เธอเกิดมาในครอบครัวที่ยากจน จนใครๆเรียกกันว่า “ครอบครัวขอทาน” …น้ำเมาทำให้คนเปลี่ยนนิสัย จากดีเป็นเลว คุณพ่อของเธอจากคนดีมีความรับผิดชอบครอบครัว เมื่อดื่มเหล้าแล้ว กลับชอบทำร้ายภรรยา และลูก เคยแม้แต่คิดไม่ดีกับลูกสาว…ชีวิตการครองเรือนที่ไม่มีความสุข เมื่อสามีมีภรรยาน้อย …ชีวิตเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดี เพราะ DMC
แต่ก่อนลูกไม่ชอบฟังเทศน์ค่ะ ประมาณว่า ถ้าไปวัดไหนถวายไทยธรรมเสร็จแล้วกลับเลย แต่พอมาเจอหลวงพ่อ เปลี่ยน Concept ของตัวเองทันที เดี๋ยวนี้ชอบฟังธรรมะ ชอบฟังพระเทศน์ ฟังแล้วไม่เบื่อ มีความสุข ติดฟังหลวงพ่อ ยิ่งกว่าติดดูนิยายอีกนะเจ้าคะ
บ้านของเธอเป็นบ้านกัลยาณมิตรหลังแรกของซีแอตเติ้ล...คุณพ่อของเธอ ป่วยด้วยโรคพาร์กินสัน เป็นเวลาถึง 19ปี คุณแม่ของเธอ ตาเป็นต้อหิน กลางวันมองเห็นเพียงรางๆ กลางคืนมองไม่เห็น พี่ชายของเธอ เป็นลูกกตัญญู ชอบปฏิบัติธรรม ชอบทำบุญสังฆทาน ต่อมา ลูกชายของเขาป่วย เขาพยายามหาทางรักษาลูกชาย จนหลงผิดไปเชื่อถือพวกสิงๆทรงๆ
พ่อพอเห็นลำตัวของแม่ซึ่งถูกไฟไหม้จนเกรียมเท่านั้น พ่อรีบตรงเข้าไปกอดไว้แน่น ร้องไห้ฟูมฟาย พร่ำรำพันว่า..นี่ถ้าพ่ออยู่ด้วย พ่อรับรองว่าแม่จะต้องปลอดภัย ลูกเห็นแล้วก็ยิ่งสงสารจับใจ เพราะว่าแม่นั้นเป็นสุดยอดหัวใจของคุณพ่อค่ะ...
นายสมคิด จันทมฤก ผู้ว่าราชการจังหวัดปทุมธานี นำหัวหน้าส่วนราชการ ร่วมทำบุญตักบาตร รักษาศีล 5 ในโครงการวัด ประชา รัฐ สร้างสุข
มูลนิธิธรรมรักษาได้จัดโครงการดูแลสุขภาพด้วยเวชศาสตร์วิถีชีวิต ณ วัดพระธรรมกาย เพื่อถวายเป็นพระราชกุศลแด่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว โดยมีผู้เข้าร่วมกว่า 500 ท่าน
การ์ตูนดีๆ เรื่อง รอได้ ที่สะท้อนความจริงของชีวิตว่าคุณรอได้ แต่ชีวิตของคนที่คุณรัก อาจรอไม่ได้
กระผมพระธรรมทายาทณัฐวุฒิ ภทฺรวโร อายุ 43 ปี ครับ ผมเคยบวชสามเณร 5 พรรษา และเคยบวชพระมาแล้ว10 กว่าพรรษาครับ แต่ตอนนั้นต้องลาสิกขาไปเพราะไม่มีใครดูแลโยมพ่อ ทำให้รู้ว่าชีวิตทางโลกหรือจะสู้ทางธรรม แต่ถ้าไม่มีวันนั้น ก็จะไม่มีวันนี้ ที่ได้มาบวชที่วัดพระธรรมกายครับ
รายการตีสิบ ได้นำเสนอเรื่องราวของ อภิรักษ์ แซ่ฮ้อ คนจนผู้ยิ่งใหญ่ยอดกตัญญูอีกครั้ง หลังจาก อภิรักษ์ แซ่ฮ้อ ตัดสินใจบวชเป็นสามเณร 1 พรรษา เพื่อทดแทนพระคุณอันยิ่งใหญ่ของมารดา "ผมมีสมองน้อยนิด ยังอยากจะบวชให้แม่ ขอให้ผู้ชายทั้งโลกมาบวชให้แม่คุณ" สามเณรอภิรักษ์ ทิ้งท้ายด้วยความคิดที่น่านับถือเป็นอย่างยิ่ง
แม้ว่าจะต้องทำงานรับจ้างเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าเพียงใดก็ตาม ท่านจะนึกถึงศีลตนที่ได้ประคองรักษาอย่างบริสุทธิ์ผุดผ่อง จนเวลาล่วงมาถึงหนึ่งแสนปี เมื่อวาระสุดท้ายแห่งชีวิตมาถึง ท่านก็ได้ระลึกถึงศีลของตนเอง ทำให้เกิดมหาปีติว่า “ศีลที่เราสมาทาน และได้รักษาอย่างบริสุทธิ์บริบูรณ์ แม้นอนอยู่บนเตียงคนป่วย เราก็มีใจชื่นบาน ไม่หวั่นไหวต่อมรณภัยเลย
