่าไปทั้งเกาะญี่ปุ่น จากเป้าหมาย 12,700 องค์ ก็ขยับเป้าหมายเพิ่มแล้วเพิ่มอีก อย่างไม่มีขีดจำกัด
เมื่อถึงคราวที่ไอวี่และผม จะต้องเดินทางกลับไปฮ่องกง ถึงเวลาที่จะต้องกล่าวคำอำลา เซย์ กู๊ด บาย (Say Good-Bye) กับโจฮันเนสเบิร์ก เมดดิเทชั่น เซนเตอร์ (Johannesburg Meditation Centre) หลวงพ่อครับ คำว่า Good Bye เป็นคำที่ทำให้เรารู้สึกถึงการพลัดพรากจากสิ่งที่เรารัก ผมจึงคิดว่า เราน่าจะเปลี่ยนวิธีร่ำลาเสียใหม่ ด้วยความเบิกบาน
ก่อนที่ผมจะก้าวมาเป็นอาสาพันธุ์ตะวัน รุ่นที่ 1 นั้น ผมยังไม่อยากจะเชื่อตัวเองเลยครับว่า จะเข้ามาสร้างบารมีในวัดได้ เพราะดูจากชีวิตในอดีตแล้วไม่น่าจะเดินทางเข้ามาเส้นทางนี้ได้ คงจะใช้ชีวิตเหมือนคนทั่วๆไป ที่ใช้ชีวิตไปวันๆ ไม่มีแก่นสารอะไร ก็เพราะในช่วงเรียนระดับ ปวส. ช่างไฟฟ้า ผมเป็นเด็กช่าง ชีวิตช่วงนั้นเป็นชีวิตที่ค่อนข้างที่จะมืดมนครับ เพราะสังคมสิ่งแวดล้อม อยู่ในวงเหล้า การพนัน อบายมุขทุกอย่าง เพราะระบบ รุ่นพี่นั้นแรงมาก ผมเพิ่งจะมาดื่มเหล้าเป็นก็ช่วงขึ้น ปวส.1 สังคมนำพาชีวิตผมไปในทางเสื่อม ช่วงที่เรียน คำว่าศีล ก็ไม่มีในใจของผมเลยแม้แต่ข้อเดียวครับ ถือคติว่า เที่ยวไหน เที่ยวกัน เมาไหน เมานั่น ชีวิตไม่ต้องคิดอะไรมากเพราะคิดว่ามันเป็นปกติธรรมดาของลูกผู้ชายที่เขาทำ กันว่า อย่างนี้สิ เขาถึงจะเรียกว่า Man
ลูกชื่อ พนมมาศ ผลแรก เป็นครูโรงเรียนเทศบาล 6 (ถนนโคกเคียน) สังกัดเทศบาลเมืองนราธิวาส อ.เมือง จ.นราธิวาส ลูกเป็นครู มีภูมิลำเนาอยู่ในจังหวัดนราธิวาส ปฏิบัติหน้าที่ครูมากว่า 20 ปี จากการปฏิบัติหน้าที่หลายองค์กร ไม่ว่าจะเป็นครูโรงเรียนเอกชน หรือ การใช้ชีวิตผูกพันกับนักเรียนชนบท ในโรงเรียนเอกชนสอนศาสนาอิสลาม (โรงเรียนปอเนาะ) และปัจจุบันปฏิบัติหน้าที่ครูในสังกัดสำนักการศึกษาเทศบาลเมืองนราธิวาส รู้และเข้าใจวิถีชีวิต วัฒนธรรม ประเพณีของประชาชน 3 จังหวัดชายแดนใต้ดียิ่งนัก ที่ผ่านมาเคยอยู่อย่างอบอุ่น มีความเข้าใจ ช่วยเหลือเกื้อกูลไม่ว่าจะเป็นพุทธ หรือ มุสลิม แต่พอเหตุการณ์ต่างๆเกิดขึ้น ความรู้สึกหวาดกลัว กังวลใจ กับสถานการณ์เหล่านั้นก็มากขึ้น คิดว่าสักวันหนึ่ง ครูผู้โชคร้ายคนนั้น ก็คงเป็นเรา เพราะเพื่อนเราหลายคนก็จากเราไปด้วยเหตุการณ์ร้ายเหล่านั้น ถ้าเป็นเราจะทำอย่างไร ได้แต่ปลอบและให้กำลังใจตนเอง ถ้าอะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด คงเป็นเวรกรรมของเรา แต่สิ่งหนึ่งที่ย้ำกับตนเองตลอดเวลาว่า ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็จะไม่ขอย้ายไปจากที่นี่ เพราะที่นี่ก็คือบ้านเกิดเมืองนอนของเรา บรรพบุรุษของเราอยู่ที่นี่ ถ้าจะต้องตายก็ขอให้ผืนแผ่นดินตรงนี้ได้กลบหน้าเรา
ลูก ธิดา วรรณลักษณ์ ผู้อำนวยการโรงเรียนบ้านปอเน๊าะ ตำบล ปลุรู อำเภอสุไหงปาดี จังหวัดนราธิวาส หลวงพ่อเจ้าคะ ตอนนี้ลูกอยู่ที่บ้านที่จังหวัดนราธิวาส ร่วมทุกข์ ร่วมสุข กับเพื่อนๆครู 4 จังหวัดชายแดนใต้ เมื่อวันที่ 16 มกราคม ที่ทางราชการกำหนดให้เป็นวันครูแห่งชาติมาถึง ภาพที่ปรากฏชัดในความทรงจำของลูกนอกจากพ่อ แม่ ผู้ให้กำเนิดและครูบาอาจารย์ ผู้ประสิทธิ์ ประสาทวิชาความรู้ , ภาพๆหนึ่งที่ปรากฏชัดเจน ณ กลางใจของลูก คือ ภาพของพระเดชพระคุณหลวงพ่อคุณครูไม่ใหญ่ ผู้เป็นคุณครูที่ยิ่งใหญ่ในดวงใจของพวกเราคุณครูผู้ให้แสงสว่าง ใน 4 จังหวัดชายแดนภาคใต้
