วินาทีแห่งความเป็นความตาย มีเพียงพระรัตนตรัยเท่านั้นที่นึกถึง
คำถาม : ผมคิดสงสัยว่าผู้ที่มีบุญคุณกับผม เช่น ช่วยหางานให้ทำ ให้ยืมเงิน ช่วยเหลืออะไรที่เราไม่มีทำให้เราสบายใจ โดยบางครั้งเราก็ไม่ได้ร้องขอ เขาเหล่านี้มีสิทธิ์กับชีวิตเรามากขนาดไหนครับ
พ่อของลูก เป็นชาวนาที่ขยัน ใจบุญ แต่คุณพ่อมีชีวิตที่ต่างจากพี่น้องคนอื่นของท่าน คือ พ่อไม่ได้รับการแบ่งมรดกเหมือนพี่น้องคนอื่นๆเลย พอพ่อป่วยและเสียชีวิตแม่ของลูกจึงถูกไล่ออกจากบ้านอย่างไม่มีใครใยดี เพราะญาติทางฝ่ายพ่อกลัวว่าแม่กับลูก จะมีส่วนในสมบัติของตระกูลเขา
พี่ชายคนที่ ๒ เป็นคนเรื่อยเฉื่อย หยิบจับการงานสิ่งใดก็ไม่ใคร่จะประสบผลสำเร็จเท่าที่ควร ก่อนพ่อเสียชีวิต ท่านได้ยกร้านอะไหล่รถยนต์ให้ผมดูแล แต่เพราะผมเป็นน้อง จึงตัดสินใจยกกิจการให้พี่ไป
คุณแม่ของผมมีชีวิตที่ลำบากมาตั้งแต่เด็ก ต้องช่วยคุณตาคุณยายทำงานตั้งแต่อายุ ๘ ขวบ โดยรับจ้างเก็บพริกและแบกขนมไปขาย ทำงานหนักจนเลือดในตัวข้นจัด นอนแล้วขยับตัวไม่ได้
เรื่องราวชีวิตของนักสร้างบารมี...นับตั้งแต่เข้ามาสร้างบารมีกับหมู่คณะ เขาได้ช่วยงานอยู่ที่ศูนย์พยาบาล เริ่มตั้งแต่ทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยแพทย์ในการตรวจสุขภาพของเหล่าธรรมทายาทที่มาสมัครบวช ได้รับการถ่ายทอดวิชาแพทย์เบื้องต้นจากนายแพทย์ทั้งหลายทั้งที่เป็นเจ้าหน้าที่ประจำ และแพทย์อาสาสมัคร ประกอบกับเป็นผู้ที่ใฝ่ในการศึกษา ทำให้เขามีความสามารถราวกับว่าเป็นแพทย์จริงๆ จนใครๆมักจะเรียกเรียกเขาว่า หมอ ทั้งที่ๆเขาไม่ได้เรียนจบมาทางด้านนี้
My mother saved up until she had a lot of money in a trust fund. Unfortunately, it seems like it was her kamma. That trust went bankrupt. My mother lost many millions of baht.
ในระหว่างการช่วยเหลือชาวบ้านผู้รอดชีวิตที่จมโคลนอยู่นั้น ไม้ค้ำซึ่งใช้ยันท่อนไม้ใหญ่ก็ทำท่าว่าจะทานน้ำหนักไม่ไหว นายทหารราชองครักษ์หนุ่มได้ตัดสินใจยอมสละชีวิตของตนเองเพื่อช่วยคนอื่นๆให้ปลอดภัย...ณ วินาทีแห่งชีวิต เสียงไม้ค้ำก็ลั่นเปรี๊ยะ พร้อมกับโค้งโก่งงออย่างน่ากลัว
แม้ว่าเสบียงอาหารและยาที่เตรียมมาจะเริ่มขาดแคลน ความช่วยเหลือก็ยังมาไม่ถึง แต่บรรดาชาวบ้านต่างร่วมแรงร่วมใจช่วยเหลือซึ่งกันและกันไม่เว้นแม้แต่เด็กๆ อีกทั้งการค้นหาผู้รอดชีวิตก็ยังคงดำเนินต่อไป...ในระหว่างการช่วยชีวิตชาวบ้านผู้ประสบภัยโคลนถล่ม นายทหารราชองครักษ์หนุ่มก็ได้แสดงให้ทุกคนได้เห็นถึงความกล้าหาญ ความรักและเป็นห่วงผู้ใต้บังคับบัญชา โดยไม่สนใจในความปลอดภัยของตนเองเลย
ผมคิดที่จะฆ่าตัวตายผมเดินออกจากบ้าน โดยคิดจะไปฆ่าตัวตายที่ไร่ แต่ก่อนจากไป ผมได้เหลียวกลับไปมองร้านก๋วยเตี๋ยวของแม่ แล้วผมก็เห็นโปสเตอร์ชวนบวชพระ 1 แสนรูป ติดเด่นอยู่ที่หน้าร้านก๋วยเตี๋ยวครับ รอยยิ้มของคนเป็นแม่ที่อยู่ในโปสเตอร์ เหมือนรอยยิ้มของแม่ตอนที่ผมหอมแก้มท่านเลยครับ
