คุณเคอลีนเล่าว่า “ดิฉันทำใจว่างๆที่ศูนย์กลางกาย แบบไม่ต้องทำอะไรเลย เพียงไม่นาน ร่างกายก็กลืนเข้ากับบรรยากาศ พร้อมกับใจที่นุ่มๆ แล้วบรรยากาศก็ขยายออกไปคลุมเส้นขอบฟ้า...แล้วพระอาทิตย์ก็โผล่ขึ้นมาเอง ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นที่ศูนย์กลางกาย”
ในขณะที่เรากำลังเตรียมและจัดงานวิสาขบูชาอย่างเพลิดเพลินอยู่นั้น ก็พบเรื่องราวอัศจรรย์เกิดขึ้นหลายประการ เป็นประจักษ์พยานถึงความสำคัญของวันนี้ ที่มีต่อพุทธศาสนิกชนชาวมองโกเลียและชาวโลก
เท่านั้นแหละครับ แผ่นเหล็กไปเกี่ยวกับสายไฟ ทำให้กระแสไฟ 220โวลต์วิ่งเข้าสู่ร่างกาย มือของกระผมยึดติดแผ่นเหล็กแน่น ความเจ็บปวดชาหนึบไปถึงปลายเท้า รู้ทันทีว่าความตายมาถึงแล้ว กระผมหลับตาลง ยอมรับความตายอย่างมีสติ พร้อมกับใจคลายความห่วงกังวลทั้งหมด มุ่งกลับฐานที่เจ็ดทันที
มะเร็งลามจากต่อมน้ำเหลืองสู่ลำคอ แล้วลามต่อไปถึงปอด อันเป็นระยะสุดท้าย วินาทีนั้น...ลูกหวาดกลัวจนตัวสั่น หน้าซีดเหมือนไก่ถูกต้มสุก รู้สึกเคว้งคว้าง สับสน เหมือนหลงทางอยู่กลางป่าเพียงลำพัง หวั่นไหว หวาดกลัวมรณภัยที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ แต่ใครเล่าจะยอมตายจากลูกน้อยที่แสนรักแสนห่วงใย ตราบยังมีลมหายใจ ชีวิตย่อมมีความหวัง
จากเหตุวันนั้นก็มีข่าวโจมตีวัด กล่าวหาว่ายิงเลเซอร์ไปที่ดวงอาทิตย์ ฟังแล้วน่าหัวร่อ ลูกคิดว่าเป็นไปไม่ได้ ถ้าทำได้จริง ๆ ทำไมเขาไม่ทำให้เราเห็นด้วย ทั้งที่เราก็อยู่ในเหตุการณ์ แต่ไม่เห็นอะไรเลย
ชายคนหนึ่ง สนใจในเรื่องของไสยเวท ได้ฝึกฝนด้วยตนเอง จนเกิดอาการป่วย เพราะใช้วิชาโดยไม่ได้ยกครู ...จนลูกพี่ลูกน้องของเขาคนหนึ่ง ได้มาทำพิธียกครูให้ จึงหายป่วย และใช้วิชารักษาผู้คนได้ ...ความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์ ผู้เป็นศิษย์ กับวิทยาธร ผู้เป็นอาจารย์เจ้าของวิชา ...การติดต่อส่งดอกไม้และว่าน ให้กันโดยมีวิทยาธรเป็นสื่อกลาง ..
ตั้งแต่นั้นมาป้าจวบก็พกพระของขวัญติดตัวตลอดเวลา ไม่ว่าจะออกไปไหน ไปจ่ายตลาด หรือไปขายข้าวแกงไม่เคยให้ห่างจากตัวเลย และเมื่อป้าจวบกับลูกสาวได้รู้ว่า คุณครูไม่ใหญ่กล่าวว่า “พระของขวัญนี้ท่านมีชีวิต ไปไหนมาไหนได้ แล้วที่สำคัญท่านมีเจ้าของ” ทั้งคู่ก็ถึงกับอึ้ง ทึ่ง และก็ขนลุกไปตามๆกัน และถ้ามีโอกาสทั้งสองแม่ลูกก็อยากจะมาร่วมงานทอดกฐินหลวงปู่ ในวันที่ 2 พฤศจิกายน พ.ศ.2551 นี้ด้วย
กำหนดการงานแถลงข่าววันรวมพลังเด็กดีวีสตาร์ ครั้งที่ 9 วันอาทิตย์ที่ 7 ธันวาคม พ.ศ.2557 ณ โรงภาพยนตร์ 1 มหารัตนวิหารคด (คอร์ 4 – 5) วัดพระธรรมกาย จังหวัดปทุมธานี
ก่อนจะเข้าวัดพระธรรมกายลูกและครอบครัวชอบทำบุญกันอยู่แล้วค่ะ โดยเฉพาะเทพบุตรข้างกายจะสวดมนต์ นั่งสมาธิ อาราธนาศีล 5 เป็นประจำทุกวัน แล้วไม่ว่าใครบอกบุญอะไรมาเราจะร่วมทำทุกครั้งเลย ลูกมีความสุขที่ได้ทำบุญแต่ก็มีข้อข้องใจว่านอกจากความสุขแล้ว ที่สุดของบุญคืออะไร..? แต่ตอนนั้นไม่มีใครให้คำตอบลูกได้เลยค่ะ
