ย้อนไปตอนพรรษา 2 พระอาจารย์ท่านชวนผมให้มาช่วยโครงการบรรพชาสามเณรภาคฤดูร้อนที่จังหวัดขอนแก่น ให้ทำเป็นศูนย์นำร่องก่อนการจัดบวชสามเณรล้านรูปผมก็ไปครับ ไปแบบตัวเบามากเลยคือ ปัจจัยก็ไม่มี คอมพิวเตอร์ก็ไม่มี ทีมงานก็ยังไม่ได้สร้าง แต่ผมมีหัวใจและมีแรงใจ ผมหาความรู้ด้วยการไปดูงานตามศูนย์อบรมต่างๆของวัดเรา...
ลูกเคยเข้าอบรมโครงการธรรมทายาทหญิง รุ่นที่ 30 ค่ะ โครงการนี้ทำให้ลูกได้รู้เรื่องราวความเป็นจริงของชีวิต ได้เห็นข้อบกพร่องของตัวเอง เกิดแรงฮึดที่จะแก้ไขนิสัยที่ไม่ดีของตัวเอง ทำให้พ่อกับแม่ปลื้มใจที่เห็นลูกเป็นเด็กดี ลูกรู้สึกว่าตัวเองโชคดีมากๆที่ได้มาพบหลวงพ่อและหมู่คณะ ลูกเลยอยากส่งต่อความดี อยากให้เพื่อนคนอื่นๆได้รู้แบบนี้บ้าง
ลูกจะภาวนาสัมมาอะระหังไปเรื่อยๆ แตะใจเบาๆ ที่ศูนย์กลางกายจู่ๆ ก็เห็นดวงแก้วใสๆ ขนาดเล็ก อยู่ตรงกลางของดวงแก้วขนาดใหญ่ สว่างจ้า แต่ไม่แสบตาค่ะ แล้วก็มีรัศมีแผ่ออกมาคล้ายพระอาทิตย์ทรงกลด ตอนนั้นรู้สึก สบาย โล่ง และมีความสุขค่ะ
พระอาจารย์แนะนำด้วยประโยคสั้นๆ ว่า “ไม่ต้องคิดมาก” ทำให้ผลการปฏิบัติธรรมของผมเป็นไปในทางที่ดีขึ้นครับ โดยทั้งลืมตา และหลับตา ผมจะเห็นองค์พระใสๆ ลางๆ อยู่ที่กลางท้องครับ
ในวันบรรพชาของผมเช้าวันนั้นพอตื่นนอน ผมก็เห็นองค์พระที่ใสสว่างอยู่กลางท้องของผม ทำให้มีความสุขตั้งแต่ตื่นนอนเลยครับ
เครือข่ายองค์กร V-peace กองบริการงานบุญ สำนักศรัทธาภิบาล ร่วมกับ สำนักโภชนาการ วัดพระธรรมกาย และ คณะอาจารย์วิชาส่งเสริมคุณธรรมและจริยธรรม (ETH 101) มหาวิทยาลัยรังสิต จัดอบรมนักศึกษาในโครงการอบรมค่ายคุณธรรมจริยธรรม รุ่นที่ 10 ณ สระมรกตรีสอร์ท จังหวัดปราจีนบุรี
น้องจัมโบ้ อาสาสมัครผู้รักบุญ...ไฟคลอก...ตายแล้วไปไหน
ขณะที่ตัวกำลังเบาอยู่นั้น กระผมถูกดึงดูดเข้าไปในท่อสุญญากาศ แม้จะเป็นเวลาสั้นๆเพียงหนึ่งหรือสองนาทีก็ตาม แม้กระผมจะยังไม่เข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้นเท่าไหร่ แต่มันเป็นความรู้สึกที่วิเศษสุด เป็นสิ่งที่มนุษย์คนหนึ่ง ชื่อ อังกูโย่ ต้องการแบ่งปันให้กับทุกคนบนโลกใบนี้ กระผมเชื่อว่า เด็กเป็นยุคใหม่แห่งสันติภาพของโลก เหมือนเม็ดฝนที่ตกลงมาครอบคลุมทั้งโลก ดังนั้น เราควรมอบความรู้เรื่องนี้ให้เด็กก่อน
และงานที่ถือว่าเป็นงานที่ยิ่งใหญ่มากที่สุดของเด็กดี V-Star ของโรงเรียนบ้านค่าย คือ การเป็นเจ้าภาพจัดงานตักบาตรพระจำนวนกว่า 700รูป ซึ่งเป็นหนึ่งในโครงการตักบาตรพระ 500,000รูป 76จังหวัด ทุกวัดทั่วไทย จัดขึ้นเมื่อวันที่ 29 สิงหาคม พ.ศ.2551 ณ โรงเรียนบ้านค่าย งานนี้เรียกว่าปลื้มกันสุดๆค่ะ
เมื่อหนูได้รับความสุขภายในจากการปฏิบัติธรรม หลังจากจบโครงการแล้ว หนูก็กลับไปนั่งสมาธิต่อทุกวัน จนกลายเป็นนิสัย ถ้าวันไหนไม่ได้นั่ง จะรู้สึกแปลกๆ ผลจากการนั่งสมาธิทุกวันทำให้หนูรู้สึกว่า ตัวเราเบาๆ เย็นๆ มีความสุข รู้สึกสงบผ่อนคลายในทุกๆอิริยาบถ การเรียนก็ดีขึ้น ความคิด คำพูด การกระทำก็เปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้น
