เมื่อลูกได้นั่งสมาธิในครั้งแรกๆ ลูกทำใจหยุดนิ่งไม่ได้เลย คิดเยอะ คิดไปไหนต่อไหน พยายามควานหาศูนย์กลางกายว่า อยู่ตรงไหน หาเท่าไหร่ก็หาไม่เจอ เพ่งก็แล้ว จ้องก็แล้ว ยังได้ซดน้ำแห้วอยู่เหมือนเดิม ยิ่งเพ่ง ยิ่งจ้อง ก็ยิ่งจ๋อง ยิ่งเครียด
ปกติ ดิฉันชอบอะไรที่เป็นไทยๆ หรือ ตะวันออก ดิฉันคิดว่า การที่ดิฉันสนใจสมาธิ เพราะถือว่าเป็นเรื่องธรรมดาของมนุษย์ ที่จะสามารถค้นหาสิ่งใหม่ๆจากสิ่งที่เคยจำเจ ถ้ามีประสบการณ์ใหม่ๆ ก็น่าจะลองดู ถ้าสิ่งนั้นเป็นความสุขสงบ ก็ไม่น่าผิดหลักคริสต์ศาสนา
