แม้กรมการศาสนาจะใช้คำว่า กรมการศาสนาปกครองพระ ก็พูดได้ไม่เต็มปาก เพราะจริงๆ แล้วตามพระวินัย การปกครองสงฆ์จะอยู่ในลักษณะให้อยู่ร่วมกันด้วยความเคารพ แบบพ่อรักลูก
เราควรจะให้เด็กๆ มีอิสระในทางความคิด แต่ที่วัดพระธรรมกาย ทำไมจึงสนับสนุนให้มีการฝึกสมาธิแก่เด็กตั้งแต่อายุ ๒-๓ ขวบจะไม่เป็นการกะเกณฑ์เด็กๆ มากไปหรือเปล่า
คนที่ในอดีตทำบุญบ้าง ไม่ทำบ้าง เวลาทำก็ทำคราวละมากๆ แต่ถ้าขี้เกียจก็ไม่ทำเลย พอบุญที่สร้างไว้คราวละมากๆ มาส่งผล ก็ทำให้ได้เป็นนายกรัฐมนตรีอยู่ระยะหนึ่ง พอหมดบุญก็หมดวาระ
วิธีจะทดแทนคุณผู้มีพระคุณอย่างยิ่งของเรา ให้ได้สูงสุดคือ ให้ท่านได้รู้ความจริงเกี่ยวกับโลกและชีวิตเป็นสัมมาทิฏฐิบุคคล แล้วดำเนินชีวิตไปในเส้นทางที่ถูกต้อง
ถ้าท้องถิ่นใด ชาวบ้านใส่บาตรไม่ใส่กับข้าวกันเลยทั้งหมู่บ้าน ไม่มีการส่งปิ่นโตกับข้าวไปรอท่าไว้ที่วัดด้วย ปล่อยให้หลวงปู่ หลวงตา อดแห้งอดแล้งกินข้าวเปล่าๆ ชาติหน้าถึงคราวบุญส่งผลให้มีเงิน ก็มีอันเป็นให้ไปอดแห้งอดแล้งเหมือนที่ทำกับพระ ถึงคราวจะได้อะไรมาก็ขาดๆ เกินๆ ทั้งนี้ทั้งนั้นก็เป็นผลมาจากการถวายทานที่ไม่ประณีตของเราเอง
เพื่อนบ้านนั้นหากผูกมิตรไว้ดีแล้ว เขาจะเป็นเสมือนญาติสนิทที่คอยเอื้ออาทร ปกป้องภัยอันตรายให้เรา รั้วน้ำใจนั้นดีกว่ารั้วเหล็กหลายเท่า เราควรทำให้บุคคลที่อยู่รอบบ้านเป็นเพื่อนของเรา
ผู้ที่เข้าถึงธรรมกายขั้นต้น จะอยู่กึ่งกลางระหว่างโลกมนุษย์กับพระนิพพาน ถ้าขยันฝึกอบรมตัวเองต่อไป โอกาสที่กิเลสจะหมดก็มี ถ้าขี้เกียจเลิกนั่งและไม่ประคองสมาธิให้ดี กิเลสก็มาตามเดิม
การฝึกสมาธิจะมีกี่วิธีก็ตาม เริ่มต้นอาจต่างกัน แต่เมื่อฝึกไปแล้วในที่สุดจะเหมือนกันคือ เมื่อถึงจุดหนึ่งจะได้เข้าดวงปฐมมรรคด้วยกันทุกวิธี จากนั้นก็เดินทางเดียวกัน คือเข้าถึงธรรมกาย
พระท่านเดินรับบิณฑบาตจากหลายบ้านจนของล้นบาตร ก็เพื่อรักษาศรัทธาญาติโยม ส่วนโยมก็ควรเห็นใจพระ อย่าให้ท่านหอบหิ้วจนทุลักทุเลเลย
พวกเราที่ยังมีชีวิตอยู่ ความชั่วอย่าไปทำเลยนะ ขอให้ตั้งใจทำความดี สะสมบุญให้เต็มที่ เมื่อละโลกไปแล้ว ถึงจะไม่มีใครทำบุญอุทิศส่วนกุศลให้ เราก็ยังมีเสบียงบุญที่เคยสะสมไว้ขณะยังมีชีวิตอยู่เอาไว้ใช้ หรือถ้าจะมีใครอุทิศส่วนกุศลไปให้อีก เราก็สามารถรับได้สบาย ๆ
