เมื่อชาวบ้านทราบว่า ทีมงานจากวัดพระธรรมกายและนักเรียนโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา จะนำอาหารแห้งจากโครงการตักบาตรพระ 500,000รูป 76จังหวัด ทุกวัดทั่วไทย ไปช่วยเหลือ ทุกคนดีใจมากๆ พากันบอกแบบปากต่อปาก ไป 20-30หมู่บ้านว่า “หลวงพ่อธัมมชโย ส่งของมาแล้ว”
แม้แต่สัตว์เดียรัจฉานในแคว้นกุรุ ยังประกอบด้วยการเจริญสติถึงเพียงนี้ ไม่ยอมเป็นผู้ประมาทในชีวิตแม้มีมรณภัยมาถึง เราทุกคนซึ่งได้โอกาสเกิดมาเป็นมนุษย์ มีชีวิตที่ประเสริฐกว่า มีสองแขนสองขา มีสติปัญญา สามารถทำความดี ได้เต็มที่มากกว่า เราจึงควรดำเนินชีวิตอยู่ด้วยความไม่ประมาท
ในที่สุดท่านเสนกะจึงตัดสินใจกราบทูลว่า “ขอ เดชะ ใต้ฝ่าละอองธุลีพระบาทฯ พวกข้าพระพุทธเจ้าตระหนักดีว่า ปัญหานี้มิใช่ปัญหาธรรมดา จักต้องมีเงื่อนงำที่ลึกล้ำอยู่พอสมควร ด้วยเหตุนี้ การที่ฝ่าพระบาททรงมีพระราชประสงค์จะทราบคำตอบในทันที จึงเป็นเรื่องที่ยากยิ่งพระพุทธเจ้าข้า”
ผม ชื่อ ด.ช.สหัสชัย ไว อายุ 4ขวบ 4เดือน มาจากฮ่องกงครับ เมื่อวานนี้ อาชัยได้ดู DMC หลวงพ่อบอกบุญตัวเล็กๆก็ช่วยได้ อาชัยอยากทำบุญกับหลวงพ่อ เพราะว่าพอหลวงพ่อถามว่า “ใครได้ทำบุญนี้บ้างจ๊ะ” อาชัยจะได้ยกมือสูงๆมากๆครับ เพราะบุญเป็นบ่อเกิดแห่งความสุขและความสำเร็จในชีวิตของพวกเราครับ
ตอนเด็กๆ ชีวิตของเขาผูกพันอยู่กับวัดกับพระ เคยเป็นเด็กวัดอยู่ระยะหนึ่ง ต่อมาเหตุจากการคบเพื่อนทำให้ไปติดเหล้าติดบุหรี่...เมื่อมีโอกาสได้ดู DMC ได้ฟังคำพูดของคุณครูไม่ใหญ่ที่ว่า “จะเชื่อตอนเป็นหรือจะเห็นตอนตาย” ทำให้เขาได้คิดและคิดได้ หักดิบเลิกเหล้า บุหรี่ อย่างเด็ดขาด กลับตัวกลับใจมาเป็นนักเรียนโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา พันธุ์แท้ หนทางแห่งการสร้างบารมีจึงได้เริ่มต้นขึ้น
วัดพระธรรมกายแคนซัส ประเทศสหรัฐอเมริกา ได้จัดงานบุญวันอาทิตย์ และพิธีปล่อยสัตว์ปล่อยปลา เพื่อให้ชีวิตสัตว์เป็นทาน
พิธีปล่อยสรรพสัตว์ ณ หอฉันคุณยายฯ วัดพระธรรมกาย ในวันเสาร์ที่ 1 เดือนสิงหาคม พ.ศ. 2569 เริ่มเวลา 12.30 น.เป็นต้นไป
วัดพระธรรมกายปาล์มบีช ประเทศสหรัฐอเมริกา ได้จัดงานบุญวันอาทิตย์ และพิธีหล่อพระประธาน
พระฤาษีได้ช่วยเหลือทุฏฐกุมารผู้มีใจโหดร้ายให้รอดพ้นจากกระแสน้ำที่ไหลหลาก แต่ทุฏฐกุมารกลับโกรธแค้นที่ฤาษีดูแลและให้ความสำคัญกับชีวิตสัตว์มากกว่าตน เลยผูกใจเจ็บและได้สั่งตัดหัวพระฤาษีทันทีเมื่อได้โอกาส
มีลูกสุนัขตัวหนึ่งพลัดหลงกับแม่ จากนั้นมันก็เดินหลงเข้าไปในโรงช้าง จากนั้นก็ได้อาศัยอยู่กินในโรงช้างจนเป็นที่รักใคร่สนิทสนมกับช้างต้นจนมีชายคนหนึ่งมารับลูกสุนัขไปเลี้ยงจึงทำให้ช้างต้นและลูกสุนัขมีอาการซึมเศร้าเพราะคิดถึงกันและกัน
