วัดพุทธมิดนัทซูล ประเทศนอรเวย์ จัดให้มีการบรรพาชาสามเณรธรรมทายาท ภาคฤดูร้อน ประจำปี 2549 เป็นครั้งแรก ซึ่งมีพี่น้องชาวกัมพูชาจำนวนมากมาร่วมพิธีในครั้งนี้ เรามาดูกันซิว่าภาพบรรยากาศการบวช ในดินแดนแห่งพระอาทิตย์ไม่ตกดิืน จะเป็นอย่างไร เมื่อสามเณรจะต้องอยู่กลดน้อยกลอยใจ ท่ามกลางแมกไม้ และแสงตะวันที่สาดส่องเกือบตลอดคืน
งูตัวใหญ่อย่างมหาศาล กำลังว่ายอยู่กลางแม่น้ำ เป็นงูยักษ์ตัวสีดำ มีอาการดำผุด ดำว่าย ขึ้นลง ขึ้นลงๆ ที่แสนจะแช่มช้อย เขาตาค้างไม่เคยเห็นงูอะไรที่ยิ่งใหญ่อย่างนี้มาก่อน มันมีลักษณะที่แตกต่างจากอนาคอนด้าที่เขาเคยรู้จัก
ปกติเวลาไปตรวจงานลูกน้อง ถ้าไม่พอใจ ฉันก็จะว่าพวกเขาด้วยความฉุนเฉียวทันที และไม่สามารถควบคุมอารมณ์ของตัวเองได้ ฉันต้องไปหาหมอ และกินยาระงับความเครียดตลอด แต่ตอนนี้ฉันลืมเรื่องหมอไปหมดแล้ว ลูกน้องก็คุยกันว่า ทำไมฉันเงียบสงบได้ขนาดนี้...ฉันอยากบอกทุกคนในโลกว่า "ตอนนี้ฉันมีความสงบและความสุขอยู่ภายในตลอด...ฉันเข้าใจแล้วล่ะว่าเราต้องนั่งสมาธิทุกวัน"
หลังจากนั้น ชีวิตเริ่มมีการเปลี่ยนแปลง อย่างเวลานอนก็คล้ายๆกับว่า ใจดิ่งเข้าสู่ศูนย์กลางกาย เข้าๆออกๆอยู่อย่างนี้ หลับเป็นสุข ตื่นก็เป็นสุข ทำให้ลูกเข้าใจคำว่า "นอนหลับอยู่ในอู่ทะเลบุญ" ค่ะ...เหมือนชีวิตของเรา ไม่ต้องการอะไรแล้ว ไม่สนใจสิ่งนอกกาย ทั้งๆที่ลูกเคยฟุ่มเฟือย เคยอยากได้โน่น อยากได้นี่ แต่ตอนนี้ไม่อยากแล้ว อยากนั่งหลับตาทำใจเฉยๆแค่นั้น
สามีเป็นคนติดเหล้างอมแงม มาเกือบ 10 ปีแล้ว 5 ปีต่อมาเขาป่วยเป็นโรคพิษสุราเรื้อรังขั้นรุนแรง ต้องดื่มจัดๆ ดื่มเหล้าแทนข้าวเป็นเวลา 2-3 เดือน ติดต่อกัน หิวเหล้ามาทีไรมือสั่นเท้าสั่น โมโหร้ายนัก มักจะมาลงไม้ลงมือกับลูก แต่ก็โดนลูกสวนกลับด้วยศิลปะแม่ไม้มวยไทย อัดด้วยหมัด ซัดด้วยศอก ตอกด้วยเข่า จนเขาล้มคว่ำสลบแน่นิ่งไป แต่ในที่สุดตัวลูกนี้แหละที่ต้องมาเดือนร้อนเอง เพราะต้องหามเขาส่งโรงพยาบาล และคอยเช็ดเนื้อเช็ดตัวเช็ดอุจาระปัสสาวะให้
หลังจากแต่งงาน ชีวิตการครองเรือนไม่ได้มีความสุขอย่างที่เธอคาดหวังไว้ สามี เตะ ต่อย ทุบตี เธอเป็นประจำ ใช้คำหยาบคายด่าทอเธออยู่เสมอ ทำร้ายจิตใจเธอ ด้วยการไปมีความสัมพันธ์กับเพื่อนสนิทของเธอ …แม่สามี ก็ยังกลั้นแกล้งตบตี และบังคับให้เธอทำงานหนัก …เธอทนกับสภาพเช่นนี้อยู่นาน จนได้โอกาสหนีไปต่างประเทศ ด้วยความขยัน อดทน และบุญเก่าส่งผล ทำให้เธอ ประสบความสำเร็จในอาชีพ และตั้งตัวได้…
