ดวงจันทร์ปราศจากมลทิน โคจรไปในอากาศ ย่อมสว่างกว่าหมู่ดาวทั้งหลาย ด้วยรัศมี ฉันใด บุคคลผู้สมบูรณ์ด้วยศีล มีศรัทธา ย่อมไพโรจน์กว่าผู้ตระหนี่ทั้งหลายในโลก ด้วยการให้ ฉันนั้น
ลูกมีชีวิตในวัยเด็กที่ลำบาก เพราะเกิดในครอบครัวยากจน มีบ้านก็ถูกไฟไหม้จนไม่มีที่จะอยู่ แต่ลูกก็โชคดีมากๆ ที่ได้สามีที่ดีมากแล้วก็โชคดีที่ได้มาเจอธุรกิจที่เป็นธุรกิจที่ดีที่สุดด้วย ทำงานจนประสบความสำเร็จสูงสุด
สมัยเป็นมนุษย์ ดิฉันเป็นสตรีผู้ยินดีในการให้ทาน ไม่เคยเบื่อหน่ายในการสั่งสมบุญเลย เพราะเหตุที่ได้ถวายทานในภิกษุสงฆ์ผู้เป็นเนื้อนาบุญอันเลิศนี้ จึงทำให้ได้ทิพยวิมานอันน่าปลื้มใจ
พี่สาวแต่งงานกับสามีคนจีน มีฐานะดี วันหนึ่งพี่เขยตีลูกของตัวเองด้วยสาเหตุที่ลูกอยากกินขนม คุณแม่ของลูกรู้เข้าก็โมโหที่หลานถูกตี คุณแม่กับพี่เขยก็เลยทะเลาะกันส่วนพี่สาวก็เข้าข้างพี่เขยพลอยทะเลาะกับคุณแม่ไปด้วย นับจากวันนั้นมา พี่สาวก็ไม่สนใจไปดูแลคุณพ่อคุณแม่อีกเลยจนตลอดชีวิต
โลกมนุษย์ เป็นโลกแห่งการสร้างบารมี เป็นสถานที่ที่ทุกคนสามารถใช้สร้างบารมีได้อย่างเต็มที่ แต่ก็มีไม่มากนักที่จะรู้เป้าหมายของการเกิดมาเป็นมนุษย์ มีเพียงเหล่าบัณฑิตนักปราชญ์เท่านั้น ที่ดำรงชีวิตอยู่อย่างไม่ประมาท ซึ่งการเกิดมาในภพชาตินี้ของมนุษย์ทุกๆ คน เกิดมาเพื่อสร้างบารมี และต้องใช้ชีวิตในแต่ละวัน
การให้ทานเป็นการเอาชนะความตระหนี่ เมื่อเราให้ทานอยู่เป็นนิตย์ กระแสบุญจากการให้จะเข้ามาแทนที่ ทำให้ความตระหนี่หลุดร่อนออกจากใจ บุญจะไปดึงดูดสมบัติต่างๆให้ไหลเข้ามาหาเราอย่างอัศจรรย์ การให้ทานจึงเป็นวิธีการออกแบบชีวิตของเราให้พร้อมด้วยสมบัติทั้ง 3 คือ มนุษย์สมบัติ ทิพย์สมบัติ และนิพพานสมบัติ
ทำไมคนบางคนถึงยากจน แต่ทำไมคนบางคนถึงจนยาก รวยแล้วรวยอีก ...อะไรเป็นสาเหตุที่อยู่เบื้องหลังสิ่งนี้
จบปริญญาตรี แต่ทำไมยากจน มีหนี้สินมาก มีชีวิตที่ลำบาก...ความหมายของประโยคที่ว่า “หวงคือไล่ ให้คือเรียก”
เธอมาสารภาพให้ฟังว่า“ รู้ไหม..ฉันอยากจะซื้อบ้านหลังใหญ่ๆ เพราะตอนเด็กๆ มีบ้านหลังเล็กและลำบากมาก แต่พอได้ฟังเจ้าหญิงถั่วงอกแล้ว มันเหมือนชีวิตฉันเหลือเกิน แต่เธอก็ทุ่มเททุกบาททุกสตางค์สร้างมหาทานบารมี เมื่อก่อนฉันคิดว่า มีเงินเยอะๆ ถึงจะปลอดภัย แต่เอาเข้าจริงๆ แม้มีเงิน มีประกันก็ไม่รู้สึกปลอดภัย พอทำบุญแล้วกลับรู้สึกปลอดภัย เอาทรัพย์เปลี่ยนเป็นบุญแล้ว คนอื่นก็ขโมยไม่ได้
ในวันที่เธอตัดสินใจนำเงินสดๆออกมานั้น เธอมานั่งคุกเข่าต่อหน้ารูปของพระเดชพระคุณหลวงพ่อ แล้วถึงกับขนลุกและร้องไห้ออกมา ปลื้มปีติจนพูดไม่ออกจริงๆ เธอรำพึงว่า “ความตระหนี่มันไม่ดีเลย” ทันทีที่ตัดสินใจทำ เธอก็รู้สึกว่า เบา โปร่ง สบาย อย่างนี้นี่เอง
