สำหรับงานประวัติศาสตร์ครั้งแรกที่เกิดขึ้น คือ งานทอดกฐินคุณยาย 100 ปี เมื่อวันอาทิตย์ที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ.2552 นับเป็นพิธีทอดกฐินครั้งแรกบนแผ่นดินออสเตรเลียตะวันตก และปรากฏว่ามีผู้เข้าร่วมงานถึง 200 คน ไม่เพียงแค่ชาวออสเตรเลียและชาวไทยที่สนใจ แต่ยังมีผู้คนจากประเทศอื่นๆ ทั้งอังกฤษ นิวซีแลนด์ อิหร่าน เวียดนามและลาวด้วย
และนับจากล้านแรกของชีวิต ที่คิดทำกับคุณยาย ผมก็มีเงินหลายล้านทำบุญเรื่อยมาจนกระทั่งปัจจุบัน ธุรกิจรองเท้า..GO INTER สู่ตลาดต่างประเทศ ทั้งๆ ที่ เป็นช่วงภาวะเศรษฐกิจขาลง..แต่ผมกลับขาขึ้น ธุรกิจเขาเจ๊ง..ผมกลับรุ่ง เขาถอยหลัง..ผมก้าวหน้า เขาขายไม่ได้..ส่วนผมขายดี ทุกอย่างมันสวนกระแสหมดเลยครับ
กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว..นานมา กว่า 16 ปี..เป็นช่วงที่ลูกต้องเข้ารับการเจาะน้ำไขสันหลังที่ รพ.ศิริราช พร้อมกับเด็กสาววัยรุ่นคนหนึ่ง ชื่อ พัชราภรณ์ พูนพุ่ม หรือ อ๊อฟ ....ซึ่งมีอาการรุนแรงเข้าขั้นโคม่า จะไม่ให้เรียกว่าโคม่าได้อย่างไรล่ะคะ ก็อ๊อฟเล่นนอนสลบหมดสติไม่กระดุกกระดิกเลยมาเกือบ 4 เดือนแล้ว
คุณยาย.. ช่วยด้วยๆ นี่คือสมบัติชิ้นเดียวที่มีอยู่ในชีวิต หนูร้องเรียกแต่ชื่อคุณยายๆ ๆ.. สักครู่..ก็เหมือนมีมือที่มองไม่เห็นขนาดใหญ่มหึมาหอบอุ้มให้ทะเลไฟทั้งหมดให้ตั้งขึ้น ไม่ให้ลาม ไปทางไหนทั้งนั้น ทั้งๆ ที่ทิศของกระแสลม มันกรรโชกพัดแรงมากมาทางบ้านหนู
ไม่น่าเชื่อเลยว่า จากชีวิตคนจนคนหนึ่ง ที่จะหยิบจะจับอะไรก็เจ๊ง ต้องทนทุกข์ลำบากมาแสนสาหัส ไม่มีที่พึ่ง ชีวิตมีแต่ความมืดมิดมาโดยตลอด กลายเป็นคนที่มีทุกสิ่งทุกอย่างพร้อมได้ในปัจจุบันนี้ เป็นเพราะบุญคำเดียวเท่านั้น และด้วยความเมตตาของคุณยายอาจารย์ฯ จึงนำพาให้ลูกได้มาพบหนทางสว่าง เพราะฉะนั้นกฐินคุณยายฯ ปีนี้ลูกตั้งใจจะทำแบบเต็มที่
เธอเกิดอาการคันหัวใจว่า คุณยายท่านรู้ใจจริงหรือ? แล้วเธอก็เริ่มประลองฤทธิ์ด้วยการคิดเชิงท้าทาย “ถ้าแน่จริงก็ทำให้รู้ซิว่าคิดอะไรอยู่” หลังสิ้นสุดความคิด เธอก็เจอผู้ทรงฤทธิ์เข้าให้ อาการคันใจ ถูกเกา แบบทันใจ เพราะทันทีทันใดนั้นเอง คุณยายได้มองแล้วชี้ไปที่เธอ เพื่อตอบแบบเคลียร์คัตชัดเจนไปเลยว่า “รู้นะคิดอะไรอยู่”
อธิษฐานว่า “คุณยายเจ้าขา..ยังไงคุณยายช่วยรักษาทรัพย์สมบัติให้ลูกด้วยค่ะ อย่าให้ลูกหายนะในครั้งนี้เลย” ตอนนั้น..ใจลูกจดจ่ออยู่กับท่านตลอด จนเวลาผ่านไปประมาณ 5 นาที เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีก เพื่อนบอกว่า “โอ...เหลือเชื่อเลยจริงๆ นะเธอ ทั้งๆ ที่ไฟมันโอบล้อมคูหาของเธอไว้แล้ว แต่อยู่ๆ....ไฟมันดับได้ ร้านเธอก็ปลอดภัยด้วยนะ”
“ คุณสมบัติ..ยายจะบอกอะไรให้อย่าง คุณจำเอาไว้นะ โรงพักนี้จะไม่เกิดเหตุร้าย ตราบใดที่คุณยังทำให้ที่นี่มีเสียงสวดมนต์ มีการนั่งธรรมะอยู่เป็นประจำ ไปทำตามนี้นะคุณ”
“คุณยายครับ..ทำไมเครื่องบินที่ทิ้งระเบิดลงมาถึงไม่โดนที่สำคัญล่ะครับ กลับลงทุ่ง ลงน้ำล่ะครับ?...” คุณยายท่านก็ตอบว่า.. “อ้าว..คุณ! เวลาที่เครื่องบินมันทิ้งระเบิด ยายเข้าที่อยู่กับหลวงพ่อวัดปากน้ำ หลวงพ่อท่านสั่งให้ยายจัดการ ยายก็เนรมิตเมืองให้เป็นป่า..เป็นแม่น้ำ เนรมิตแม่น้ำให้เป็นเมือง เท่านี้ทิ้งเท่าไหร่ก็ไม่ถูกหรอก”
