ที่ศูนย์อบรมวัดป่าโค จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ตลอดเส้นทางการเดินธุดงค์ได้สัมผัสกับบรรยากาศธรรมชาติงดงามของทุ่งนาข้าวเขียวขจี
ภาพบรรยากาศงานบวชครั้งประวัติศาสตร์โลก วันเสาร์ที่ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ.2553 ยังคงเป็นความปลื้มปีติที่ไม่เคยจางหายไปจากใจของพุทธบริษัทสี่ทั่วผืนแผ่นดินไทย ที่ผนึกกำลังร่วมด้วยช่วยกันให้งานครั้งนี้สำเร็จลงได้อย่างงดงาม
ในที่สุดก็ถึงวันแห่งมหาปีติที่ทุกคนรอคอย วันอัศจรรย์ที่ชายต่างวัยแต่หัวใจเดียวกัน ทุกคนได้เข้าร่วมพิธีบรรพชาครั้งประวัติศาสตร์โลก ในโครงการอุปสมบทหมู่หนึ่งแสนรูป ทุกหมู่บ้านทั่วไทย ณ ลานธรรม มหาธรรมกายเจดีย์ วัดพระธรรมกาย พิธีกรรมเริ่มตั้งแต่ภาคเช้า เวลา 6.30น. นาคธรรมทายาทร่วมแสน เวียนประทักษิณรอบมหาธรรมกายเจดีย์ ด้วยความเป็นระบบระเบียบเรียบร้อยงดงาม
จากความสำเร็จของโครงการอบรมธรรมทายาทอุปสมบทหมู่ 7,000 รูป 7,000 ตำบลทั่วไทย ในดำริของพระราชภาวนาวิสุทธิ์ ที่ มียอดสมัครมากกว่า 13,000 รูป และมีผู้เข้าบรรพชาอุปสมบทถึง 10,685 คน ด้วยความร่วมแรงร่วมใจของเหล่าพุทธบริษัททั้งสี่ และเหล่ากองทัพธรรมกองพันสถาปนาผู้ทำหน้าที่พระพี่เลี้ยงที่สำคัญ ผู้เป็นทั้งต้นบุญและต้นแบบในการประพฤติปฏิบัติศีลาจารวัตรอันงดงาม อีกครั้่งกับหน้าที่พิเศษ โอกาสครั้งสำคัญในชีวิตของการสร้างบารมีแสนปลื้ม ด้วยการทำหน้าที่พระพี่เลี้ยงให้กับโครงการบวชพระ 1 แสนรูป ทุกหมู่บ้านทั่วไทย เฉพาะชายแท้ที่มีหัวใจยอดกัลยาณมิตรเท่านั้นที่เหมาะสมและคู่ควร จึงขอเรียนเชิญผู้มีคุณสมบัติและความพร้อม มาสร้างประวัติศาสตร์ร่วมกันให้ปลื้มแสนปลื้มไปตลอดทั้งชีวิต
การธุดงค์จาริกไปของพุทธบุตรในครั้งนี้ นอกจากจะรื้อฟื้นประเพณีการใส่บาตรของญาติโยมให้กลับมาเฟื่องฟูขึ้นอีกครั้ง อีกกิจกรรมหนึ่งในชุมชน ที่นับวันจะเลือนหาย แต่มาบัดนี้ ภาพความงดงามในอดีตได้หวนกลับคืนมาอีกครั้ง คือการที่ชาวบ้านหันมาดูแลเอาใจใส่ ร่วมแรงร่วมใจกันพัฒนาทำความสะอาดวัดซึ่งถือเป็นศูนย์รวมจิตใจของชุมชน
สรรพสิ่งและสรรพสัตว์ทั้งหลาย ล้วนมีการเปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลา ไม่ว่าจะเป็นต้นไม้ใบหญ้า รถราบ้านช่อง คนสัตว์สิ่งของ สิ่งเหล่านี้ล้วนมีการเปลี่ยนแปลงอยู่เสมอ เหมือนต้นไม้ที่เราเคยเห็นต้นเล็กๆ ไม่นานก็เจริญเติบโตขึ้น แผ่กิ่งก้านสาขาออกดอกออกผล ให้ความสดชื่นแก่ทุกชีวิต แต่ไม่นาน ดอกไม้ที่ดูสวยสดงดงามเหล่านั้น ก็เหี่ยวแห้ง ร่วงโรยไปตามกาลเวลา ชีวิตของเราก็เช่นเดียวกัน
วันนี้ความดีเหล่านั้นได้เจริญงอกงามขึ้นในจิตใจของเด็กๆ ที่ไม่เพียงแต่จะทำความดีในบ้าน วัด และโรงเรียนเท่านั้น แต่ได้แผ่ขยายความดีนี้ ออกไปยังชุมชน ทำให้พิกุลทองกลายเป็นดอกไม้...แห่งความดี ที่งดงามของชุมชน
มื่อผมได้ยินได้ฟังเรื่องราวของวัดใหญ่แห่งหนึ่ง ซึ่งตอนนั้นผมยากจะจินตนาการได้ว่าวัดนี้จะใหญ่โตสมคำเล่าลือแค่ไหน ผมสะดุดใจอย่างแรง แปลกใจว่าตนเองศึกษาศาสนาและปรัชญามานาน แต่ก็ยังไม่เคยได้รู้จักวัดแห่งนี้เลย ผมรอช้าไม่ได้ครับ พอได้ยินข่าวอันเป็นมงคลนั้นไม่เกินหนึ่งชั่วโมง ผมก็รีบนั่งรถไฟจากเชียงใหม่ตรงดิ่งมายังวัดใหญ่ทันที โอว...หลวงพ่อครับ ภาพคนเป็นหมื่นๆนั่งหลับตาพร้อมกันในวันอาทิตย์ต้นเดือน ทำให้ผมถึงกับตะลึงไปเลยครับ ไม่นึกว่าในโลกนี้ยังมีหมู่คณะใหญ่ที่ดูงดงามน่าเลื่อมใสอย่างนี้
“โอว...สาลิกาจ๋า เธอช่างดีเหลือเกิน ฉันได้คุยกับนางนกสาลิกามามากต่อมาก ยังไม่เคยเห็นใครที่ทั้งสวยและจิตใจงดงามอย่างเธอมาก่อน” คำป้อยอของสุวโปดกเห็นจะถูกอกถูกใจของนางสาลิกาอย่างมาก มิตรภาพแรกพบระหว่างนกทั้งสองกำลังเป็นไปได้อย่างสวยงาม ด้วยวาจาอันไพเราะที่ต่างฝ่ายต่างมีให้ซึ่งกันและกัน
ชาวศรีลังกาพูดกันว่า ยังไม่เคยเห็นการสอบแบบครอบครัวที่แปลกใหม่ขนาดนี้มาก่อน แต่ก็เป็นสิ่งที่พวกเขารู้สึกคุ้นเคย เพราะครอบครัวศรีลังกาอบอุ่นกันอยู่แล้ว หลายคนอาจสงสัยว่า เอ...เหตุใดจึงเป็นเช่นนั้น เพราะคนที่นี่เขาอยู่ด้วยกันทั้งครอบครัว ในแต่ละวัน ผู้หญิงจะอยู่บ้านทำกับข้าว ผู้ชายออกไปทำงาน ส่วนลูกๆไปโรงเรียน ตกเย็นก็มาพร้อมหน้ากัน พอถึงวันอาทิตย์จะส่งลูกๆไปโรงเรียนพุทธศาสนาแล้วมารับกลับ คนที่นี่เมื่อมาวัดก็ไม่ต้องห่วง ใส่ชุดขาวกันเกือบหมด ปฏิบัติจนเป็นเรื่องปกติและกลายเป็นวัฒนธรรมชาวพุทธที่แสนงดงาม
